⁊ conſenſus. ¶ Ad illud quod queritur ī quoſit principaliꝰ? dd̓ ꝙ ẜm diuerſa ⁊ principaliꝰeſt in cognitiua ⁊ principaliꝰ in motiua. namqͣꝫtū ad directōeꝫ principalius ſe tenet ex ꝑtecognitiue. quantū uero ad tendentiā principalius ſe tenet ex ꝑte affectiue. ⁊ hoc non eſt incōueniens. ¶ Ad illud quod obr̄ ꝙ intentioeſt inferius ad intelligentiā. dd̓ ꝙ Dioª. loqͥt̉de intentōe ẜm aliā acceptione .ſ. ẜm ꝙ diciꝯuerſionē ip̄ius v̓tutis intellectiue ad aliquodob ectū determinatū per quē modū dr̄ ī alteꝝintendere qui illū aſpicit uel ꝯſiderat. Et talismodus accipiendi frequeter habetur ī ſcriptura. vnde act. iij. dr̄ ꝙ claudus qͥ ſtabat ad portā templi intendebat ī eos. i. ī Petrū ⁊ IoānēEt pͣs. Deus ī adiutoriū meū intende.N parte iſta ſunt queſtiones circalit. Et primo q̄ritur de hoc qd̓ dicitUoluntas ex fine ſuo cognoſcit̉ utꝝſit recta autpraua. finis aūt uoluntatis ē beatitudo. Sed ꝯͣ. Beatitudo ē bonū nobis ignotūnam hoc eſt illud quod nō oculus uidit nec auris audiuit ⁊c. ſed per ignotuꝫ non poſſumuscognoſcere. ergo uidet̉ ꝙ uoluntas non poſſitcognoſci utrū ſit bona uel praua ex illo fine.¶ Item certius ē nobisᶻ quod eſt preſens nobiſ ipſis qͣꝫ quod eſt abſens. ſed uoluntas noſtra eſt nobis pn̄s. beatitudo eſt abſens. ſi ergo non cognoſcimus pn̄tiam per abſentiamſed magis ecōuerſo. uidet̉ ꝙ per beatitudinēnō fiat cognitio bonitatis in uoluntate. ¶ ℟od̓ ꝙ cognitio beatitudinis duplex eſt .ſ. inuniuerſali ⁊ in particulari. Congnitio beatitudinis in uniuerſali omnibꝰ eſt inata. Cognitiouero in particulari .ſ. ubi ſit beatitudo ponēdahabetur a nobis per habitū fidei aliquo mō. ⁊aliquo mō ſpectatur per deiformitate glorie.nūc enim cognoſcimꝰ quaſi ſpeculando ⁊ a remotis ⁊ ſemiplene. tunc aut cognoſcemus experiendo perfecte. ſꝫ aūt nunc nō cognoſcamꝰperfecte cognoſcimus tn̄ certitudinalr̄ certitudine fidei ꝙ beatitudo eſt magnū ⁊ ueꝝ bonū. De uoluntate noſtra utꝝ ſit recta uel praua nos neſcimus niſi per ꝯiecturā. ⁊ ideo ſicutcertū eſt rō ueniendi in cognitōeꝫ dubij ſic cognitio beatitudinis facit uenire in cognitōeꝫbonitatis uoluntatis dū quis uidet uoluntateꝫſuam ad beatitudinē tendere. ¶ Qd̓ ergo obīꝙ beatitudo nobis ignota eſt iam patet. veꝝ

eſt enim ꝙ non eſt nobis nota per exꝑiētiaꝫ.eſt tn̄ nobis nota per fidē. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ꝙ rectitudo uoluntatis eſt nobis pn̄s. dd̓ ꝙ ſicut in. i. li. fuit on̄ſum lꝫ charitas ⁊ gr̄a ſint nobis pn̄tia ſunt tn̄ nobis ignota inquantū gratuita. quia de eis nulla pōt hr̄i experiētia. vn̄⁊ ſi certiſſimus ſum de affectōe mea ẜm ꝙ eſtaffectio. valde tn̄ dubius ſuꝫ de affectōe meautrum ſit ordinata uel gratuita. ⁊ ita acquiromihi ꝓbabilitateꝫ per aliqua ſigna. ¶ Itemqueritur de illo uerbo apl̓i quod magr̄ ponitin lr̄a. Finis p̄cepti eſt chariras de corde puro⁊ ꝯſcīa bona ⁊ fide non ficta. Qm̄ preceptadirectius ſunt ordinata ad obediendum qͣꝫ adamandū. ergo potius debuit dicere obediētiaeſt finis precepti qͣꝫ charitas. ¶ Itē tū finisque aſſequimur ex obſeruantia mandatoꝝ ſitipſa uita eterna potius deberet dici. finis precepti eſt uita eterna qͣꝫ charitas. Iuxta hecqueritur de numero ⁊ dr̄ia ꝯditionuꝫ appoſitaꝝ .ſ. de corde puro ⁊c. Cū enim charitas nōſit de fide nec de ꝯſcīa ſed potius de affectiōenon uidetur recte notificari per illas ꝯditiōes.¶ ℟. od̓ ꝙ ẜm ꝙ doctores exponunt apl̓ushic diffinit charitatē. ſed quidā ſic exponūt vtille determinatiōes de corde puro ⁊cͣ. ſint determinatōes ex parte ſubiecti. et hoc ꝙ dicitfinis precepti ſit ipſa notificatio ut ſit ſenſusCharitas procedēs de corde puro ⁊c̓ eſt finisprecepti. Alio modo exponitur ut hic tm̄ ſitnotificatio finis precepti de corde puro. Hicmodus dicendi uidetur ꝯgruentior. ⁊ ẜm hūcmodū dicendi notandū ꝙ charitas hic diffinitper actū ſuum. actus aut charitatis qui e amare duplr̄ habet notificari. ⁊ per ꝯparationemad illud a quo ꝓcedit tanqͣꝫ a principio efficiente. ⁊ per ꝯparationē ad illud quod ad ip̄amcharitatē terminatur ſicut ad quietantē. et iōin illa eius notificatione tangitur eius duplexꝯparatio .ſ. ad cor purum ⁊ ad ip̄m preceptu.⁊ quia puritas cordis a qua īmediate proceditactus dilectionis preſupponit fiduciam fidei⁊ certitudine ſpei tāqͣꝫ diſpoſitōes preābulasideo ut manifeſtet apl̓us ꝙ actus charitatisp̄ſupponit actꝰ aliaꝝ v̓tutū theologicaꝝ tanꝙͣdiſponentes ad ip̄aꝫ. hinc eſt ꝙ iſta tria dicitde corde puro in quo tāgit charitatis ſcītatē.ꝯſcīa bona in quo tangit ſpei fiduciā. ⁊ fidenon ficta. in quo tangit fidei ꝯſtantiaꝫ. et ī his