ſed uoluptates faciunt uolūtates ſibi inuicemrepugnare. ergo faciunt fines diuerſos hr̄e.¶ Itē mala uolūtas ponit finē in creatura. ſꝫimpoſſile eſt ꝙ in vna creatura inueniat nr̄auolūtas ſufficientiā cū nihil ſufficiat uoluntatihumane niſi ſola trinitas. ſi ergo uoluntas n̄quieſcit niſi in eo fine in quo ponit ſufficiētiāuidetur neceſſario ꝙ voluntas mala diuerſosſibi fines ꝯſtituat. ¶ Itē male uoluntatis appetitus ortū ⁊ radice̓ habet ex libidine. ſꝫ libido eſt qua quis amat bonū ꝓpriū. ſi ergo bonū ꝓpriū diuerſificatur in diuerſis neceſſe ēdiuerſaꝝ uoluntatū diuerſos fines reperiri.¶ Itē unitas ⁊ ꝯformitas uoluntatū bonaruꝫuenit ex unitate amoris in quo uniuntur ⁊ colliguntur. ſi ergo amor in quo diuerſi colliguntur ⁊ uniuntur vnicam debet habere radice inpluribus repertaꝫ cū hoc nō ꝯueniat amori libidinis ſed ſolū amori charitatis qui eſt amoſpūs ſancti uidetur ꝙ malaꝝ uoluntatū nō ſitfinis unus ſed diuerſi. ¶ ℟. dd̓ ꝙ ecōtrarioeſt in bonis uolūtatibꝰ ⁊ in malis. nam bonaꝝnoluntatū unicus eſt finis ſiue bone uoluntates ſint diuerſe diuerſitate numerali. ſiue diuerſitate formali. diuerfitatē aūt numeralē ueco qn̄ plures hoīes in eodē genere affectionisafficiuntur circa aliqͥd. Diuerſitatē aūt ſormalē uoco qn̄ idē homo diuerſis habitibꝰ v̓tutuꝫafficitur ꝯͣ diuerſa. Siue .n. ſit ſic ſiue ſic lꝫ cōtingat plures fines ꝓximos ⁊ ꝓprios afſignare. tn̄ finē ultimū ⁊ principalē neceſſe eſt eſſeunicū uidelꝫ ip̄m deū. Et rō huius ē ⁊ ꝑfectioamoris mouentis. ⁊ ꝑfectio appetibilis qͥetantis. Quia .n. amor charitatis liberalis ē ⁊ nōquerit qd̓ ſuū eſt ſed bonū ꝯmune. hinc eſt ꝙplures hoīes ex charitate moti idē bonū appetunt finalr̄. Rurſus quia appetibile illud ꝯpletiſſimū eſt ī quo nō ꝯtingit reperire tm̄ bonūꝑfectū ſed etiā omne bonū. hinc eſt ꝙ omnesuoluntates qͣꝫtūcūqꝫ diuerſe inueniunt finemſuū in quo quietantur. Ecōtra eſt in malis uoluritatibꝰ ꝓpter imperfectionē amoris ⁊ appetibilis. Propter imꝑfectōeꝫ nāqꝫ amoris libidinoſi. voluntates vno ſolo numero differentes diuerſos habent fines ꝓpterea ꝙ amorlibidinoſus ſemper querit quod ſuū eſt. ⁊ qꝛſemper querit bonū ꝓpriū. ideo et ſi multi examore libidinoſo ꝯueniant in actū unū. tamēunuſquiſqꝫ querit finē ſuū propriū ut patet ī

adultero ⁊ meretrice. quia ille querit delectationē ⁊ illa querit nūmu. Propter imꝑfectionēetiā appetibilis neceſſe ē diuerſas uolūtatesformaliter differentes habere diuerſos fines.quia eniꝫ luxuria appetit iocunditatē ⁊ leticiā⁊ auaricia ſufficientiā ⁊ ſuperbia exeellentiā.⁊ hec omnia nō ꝯtingit reperire circa eandērē creatā ſed circa diuerſas. hinc eſt ꝙ uoluntates male differentes formaliter nō unū ſeddiuerſos fines ſibi ꝯſtituunt. Unde ꝯcedendeſunt rōnes que hoc oſtendunt. ¶ Ad illd̓ qͦd̓obr̄ ꝙ delectatio eſt finis cogitationis ⁊ cure.od̓ ꝙ in rōne illa eſt figura dictōis ꝓ eo ꝙ nōeadē delectatio eſt finis cure ⁊ cogitatōis humane ſed diuerſe. vnde eſt ibi delectatio ī ſuageneralitate ⁊ magis habet ibi ſuppōneꝫ ſimplicē qͣꝫ perſonalē. et ideo cū per delectatōeꝫdeſcendit ad finis unitatē fit ſophiſma ẜm fi.dic. ex ꝯmutatione ſuppoſitionis. ¶ Ad illudergo quod obr̄ ꝙ malaꝝ uoluntatū eſt vnꝰ ſolus exitus. ergo unus malus finis. dd̓ ꝙ nō ēſimile. nam male uoluntates differūt in ꝯuerſione ſed ꝯueniunt in auerſione. ⁊ malus exitus prīcipalius reſpicit auerſionē qͣꝫ ꝯuerſionē. finis uero mouens prīcipalius reſpicit cōuerſionē qͣꝫ auerſionē. ideo nō feqͥtur ꝙ ꝙͣꝫuisunus exitus ſit quo ad mortē dānatōis ꝙ ꝓpt̓hoc ſit unus finis motiuus quantū ad quieteꝫdelectatōis. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ male uolūtates ꝯueniūt ī prīcipio .ſ. ī libidine. dd̓ ꝙ nōꝯueniūt in principio niſi per qͣꝫdā ꝯformitatēnā alia ē libido ī vno ⁊ alia in alio. et ideo nōſequitur ex hoc ꝙ ꝯueniant in fineꝫ unicumactu. et ſi in prīcipio ꝯuenirent non ꝓpter hocneceſſe eēt ꝙ ꝯuenirent ī tertio. nam malumſemper ꝓcedit ī diſperſionē. bonū uero ſemꝑtendit ad unitatē. quanto enim aliquid magicolligitur tanto magis uigoratur ⁊ eſt ꝑfectiquanto uero magis diſꝑgitur tanto magis recedit a perfectione ⁊ ꝯplemento. et ideo dicitphus ꝙ malum eſt multiphariā ⁊ bonuꝫ vnomodo. ¶ Ad illud quod obr̄ ꝙ uitiū imitaturuirtutē. dd̓ ꝙ ſic imitatur ꝙ plus habet de diſſimilitudine qͣꝫ de ſimilitudine. magis .n. v̓tuti ꝯͣriatur qͣꝫ ei ꝯformetur. ⁊ ideo potius inferri poteſt ꝙ male uoluntates habeant finesdiuerſos ſi bone habēt unicū qͣꝫ econuerſo. qꝛenī in hoc ꝯſiſtit ꝑfectio virtutis uitium ī hocmagis deficit a v̓tute qͣꝫ eā imitari poſſit. Et