uoluntatis. ¶ Item finis ⁊ principiū ſunt diſtincta. ſed charitas eſt radix omniū bonaruꝫaffectionū. ſi ergo finis ꝯſequitur illud quodeſt ad finē ⁊ charitas ē radix. uidetur ꝙ nullomō debeat dici finis bone uolūtatis. ¶ ℟. doꝙ magr̄ recte dicit in eo ꝙ finē oīs bone uolantatis charitatē aſſignat. ſecutus eſt enim īhoc doctrinā apoſtoli ⁊ beati aug. nam aplūsexpreſſe dicit ꝙ charitas eſt ꝯſūmatio precepti ⁊ plenitudo legis. Augꝰ etiā dicit ī ench.ꝙ omnia precepta diuina referuntur ad charitatē. Et in li. de doc. xp̄iana oſtēdit ꝙ ad charitatis mandatu ꝯmendanduꝫ ordinatur totaſcriptura. et ita charitas non tm̄ modo ē finisbone uolūtatis ſed etiā totius ſacre ſcripture⁊ cognitionis ẜm pietatē. lꝫ autē deus uel beatitudo ſiue xp̄us poſſit dici finis uoluntatisbone. maluit tn̄ magiſter dicere ꝙ charitas ſitfinis pro eo ꝙ ꝯpleta ratio fruendi ꝯpetit ip̄icharitati. cū enim triplr̄ dicatur finis .ſ. finisī quo quieſcitur. ⁊ finis quo quieſcitur. ⁊ finisquo quieſcitur duplr̄. vel ſingulr̄. uel ut nunc.Quolꝫ iſtoꝝ modoꝝ charitas ē finis bone uoluntatis. Nam charitas increata que eſt deusde qua dr̄ prima. can. I. Deꝰ charitas eſt. eſtfinis in quo quieſcitur. charitas uero creata ⁊ꝯſūmata utpote charitas patrie eſt finis quoquieſcitur in deo ſingulariter. charitas ueroinchoata utpote charitas nie ē finis quo qͥe ſcitur in deo ut nancͣ. ſicut enī locatū nō quieſcitin loco niſi mediante pondere. ſic aīa in deonō habet quietari qui eſt eiꝰ locꝰ ⁊ finis vltimus niſi mediante dilectione que habet ꝯſiderare bonū ſub ratione boni. bonū autē ſubrōne boni ſimul tenet rōnē finis ⁊ amabilis. ⁊ꝓpterea ītētio finis potiſſime attribuitur charitati. ¶ Loncedende ſunt ergo rōnes q̄ hocoſtendunt. ¶ Ad illud ergo quod obr̄ ꝙ xp̄seſt finis precepti. dd̓ ꝙ per hoc nō excluditurquin charitas ſit finis. naꝫ et ſi xp̄us ſit finisin quo quieſcitur. nihilominꝰ charitas pōt eēfinis quo quieſcimꝰ in xp̄o. Rurſus charitasſꝙ eſt finis quo qͥe ſcim ꝯuenit toti trinitati. ⁊ideo ſimul poſſunt hec duo ſtare. ꝙ xpūs ſitfinis legis ⁊ charitas. ¶ Similr̄ ad illud quodobr̄ ꝙ de charitate ꝑuenitur ad ſapīam. ergoſapīa eſt excellentior. dd̓ ꝙ ẜm ꝙ Ber. loqͥtur ibi de ſapīa. ſapiētia nō dicit aliud bonū qͣꝫcharitas ſed nouū ſtatū eiuſdē boni ita ꝙ cha

ritas ꝯmuniter accepta diſtinguitur ꝯͣ charitatē dictā a ꝓprietate. ꝓut tn̄ charitas deſcribitur ꝯmuniter ſic ꝯtinet ⁊ amorē ⁊ ſapientiā. ⁊hoc modo ponitur eſſe finis precepti. ¶ Adillud quod obr̄ ꝙ finis eſt illud quo fruendū ēod̓ ꝙ ẜ ꝙ finis dr̄ duplr̄ .ſ. quo quieſcitur etin quo quieſcitur. ſic frui aliquo dr̄ duplr̄. autſic̄ obiecto. aut ſicut diſpoſitiuo. ⁊ utroqꝫ mōcharitate fruimur. nam charitate que deus ēfruimur ut obiecto. charitate que habitus eſtfruimur ſicut diſpoſitiuo. Et ſic pꝫ ꝙ illud nōobuiat ꝓpoſito. ¶ Ad aliud quod obr̄ ꝙ volūtas habito fine ſuo quieſcit. dd̓ ꝙ ueꝝ ē qn̄hꝫ finē ſuū ꝯplete. charitas aūt ⁊ ſi in uia habeatur nō tn̄ habetur ꝯplete. Ignis enim eſt īſyon ⁊ caminꝰ in hierl̓m. cū aut habebitur inpr̄ia nihil ultra queretur ꝓ eo ꝙ per eā habebitur bonū increatū in quo ꝯſiſtit finis ⁊ quietatio omniuꝫ noſtroꝝ deſiderioꝝ. ¶ Ad illudquod obr̄ ꝙ pondus in corporibꝰ nō eſt finismotꝰ. dd̓ ꝙ nō ē ſi nile. quia pondus reperit̉in corporibꝰ tam ī abſentia loci debiti qͣꝫ in p̄ſentia. charitas aūt nunqͣꝫ eſt in aīa niſi deopn̄te. vnde oīs qui habet charitatē hꝫ deū. etꝓpterea dū oīs nr̄a operatio ordinatur ad habendū deū ordinatur ad habendā charitatē. n̄ſic aūt eſt de pōdere. quia non quodlꝫ corꝑnehabens pondus habet locū ſibi debitū. ¶ Adillud quod obr̄ ꝙ finis ⁊ principiū ſunt diuerſa. rn̄dent aliqui ꝙ charitas differenti modoeſt principiū ⁊ finis. nam prīcipiū ē boni oꝑisẜm eſſe inchoatū. ⁊ finis eſt ẜm eſſe ꝯſūmatū ⁊ perfectū. ad hoc enim unuſquiſqꝫ bn̄ operatur ut in eo dei amor ⁊ charitas augeatur.Aliter poteſt dici ⁊ ꝓbabilius ꝙ ſicut modusſpēs ⁊ ordo ſuper idem fundātur. ⁊ tn̄ modꝰdicit ꝯꝑationē ad efficiens. ⁊ ſpēs ad exēplar⁊ ordo dicit ꝯparationē ad fine. ſic charitas reſpectu boni operis pōt habere ⁊ rōnem efficientis ⁊ finis ẜm diuerſas ꝯparatōes. charitasenim ꝯtinuat uoluntatē nr̄am ip̄i deo ut principio mouenti. ⁊ ꝯformat̉ ut regule dirigenti⁊ coniungit ut fini quietanti. et ideo ſicut ipſedeus habet rōnem efficientis inquantū mouet. ⁊ formalis inquantū dirigit. ⁊ finalis inqͣꝫtum quietat. ſic ⁊ ipſa charitas reſpectu oꝑisrōem habet iſtius triplicis cauſe. nec eſt īconueniēs. quia ẜm phūm tria genera cauſarumpn̄t in unū ꝯcidere. Et ſic patet ꝙ ſi charitas