Irca primuꝫ ſic ꝓceditur ⁊ queriturutrū uolūtas ſit bona ⁊ ꝯmēdabilisrōne boni finis. ¶ Et ꝙ ſic uidetur.Mat. vj. Si oculus tuus fuerit ſimplex totuꝫcorpus tuū luīo ſū erit. Si ergo oculus eſt intētio per quā uoluntas ordinatur in finē ẜ ꝙ ibiexponitur. ⁊ corpus eſt ꝯgeries opeꝝ. uideturꝙ ſi finis bonus ſit ꝙ oīs operatio uolūtatisſit bona ⁊ ꝯmendabilis. ¶ Ite aug. dicit ī. xj.de trini. Recte ſunt oēs uolūtates ſi bona eſtilla ad qua ꝯcte ordinatur. ſꝫ illa ad quā ꝯcteordinatur eſt uoluntas finis. ſi ergo finis bonus eſt reſtat ꝙ uoluntas finis ⁊ oīs uoluntasad eā ordinata ſit bona ⁊ recta. ¶ Itē maxīaē phī. Tuius finis bonus eſt ip̄m quoqꝫ bonūeſt. ergo ſi actus uoluntatis finis eſt bonus. ergo ⁊ ipſa bona eſt. ¶ Itē in actiōe naturali inqua forma eſt finis bonitas generatōis ⁊ oꝑationis attenditur penes fine ⁊ forma. ergo cūintentio finis eque ſit eſſentialis morali actuiut naturali. ⁊ bonitas actus uolūtatis ꝑtineatad mores. uidetur ꝙ bonitas uoluntatis ⁊ rectificatio penes bonitate finis habeat attendi⁊ cognoſci. ¶ Sꝫ ꝯ. Finis bonoꝝ eſt beatitudo ſicut magr̄ dicit in lit. ſed oēs appetunt beatitudinē ſicut dicit aug. ⁊ oēs eā finaliter intendunt ſicut dicit Boe. in li. de ꝯſol̓. qͣꝫuis diuerſo trarnite ad ea currant. ergo ſi oēs uoluntates cōicant in illo fine. ergo oēs erunt bone⁊ nulla mala. ¶ Itē Dio. dicit ꝙ nemo operatur ad malū aſpiciens. ergo oīs operans finaliter aſpicit. ad bonū. vn̄ ⁊ phūs etiaꝫ dicitꝙ bonū ⁊ finis eſt idē. ergo ſi oīs uolūtas aliquod intēdit bonū uidetur ꝙ oīs uolūtas auteſt bona. aut ꝙ bonitas nō ineſt uoluntati exfine. ¶ Itē qͣꝫtucūqꝫ aliquis finaliter appetitbonū. tn̄ nūqͣꝫ oꝑatio eius erit meritoria niſiſit charitate īformata ⁊ aīa ſit deo grata ⁊ accepta. ergo uidetur ꝙ bonitas uoluntatis inactu potius ueniat ex principio qͣꝫ ex fine.Itē ſi bonitas uoluntatis uenit ex fine cū finisoīs bone uoluntatis ſit deus ⁊ ſit equalr̄ bonuidetur ꝙ omnis bone uoluntates ſint equaliter bone. ſi ergo omnes voluntates non ſuntequaliter bone. uidetur ꝙ uoluntatis bonitasnō ſit ei ex fine. ¶ Itē manducare bonū ē. etgo ſiquis finalr̄ predicat ut manducet cū oꝑatio illa habeat bonū fine. uid̓tur ꝙ ſic p̄dicareſit bonū ⁊ laudabile. ſi ergo talis actio iudica

tur eſſe mala uidetur ꝙ uoluntas nō ſit bonaex uolūtate finis. ¶ Item ſi aliquis mentiturꝓpter ſalute ꝓximi cū ſaluare ꝓximū ſit bonu. mēdaciū illud eēt bonū ⁊ meritoriū ſi opuoluntatis bonitat: haberet ex fine. ſed ꝯſtatꝙ mendaciū nūqͣꝫ ē bonū ſicut dicit aug. ergouidetur ꝙ bonitas finis nō ſufficiat ad bonitateꝫ uoluntatis. Queritur ergo vnde cauſeturrectitudo ⁊ bonitas in uoluntate vtrū ex fineſicut uidetur dicere magr̄. an̄ aliūde. ¶ ℟. doꝙ cū dr̄ uoluntas eſſe bona ex bonitate finishoc eſt dicere ꝙ uoluntas ē bona ex ordīatōead bonū finē. Ad hoc aūt ꝙ ſit recta ordīatioad bonū finē requiritur ꝙ ſit finis bonus duobus modis .ſ. ẜ id quod ē. ⁊ ſub rōne finiendi.aliquid .n. ē bonū in ſe. quod tn̄ nō recte ordinatur ad finē in rōne finis. ſicut minus bonuꝫqͣꝫuis ſit bonū nō tn̄ rōne finis reſpectu maioris boni ꝓ eo ꝙ finis melior debꝫ eē hia queſunt ad fine. Similiter ex parte ordinationisduo requirūtur .ſ. idoneitas ex parte ordinabilis. ⁊ actualis ꝯuerſio ex parte voluntatis ordinantis. Et cū iſta ꝯcurrūt tunc abſqꝫ dubiouoluntas bona ex bono fine ordinatur. cū aūthoꝝ aliquod deficit bonitas finis non ſufficitad bonitatē uoluntatis. utpote ſi ſit finis bonus in ſe nō tn̄ ſufficit ad finiendū uel ad ꝯplēdū illud quod fit ꝓpter ip̄m ſicut manducatioqͣꝫuis ſit bonū in ſe nō tn̄ hꝫ ꝯpletā rōeꝫ finiendi reſpectu p̄dicatōis. Similr̄ mēdaciū nō ēordinabile ad bonū cū ſit ẜm ſe maluꝫ. ⁊ ideoqͣꝫtucūqꝫ aliquis mentiatur ꝓpter aliqd̓ bonūmendaciū nō ē bonū qꝛ deficit ibi rectitudo ordinatōis ꝓpter defectum idoneitatis ex parteactus. quē uolūtas refert ad illum finē. Et ſicpꝫ rn̄ſio ad ueritateꝫ qōnis. qm̄ ꝯcedendū eſtſicut magr̄ dicit uolūtatē eſſe bona ⁊ rectā exfine. hoc eniꝫ intelligitur ſupradictis ꝯdicōibꝰ⁊ ẜ hunc modū rōes ad primā partē ꝯcedēdeſunt. ⁊ per hoc etiaꝫ pꝫ rn̄ſio ad illa duo queultimo opponūtur .ſ. de p̄dicatōe ⁊ mendacio¶ Ad illud uero quod primo obr̄ ꝙ beatitudo eſt finis bonaꝝ uoluntatū ⁊ etiaꝫ oīum. dd̓ꝙ aliter eſt finis bonaꝝ uolūtatū ⁊ alr̄ malaꝝ.nā beatitudo que ē finis bonaꝝ voluntatū eſtbeatitudo uera. beatitudo v̓o que eſt finis malaꝝ nō ē beatitudo uera ſed ſimulata. anarus.n. eſtimat beatitudinē eē in diuitijs. ⁊ ſuꝑbusin honoribus. ⁊ ſic in alijs vitijs. vnde ſicut

R