nec v̓tutis perfecta ratio. nec uoluntatis plenitudo. et abſqꝫ his non eſt ſufficientia meriti.hinc eſt ꝙ ad meritū uite eterne nō ſufficit bonitas intentōis abſqꝫ bonitate operis exterioris. Et rōnes que hoc oſtendunt ꝯcedende ſūt¶ Aa illud ergo quod primo obr̄ in ꝯtrariūde Ber. ꝙ bona intētio ſufficit ad meritū. doꝙ loquitur de intentione alioꝝ opeꝝ que nonſunt in precepto. non rōne illoꝝ que ī p̄ceptoſunt. Uel dd̓ ꝙ loquitur in eo caſu quando .ſ.non adeſt facultas bene operandi exterius.¶ Ad illud quod obr̄ ꝙ uoluntas pro factoreputatur. dd̓ ꝙ ueꝝ eſt quando non ſe offertbene operādi opportunitas ⁊ facultas. ¶ Adillud uero grego. ꝙ non ē uacua manus a munere ⁊c. dd̓ ꝙ facienda eſt uis in hoc qd̓ dicit.cuꝫ arca cordis repleta fuerit bona uolantateNunqͣꝫ enim ſicut dictum eſt prius plene bonā uoluntatē habet qui poteſt facere bonū illocuius habet uolūtatē ⁊ ad fructū non peruenit¶ Ad illud quod obr̄ ꝙ opera noſtra n̄ ſuntin poteſtate noſtra. dd̓ ꝙ hoc ſolū ꝯcludit ꝙin eo caſu ſufficit intentio quando deeſt facultas ad perficiendū bonā operationeꝫ. ¶ Adillud quod obr̄ ꝙ bona uoluntas non pendetex opere. dd̓ ꝙͣ ueꝝ eſt. attū cum adeſt facultas plena uoluntas neceſſario ponit bonū opita ꝙ ſi bonū opus non ponitur aut nūqͣꝫ voluntas fuit plena aut deſinit eſſe plena. ꝙ ergo ſine operibus non ſufficiat hoc non eſt qͥaplenitudo bone uoluntatis ex operibus pendeat. ſed quia bona uoluntas ſi plena eſt neceſſario in opera bona redundat offerente ſefacultate ⁊ opportunitate.Onſequenter quantū ad ſecundumprincipale de bonitate quam operalſuperaddunt bonitati intentionis. ⁊circa hoc queruntur tria. ¶ Primo queriturutꝝ aliquid addant opera bonitatis uel meritiſupra bonā intentionē rōne prerogatiue ⁊ dignitatis. ¶ Secundo queritur utrum addantrōe qͣꝫtitatis ex parte dati? ¶ Tertio qͣriturutrū aliquid addant rōne numeroſitatis:Irca primuꝫ ſic ꝓceditur ⁊ queriturutrū opera exteriora aliquid addātſupra bonā intentionē rōe ſue excellentie ⁊ dignitatis quatū .ſ. ad meritū ſicutſunt oꝑa priuilegiata. ¶ Et ꝙ ſic uidetur. Suyillud ephe. i. Que ſit ſuꝑeminēs magnitudo.

glo. Quoddā incrementū glorie habebūt ſūmi doctores ultra illud quod ꝯmuniter habebunt alij. hoc aūt nō eſt niſi rōne doctrine quāalijs ꝯmunnicāt. ergo ⁊c. ¶Xē ꝯmuniter ineccleſia magis ſolēnizantur martyres qͣꝫ ꝯfeſſores. ſꝫ ꝯſtans eſt ꝙ eccl̓ia ſanctis exhibuithonorē ẜ meritoꝝ ſuoꝝ exigentiaꝫ. ergo maiori gloria digni ſunt qui morte ꝓ xp̄o patiuntur qͣꝫ illi qui pati ſolū uolunt. ¶ Itē xp̄usaliquid meruit per paſſionē quod ante nō meruerat nobis utpote apertione ianue ⁊ multorū chariſmatū diffuſionē. ſi ergo charitas xp̄ifuit eminētiſſima ab inſtanti ꝯceptōis ⁊ maioris fuit efficacie cum paſſione qͣꝫ ſine. uideturergo ꝙ in quolꝫ alio excellentia operis exterioris addat ad meritū bone uoluntatis ſiue intentionis. ¶ Itē bonū additu bono facit magis bonū. ſꝫ opus priuilegiatū eſt bonū. ergoadditū intentōi facit eā magis bona. ſed qꝛ̓addit ad bonitatē addit ad meritu. ergo ⁊cͣ.¶ Itē ſi opera priuilegiata nihil adderent ſupra bonitatē intētōis. ergo qui ea faceret fruſtra laboraret. ſi ergo impiū ē dicere ꝙ qͥ facitopera excellentia fruſtra laborat. uidetur ꝙopus excellens addat ſuper intentōis bonitatē. ¶ Sed ꝯͣ. De btō martino cantat eccleſiaO beata aīa quā ⁊ ſi gladius per ſecutoris nōabſtulit palma tn̄ martyrij nō amiſit. ergo itauidetur ꝙ btūs martinus habuit palmā martyrij per bonitatē intētiōis ſicut ſi ſuſtinuiſſꝫacerbitatē paſſionis. ergo nō uidetur ꝙ opusexcellens aliquid addat ſupra bonitatē intentionis. ¶ Itē operans non placet ꝓpter operationē ſed magis operatio ꝓpter operanteꝫquantūcūqꝫ operatio illa ſit nobilis. ergo qͣꝫtucūqꝫ deus approbat operantē tantū approbat operationē. ergo nō uidetur ꝙ hō maioris premij efficiatur apud deū dignus ꝓpteroperationē excellentē ſuperadditaꝫ bonitatiuoluntatis. ¶ Itē ſi quis ſuſtineret morteꝫ ꝓmundo potius demeretur apud deū qͣꝫ aliqͥdmeretur. ergo ſuſtinētia mortis ꝓ xp̄o ſiquomodo placet deo hoc nō eſt ob aliud niſi quiaordinatur ad xp̄m. ſed illa ordinatio ē mediante intentionē. ergo tota bonitas operatōisqͣꝫtūcūqꝫ excellentis ex intentōe habet ortuꝫ⁊ ꝓpter illā deo placet. ſꝫ ubi unū ꝓpter aliudutrobiqꝫ v̓nū. ergo tātūdē placet intētio p̄ſca⁊ bona cū oꝑe qͣꝫtū placet fine oꝑe. ¶ Iteꝫ ſi