Si ergo uelimus attendere hoc v̓bū intēdereꝯpoſitū eſt ab in ⁊ tendere. hec aūt p̄poſitioin duplice poteſt importare habitudineꝫ cumꝯponitur hoc v̓bo tendere. aut ſicut ad obiectū. aut ſicut ad terminū ultimum. Et primemō hoc qd̓ eſt intendere ſignificat ſolā ꝯuerſionē potentie reſpectu obiecti. Secundo v̓omō non tm̄modo ſignificat ꝯuerſionē. īmo ſignificat cū hoc quandā collatōeꝫ ⁊ ꝯiunctamquietatōeꝫ. Et ẜ iſtā dupliceꝫ acceptōeꝫ hocv̓bū intendere diuerſaꝫ habet ꝯſtructōeꝫ. differt enim dicere intendo in hoc. ⁊ intēdo hoc.Cū enim dico intendo in hoc. intendere dicitꝯuerſionē petentie ad aliqͥd tanqͣꝫ ad obiectūCū uero dico intendo hoc. intendere dicit cōuerſionē potentie tanqͣꝫ ad finē ultimū quemintendit ꝯſequi ⁊ cui uult copulari. Et ideo inprima acceptione huius uerbi intendere interip̄m ⁊ ſuuꝫ caſuale cadit p̄poſitio media ut ꝑhoc ſignificetur directio ⁊ ꝯuerſio potētie adillud tanqͣꝫ ad obiectum ſupra quod. In alterauero ſignificatōe non cadit p̄poſitio mediaꝓeo ꝙ hoc uerbū tendere de ſe dicebat inclinationē ⁊ ordinatōeꝫ ad aliquid. ⁊ hec p̄poſitioin ſibi iuncta ſuper hoc addit quietatōeꝫ. vn̄fenſus eſt. intēdo beatitudine .i. tendo in betitudinē. et ꝓpterea non oportet exteriꝰ addip̄poſitōeꝫ. Et ẜm illū ultimū modū accipiēdieſt hic ſermo de intētōe. ⁊ inqͣtū illud uocabulū duo importat .ſ. quandā collatōeꝫ. ⁊ preterhoc quandā cū collatōe ꝯuerſione ⁊ quandaꝫtendentiā cū quietatōe. et unū illoꝝ eſt rōnis.alteꝝ uolūtatis. hinc eſt ꝙ in noīe intentionisclauditur ſimul actus rōnis ⁊ uoluntatis. qͣꝫuieeniꝫ vnū ſit uocabulū. tn̄ ẜm ꝙ ꝯpoſitum eſtſic implicat duaꝝ potentiaꝝ actus ꝯiūctos adunum perficiendū ꝙ non poſſet facere actusunius ſine actu alterius. ⁊ eſt fimile de verboꝯſentiēdi qd̓ qͣꝫuis uideatur importare unicūactū. tn̄ neceſſario duos includit. naꝫ ꝯſenſusnon eſt aliquid aliud qͣꝫ ꝯcordia uoluntatis ſimul ⁊ rōnis ad unū aliquid faciendū. vnius utarbitrantis ⁊ iudicantis. alterius aūt ut poptātis. ⁊ ꝓpterea ſic recte noīatur ⁊ reſpicit ip̄mlibeꝝ arbitriū ꝙ quidē ſimul ꝯſiſtit ꝯtra volūtateī rōnem ſicut ſupra fuit on̄ſuꝫ. vnde ſic̄tota diſpoſitio familie ꝑendet ex ꝯſenſu pr̄iſfamilias ⁊ matriſfamilias. ſic tota diſpoſitioagendoꝝ in domo anime pēdet ex ꝯſenſu uo

luntatis ⁊ rōis. et ſicut pendet diſpoſitio ⁊ regimen ex cōſenſu. ſic pendet directio ⁊ obliquatio ex intentōe. ſicut enim ad rectū motūꝓgreſſiuū ꝯcurrit ſimul operatio uiſus oſtendentis uiā ⁊ operatio pedis incedentis. ſic inactu intendendi clauditur ſimul actus rōnis ⁊uolūtatis vnius ut aſpicientis. alterius ut tendentis. ⁊ quia iſti actus ꝯiuncti ſunt. ideo perunum uocabulū ꝯpoſitū importātur. Ex hispatet rn̄ſio ad qōnem ꝓpoſitā ⁊ ad rōnes adutranqꝫ partē. Loncedendū eſt enim ꝙ intentio nominat aliquid ex parte uoluntatis ſicutrōnes ad primam partē ꝯcludunt. veꝝ etiaꝫ ēꝙ intentio nominat quid ex parte rōnis rōnecuius dicitur ⁊ oculus ⁊ lumen ſicut oſtenduntalie rōnes. Et quantū ad hec duo intentio dirigi hꝫ fide ⁊ charitate. fide clarificante ocl̓mintellectus. ⁊ charitate recificante pedē affectꝰ¶ Ad illud ergo quod obr̄ ꝯtra hoc ꝙ nō poſſit eſſe ſimul in rōne ⁊ uoluntate. quia intendere dicit unicū actū. dd̓ ꝙ falſum eſt īmo importat plures actus ſicut ⁊ ꝯſentire ſicut oſteſum eſt. ¶ Ad illud uero quod queritur utrūſit ſicut potentia uel ſicut paſſio uel ſicut habitus? dd̓ ꝙ et ſi intentio dicatur ipſa potētiaintendens. aliqn̄ dicatur ipſe habitus ẜm quēintendit. aliquando dicatur actus intendendi.aliquando ip̄m intentū. principaliꝰ tn̄ nomenintentōis impoſitū eſt actui. nihilominꝰ tn̄ inalijs acceptiōibus ꝯtingit aliquando reperiri.nam cum dr̄ ꝙ intentio eſt oculus accipitur intentio pro potentia. cum dr̄ intentio eſt lumeaccipitur intentio pro habitu dirigente. tū v̓odr̄ ꝙ intentio eſt ip̄e finis ſicut dicit magr̄ inlittera. accipitur intentio ꝓ intento. cum uerodr̄ ꝙ intētio quedā eſt recta quedā ē obliquaaccipitur intētio pro actu. Cū ergo dicit phūsꝙ omne quod eſt in anima ē potentia uel paſſio uel habitus. dd̓ ꝙ phūs ſub habitibꝰ ꝯprehendit actus. ⁊ loquitur de his que ſunt in aīaper modū quietis nō per modū fieri. talia .n.potius dicuntur eē ab aīa qͣꝫ in aīa. Et ſic pꝫꝙ intentio pōt eē actus. pōt etiā eē habitus ⁊potentia. et ſicut nō noīat unū actū ſimpliceꝫſed plures. ſic nō noīat unicū habitū nec vnaꝫpotentiā tm̄. Nec ualet rō illa. eſt una intētio.ergo una potentia uel habitus unus. qꝛ hoc ēunū nomē poſitū pluribꝰ ſicut ſupradictū fuitde libertate arbitrij. et ſic ē ī hoc noīe ꝯcordia

n g