duobus apoꝰ charitatē ꝑfectiſſime ꝯmendatin hoc ꝙ oſtendit ꝙ in actu charitatis ꝯſiſtitꝯplementū omnis v̓tutis ⁊ finis omnis boneoperatōis que intellr̄ in nomine precepti. vn̄intellectus predicte diffinitōis eſt iſte. charitaseſt finis precepti ⁊c .i. charitas eſt illud in quoꝯſiſtit omnis mandati adimpletio ⁊ omniumv̓tutū ꝑfectio. et hinc eſt ꝙ ſcriptura adeo nobis ꝯmendat charitatem ⁊ maxime ſcripturanoui teſtamenti. ⁊ apoſtolus eam laudat elegātiſſime. ¶ Qd̓ ergo obr̄ de obedientia ⁊ uitaeterna ꝙ debeāt dici finis precepti. dd̓ ꝙ obedientia ordinata eſt ad charitatē habendā. etuita eterna non eſt aliud qͣꝫ charitas ꝯſūmata¶ Iteꝫ queritur de hoc quod dicit ꝙ finis eſtdeus pater filius ⁊ ſpūs ſanctus. neqꝫ hi tresſunt tres fines Sed ꝯtra. Finis ē res qua fruendū eſt. ſed hi tres ſunt tres res quibus fruendū eſt ſicut dicit aug. in li. de doctrina xp̄iana. ergo ſunt tres fines. ¶ Iteꝫ intentio finisdirigitur per fidē. ſed fides ponit tres articulos in credendo patre ⁊ filium ⁊ ſpūm ſcūm.ergo pari rōne intentio intendit in eū ſtatuēsſibi tres fines. ¶ Queritur ergo quare non ſitdiuerſitas finiū ſicut pluralitas articuloꝝ.℟. dd̓ ꝙ rōnis eſt diſtinguere ⁊ uoluntatis unire. Rurſus ſicut dicit Dam. Perſone diſtinguuntur rōne ⁊ ꝯueniunt re ⁊ natura. ẜm hocergo intelligendū eſt ꝙ nomina illa que ſuntꝯmunia ad re ⁊ rōnem illa poſſunt plurificari.ille uero que ſunt realia plurificari non poſſūtideo poteſt dici ꝙ pater ⁊ filius ⁊ ſpūs ſāctustres ſunt res. non tn̄ poteſt dici ꝙ ſint tres bonitates. Rurſus quia articulus dicit ꝙ eſt exparte rōnis. finis uero dicit quod reſpicit uoluntate. ideo poſſumus dicere plures articl̓osnon tn̄ poſſumus dicere plures fines. ſꝫ tamēplures ſint articuli vna tn̄ eſt in eis v̓itas. qꝛcum ueritas ꝯplexa ẜm ꝙ aliquid ponit reducatur ad ueritatem incōplexā. ⁊ vna ſit v̓itasincōplexa in patre ⁊ filio ⁊ ſpū ſcō ẜm ꝙ ſūtvna entitas ⁊ una ueritas. illi tres articuli ſuꝑunam v̓itatem realem fundari habent. ¶ Adillud ergo quod obr̄ ꝙ ſunt tres res. dd̓ ꝙ rōilla non ualet. ſunt tres res. ergo tres fines.quia procedit a pluralitate perſonali ad pluralitatē eēntialē. et differenter accipitur res cuꝫdicitur finis eſt res. ⁊ cum dr̄ tres ſunt res.Ad illud quod obr̄ ꝙ fides diſtinguit. dd̓ ꝙ

ex hoc nō ſequitur ꝙ intentio diſtinguat plures fines ſicut fides plures articulos cum intentio in charitate ꝯſūmetur ⁊ charitatis ſitunire plus habet intentio rōem uniendi qͣꝫ rōnem diſtinguendi. ¶ Item queritur de qōneultimo ꝓpoſita in lit. quam magr̄ non determinat in partem altera. utrū .ſ. uoluntas finis⁊ eius quod eſt ad finē ſint due uoluntates ul̓una? Nam ꝙ due ſint uidetur per hoc ꝙ vnaeſt creati ⁊ alia increati. vna tēporalis et aliaeterni. ꝙ auteꝫ vna ſit uidetur per hoc ꝙ ibieſt unū ꝓpter alteꝝ. vbi autem hoc eſt ibi tm̄unum eſt vt cum diligo uinum dulce non diligo duo ſed unū. ¶ ℟. do̓ ꝙ magr̄ hic ponitduas rōnes nec tamen aliquaꝫ eaꝝ reprobat.nec aliquā magis approbat. Et ratio huius ēquia ẜ diuerſas ꝯſideratiōes ueꝝ dicit utraqꝫ⁊ utrūqꝫ oportet dicere. vna enim dicit ꝙ ſūtuolūtates due. alia dicit ꝙ ē uoluntas una. hocauteꝫ dixerunt aſpicientes ad diuerſa. voluntas enim finis duplr̄ pōt eē. aut ſicut obiecti.aut ſicut finis in rōe finis. Si ſit uolūtas finisſicut obiecti ſic cū aliud ſit obiectu finis creatu⁊ aliud increatū. alia eſt uolūtas qua uolo fine⁊ alia qua uolo illud qd̓ eſt ad fine ſicut alius ēmotus affectōis quo amo deū in ſe. ⁊ aliꝰ quoamo creaturā. Si aūt ſit uoluntas finis ſub ratōe finis inquantū .ſ. aliud habet ad ipſam ordinari. ſic una uoluntate ⁊ uno decurſu uoloutrūqꝫ. qͣꝫuis uoluntas ſimul ⁊ ſemel non poſſit ferri ſuper utrūqꝫ ſed ſucceſſiue ut patꝫ cūamo comeſtionē ꝓpter ſalutem. quia ī amorecomeſtionis concludo amorem ſalutis. Et ẜhas duas uias duo ſunt modi dicendi probabiles ⁊ ueri ſi recte fuerint intellecti.Diſtinctio. xxxix.Ic aut oritur queſtio ſatis neceſſaria ⁊c Supra on̄dit magr̄ vn̄uoluntas habeat rectificari ⁊ deprauari. In hac ꝑte inqͥrit quareuolūtas magis deprauetur in ſuo actu qͣꝫ aliqua alia potentia ¶ Diuiditur autem pars iſtain partes duas. In quarum prima inquirit decauſa deprauationis uolūtatis deliberatiue. Inſecunda uero inquirit de rectitudine uoluntatis humane ẜm ꝙ mouetur per modum nature. ibi Preterea hic ſolet q̄ri quō ītelligēdū ſit¶ Prima p̄s diuidit̉ ī ꝑtes duas. In qͦꝝ prima