le inqͣꝫtū huiuſmōi a deo ē. ¶ Itē ſicut bonuꝫrepugnat malo ita fortuna repugnat ꝓuidētieſꝫ a deo qͥ ſūme bonꝰ ē nō pōt egredi oꝑatioiniuſta. ergo pari rōne cū ſit ſūme prudens n̄pōt ab eo exire aliqua oꝑatio fortuita. ¶ Itēfortuitū ẜ ꝙ fortuitū ortū hꝫ a cā ꝑ accn̄s. ergo ſi de eēt cā fortuiti ẜ ꝙ huiuſmōi deꝰ eētcā alicuius rei ꝑ accn̄s. ſꝫ cā ꝑ accn̄s reduci hꝫad cāꝫ nobiliore. ergo aliqua eēt nobilior deoquod eſt abſurdū ¶ Itē ſicut īiuſticia ſe hꝫ adſuā cām ſic caſuale ⁊ fortuitū ad ſuā. ſꝫ īiuſticia nō pōt eē ab aliquo niſi oꝑante iniuſte. ergo caſuale ⁊ fortuituꝫ nō pōt eē niſi ab eo quioperatur caſualr̄ ⁊ fortuite. ſꝫ deꝰ nullo modooꝑatur caſualr̄ nec fortuite. ergo caſualis ſiueforuita oꝑatio ẜm ꝙ huiuſmodi nō ē a deo.¶ ℟. dd̓ eſt ꝙ ſi caſuale uel fortuitū ẜ id qd̓eſt ſit a deo. inqͣꝫtū tn̄ caſuale uel fortuitum adeo nō ē. ⁊ rō huius ē. qꝛ fortuitū ⁊ caſuale aliquid ponūt utpote effectū qͥ eſt ex ꝯcurſu cāꝝob aliud inceptaꝝ. aliqͥd etiā priuant. vicit .n.caſus ⁊ fortuna defectū intētōis ⁊ p̄cognitōisEt qm̄ oꝑatio caꝝ ⁊ ꝯcurſus ad ꝓducēdum tales effectus aliquid eſt. iō a deo ē. qꝛ v̓o priuatio intentōis defectꝰ ē iō a deo n̄ ē. ⁊ qm̄ caſuale ⁊ fortuitū ut ſic noīantur īpoſita ſunt a talidefectu. hinc ē ꝙ nō ſunt ꝯcedēda adeo eē. ethoc uult dicere aug. in li. lxxxiij. q. cū dicit. qd̓caſu fit temere ſit. et iō ficat nō ꝯcedimus ꝙtemerariū ẜ ꝙ huiuſmōi ſit a deo. ſic nec ē cōcedendū ꝙ caſuale uel fortultū ẜ ꝙ huiuſmōiſit a deoſa qꝛ tā caſuale qͣꝫ fortuitū ut ſic ē. ēnomē īpoſitū a priuatōe intētōis ẜ ꝙ priuatiointentōis duplr̄ pōt intelligi ẜm hoc caſuale ⁊fortuitū dicitur dupliciter. Uno .n. mō poteſtintelligi priuatio intētōis vl̓r reſpectu cuiuſcūqꝫ agentis ſiue ꝑticularis ſiue ul̓is. ſiue operantis ſiue cooꝑantis. ſiue exequētis ſiue gubernantis. ⁊ hoc mō nihil ē caſuale. ⁊ caſus ⁊fortuna hoc mō nihil ſunt. ⁊ hoc mō poſuerūtaliqͥ phī caſū quod īprobat aī g. ī li. lxxxiij. q.ꝑ hoc ꝙ ꝓuidētia toiꝰ mūdys admīſtratur. etita nihil fit qd̓ nō ꝑtineat ad opus ꝓuidentieAlio mō pōt intelligi priuatio intētōis reſꝑcū.agentis particularis nature ⁊ intellectus creatiet hoc mō aliqͥd ē caſuale ⁊ caſus aliqͥd ē f ꝙdicit Boe. in li. da ꝯſol. diffiniēs caſū ⁊ on̄desqualr̄ qͥs pōt oꝑari caſualiter .ſ. cū aliqͥd ſequitur inopinatē. ⁊ iō dicit. caſus ē incpinatus re

