in lr̄a precedēti habetur ⁊ etiā ꝯn̄ti ꝙ illa uolūtas que uult bonū gr̄a adueniente liberatur⁊ adiuuatur. ſi ergo uoluntas que a grā liberatur ⁊ adinuatur hec ē in qua habꝫ ꝯſiſtere peccatū. uidetur ꝙ eadē ſit potētia uolūtatis quahomo naturalr̄ uult bonū ⁊ qua aliqn̄ uult malū Si tu dicas ꝙ eadē ē uoluntas tn̄ diſpoſitadiuerſis habitibus. et ẜ illoꝝ habituū diuerſitatē pōt habere diuerſos motus. Obr̄ ꝯͣ hoc.qꝛ illa potentia ē unica ⁊ ſimplex. ergo qͣndoꝯuertit ſe ad actū unius habitus nō pōt ſe cēuertere ſimul ⁊ ſemel ad actū alterius habitꝰ.⁊ ita non mouetur ſimul ⁊ ſemel bene ⁊ maleNō ergo ſemꝑ uult bonū. ꝙ ſi hoc ꝯcedatureſt rō in ꝯͣrium ꝙ nulla uirtus deſtituitur ſuanaturali ⁊ ꝓpria oꝑatione. ⁊ maxime uirtusnaturalis cuius ē moueri uniformiter. ergo videtur ꝙ actus uoluntatis naturalis qui eſt appetere bonū ſimul ſtet cū actu uoluntatis deliberatiue qui eſt uelle maluꝫ. ¶ ℟. vd̓ ꝙ ſicutdicit magr̄ in lit. duo ſunt hie modi dd̓i. qͥdaꝫ.n. dicunt ꝙ actus quo uoluntas naturalr̄ uultbonū non eſt diuerſus uel diſtinctus ab eo ꝙuoluntas uult deliberatiue malū. ſꝫ ſicut maloculpe in actu exteriori ſubſternitur bonū nature. vnde unus ⁊ idem actus ē bonus bonitatenature ⁊ malus malicia moris. ſic dicūt intelligi ⁊ in uoluntate ꝙ uoluntas naturaliter vultbonū inqͣꝫtuꝫ unit actū ſubſtratū. vult nihilominus malū inquantū illū actū deformat. Sꝫillud nō ſufficit dicere. qm̄ cum Ambro. dicitꝙ homo uult naturaliter bonū nō intelligit debono nature tm̄ quod quidem eſt actus uoluntatis ſed etiā moris. vult enim iuſticiā ⁊ oditiniuſticiā naturali uoluntate. Et propterea eſtalius modus dicēdi que magiſter ponit in lit.ꝙ duo ſunt motus. ⁊ alius eſt motus quo volūtas naturaliter appetit bonū. ⁊ alius quo uoluntas deliberatiue uult malū. vtrū aūt poſſiteſſe ſimul hoc magiſter nō determinat. Et ꝯͣhoc eſt duplex opinio doctoꝝ. quidā. n. dicuntꝙ pn̄t eē ſimul. ꝓ eo ꝙ actus deliberatiuus n̄excludit actū naturale. ⁊ unus illoꝝ actuū eſtuoluntatis ut mouetur naturaliter. ⁊ alter vtmouetur deliberatiue. ſed qm̄ voluntas naturalis ⁊ deliberatiua ẜ ꝙ oſtenſum fuit una eſtpotentia. ⁊ eadē potentia quando plene mouetur in bonū uel in malū nō pōt ſimul ⁊ ſemelmoueri motu oppoſito ⁊ etiaꝫ diſꝑato ꝓpter

ſimplicitalē potētie. Ideo dixerunt alij ꝙ mous uoluntatis naturalis non eſt ſemper actualiter in bonū. ⁊ qd̓ dicit magiſter ī lit. ꝙ ſemper uult bonū hoc intelligitur habitudinaliterImpeditur aūt ⁊ ſuffocatur per maliciā uoluntatis deliberatiue ut non exeat iā actū ſicut ēin darnatis in quibus ſyndereſis nō inſtigatad aliquod bonū ⁊ iuſtum. quicquid aūt ſit dehoc utrū poſſit ſimul eſſe motus uoluntatisꝓut eſt natura cū motu uoluntatis ut ē deliberatiua. hoc tn̄ ueꝝ eſt ꝙ uoluntas naturaliterque bonū appetit nō ē ſemper in ſuo actu. qꝛnon ſemper cogitat de bono. ⁊ cum etiā cogitat frequenter nollo modo afficitur. ⁊ ideo lr̄silla exponenda ē ꝙ hoc ꝙ dico ſemper dicatꝯtinuitatē quantū ad habitū uolendi nō qͣꝫtuꝫad actū. Et qd̓ obijcit ꝙ v̓tus non priuatur ꝓpria operatiōe. dd̓ ꝙ illud intelligitur de oꝑatione ſubſtantiali que reſpicit eſſe rei. de oꝑatione uero ꝯuenienti que eſt reſpectu alicuiusextrinſeci nō ſemper habet ueritatē ꝙ nō priuetur actione. fere .n. oēs v̓tutes uidemus inſuis actibus recipere interpellatōeꝫ. nec tn̄ exhoc dicimus eas eē ocioſas uel ꝓpria oꝑatiōepriuari dū in actus ꝓprios ſunt nate exire)loco ⁊ tꝑe. ¶ Itē queritur de hoc quod dicit.Ante grām iꝫ naturaliter homo uelit bonumnō tn̄ opꝫ ꝯcēdi habere bonam uoluntatē. Etuidetur ꝙ īmo. quia ueriori modo ineſt alicuiquod ineſt ei naturaliter qͣꝫ quod ineſt accidētaliter. ergo ſicut ſequitur ſi deliberatiue uultbonū ꝙ habeat bonā uoluntatē. ita ſequeturꝙ ſi naturaliter uult bonū ꝙ habeat bonā uoluntatē. ¶ Iteꝫ qd̓ naturale ē non aſſueſcit inꝯtrariū. ergo ſi homo naturaliter uult bonuꝫnunqͣꝫ aſſueſcit uelle malū. ſed aſſueſcit uellemalū. falſū ergo dicit cū ait ꝙ homo naturalr̄uelit bonū. aut ſi dicit ueruꝫ uidetur ꝑ hoc ꝙhō naturaliter uelit bonū ꝙ ſit ſimpliciter bonus. ¶ ℟. dd̓ ꝙ bonitas uoluntatis inchoatin appetitu naturali ⁊ ꝯſūmatur in v̓tute deliberatiua. nec ē uoluntas ſimpl̓r bona et rectaniſi ſit recta inqͣꝫtū mouetur deliberatiue. ⁊ n̄inqͣꝫtū mouetur naturaliter. et ideo ſicut illucargumentū non ualet īmo ē ibi fallacia ẜ qͥd ⁊ſimpl̓r. Ile eſt caſtus naturaliter. ergo ē cafi̓ita illud non ſeqͥtur. Ille uult bonū naturaliterergo habet bonā uoluntatē. ¶ Ad illud quodobr̄ ꝙ v̓iori mō ineſt qd̓ ineſt natural̓r ⁊c. do̓