euentus. vbi ſimul tangit̉ oriuatōeꝫ ⁊ pōneiPōnē ꝑ hoc ꝙ dicit euentꝰ. priuatiōeꝫ in hocꝙ dicit inopinatū. ⁊ illa qͥdē priuatio non ē reſpectu dei. qꝛ deꝰ nihil pōt facere inopinate ſiue īprouiſe. nec ē etiā a deo cū ſit defectꝰ ſedpotius a defectibilitate creature. Concedendeſunt ergo rōnes on̄dētes ꝙ nihil eſt a deo caſuale. ⁊ ꝙ caſuale ẜ ꝙ caſuale nō ē a deo.Ad illud v̓o qd̓ primo obr̄ in ꝯͣriū ꝙ ꝯcurſuscāꝝ a deo ē. iā pꝫ rn̄ſio. arguit .n. de caſu ẜ ꝙdicit pōneꝫ nō ẜ ꝙ dicit defectū. ¶ Ad illudqd̓ obr̄ ꝙ a deo ē cā ꝑ ſe ⁊ ꝑ accn̄s. qd̓ ꝙ alidr̄ accn̄s de ente ꝓut ē dr̄ia entis. alr̄ ꝓut eſtdr̄ia cauſe. ꝓut .n. ē dr̄ia etitis dicit habitudinē ad ſubiectū que qͥdē eſt poſitio nō priuatioꝓut aūt ē dr̄ia cauſe dicit priuatōeꝫ intentōisper quā aliqͥd dr̄ eē cā alicuius ꝑ ſe. ⁊ iō nō ſetur ꝙ ſi modus eēndi ꝑ accn̄s inqͣꝫtū huiuſmodi ſit a deo ꝙ ⁊ modus oꝑandi ꝑ accn̄s inqͣꝫtū huiuſmodi ſit a deo. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ ꝙdiuerſe cauſe īdigēt aliquo ſuꝑiori ꝯiūgēte adhoc ꝙ poſſint unū effectū ꝓducere. dd̓ ꝙ illudduplr̄ pōt intelligi. vno mō v̓e. ⁊ alio mō falſe. ſi .n. ita ītelligat̉ ꝙ ad hoc ꝙ aliqͣ due cauſe ꝯcurrant neceſſaria ſit noua influētia cauſeſuꝑioris pluſ qͣꝫ ſi n̄ ꝯcurrerēt̉ ⁊ qͣlꝫ oꝑareturꝑ ſe. ſic nō hꝫ v̓itatē. hoc .n. ip̄o ꝙ aliqͥs abſcōdit ī terra theſauꝝ ⁊ aliqͥs fodit ī eadē terraſine noua īfluentia ille due oꝑatōes cānt theſauri īuētōeꝫ. ſi aūt ītelligatur ꝙ oēs cauſe q̄ꝯcurrūt ad unū effectū reducūt̉ ad aliqd̓ nnumprīcipiū ſic v̓itatē hꝫ ꝓ eo ꝙ illa q̄ nō pn̄t reduci ad unū prīcipiū oīo ſūt diuerſa. et iō nunqͣꝫ pn̄t ad unū effectū ꝯcurrere. ſi .n. ī vno prīcipio nō ꝯuenirēt iā oīo n̄ hr̄ent aliqͥd coē. etiō neceſſe ē ponere ꝙ tā cauſe ꝯcurrentes ꝙͣeaꝝ ꝯcurſus ſint ab vno prīcipio primo. ſꝫ tn̄ex hoc n̄ ſeqͥl̓ ꝙ caſualē īq tū hͦ mōi ſit a deoqͣꝫuis ſit a deo ẜ id qd̓ ē. qꝛ caſus nō tm̄ diciteuētū ſꝫ etiā euētū īopīatu ¶ Ad illd̓ qd̓ obiꝙ cā ꝑ accn̄s īdigꝫ adiutorio ſicut cā ꝑ ſe. cd̓ꝙ ueꝝ ē reſpcū eiꝰ qd̓ efficit ſꝫ n̄ īdiget adiutorio reſpcū eiꝰ ī quo delicit. ꝑ ſe .n. pōt deficere ſꝫ n̄ ꝑ ſe pōt efficere. ⁊ iō nō ſeqͥt̉ ex hocꝙ caſuale ſit adeo niſi ẜ ꝙ aliqͥd ponit nō ẜꝙ dicit priuationeꝫ intentionis. Ei ſi obijciatꝙ miraculum inquantū huiuſmēdi eſt a deo.⁊ tn̄ dicit priuatōeꝫ ꝯſuetudinis. qꝛ ſit preterſolitū curſū. dd̓ ꝙ alr̄ miraculū ſit p̄ter ſolituꝫ