potiꝰ ꝓhibeatur. nō ſic aūt ē in ꝓpoſito tū qꝛpecꝫ diuinā liberalitate ut ſolē ſuū oriri faciatſuꝑ bonos ⁊ malos. nec dꝫᶻ influentiā virtutisſue ſubtrahere nec bonis nec malis maxīe ſillā īflutiā q̄ reſpicit primū eſſe. Secūdo v̓oqꝛ decet diuina ꝓuidētiā ſic res qͣs ꝯdidit admīſtrare ut eas agere ꝓprios motꝰ ſinat. Tertio v̓o qꝛ ip̄e nouit ⁊ ſcit inde bonū elicere. ⁊iō cū cooꝑatur pccōri ī actōe facit laudabilr̄.iō nullo mō malicia q̄ reddit ſuū actorē culpabilē ē ei attribuēda. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ relatio actōis ad inane gloriā tanqͣꝫ ad fine a d̓oē. dd̓ ꝙ relatio duo dicit .ſ. actū uolūtatis ⁊ rationis ꝓtēdētis ſe ad illū ſine mediāte illa actione. ⁊ hoc qͥdē bonū ē ⁊ a deo ē. ⁊ preter hocīportat deordinatōeꝫ. tali .n. actōi ꝯiūcta ē īordinatio. qꝛ talis finis tali oꝑi nō ꝯgruit. ⁊ qͣꝫtūad hoc ē ibi malicia. ⁊ iō īiuſticia ē ibi rōe defectꝰ qͥ eſt in tali relatōe. ꝓpter hoc nō opꝫ ꝙſit a deo. ⁊ ē ſil̓e in claudicatōe in qͣ eſt ābulatio cū defectu. ſic ⁊ ī ꝓpoſito ītelligēdū ē.Ad illud qd̓ obr̄ de qͥete ſilr̄ rn̄dendū ē ꝙ qͣesdicit pōne aliqͣꝫ in hoc ꝙ dicit dilectionem creature ⁊ dicit priuationē rectitudinis in hoc ꝙdicit priuatōeꝫ finis ultimi. in hoc .n. ꝙ ibi qͥeſcit ⁊ ultra nō tendit cū deberet ultra tenderenon tm̄ eſt poſitio ſꝫ etiā priuatio que qͥdeꝫnon eſt a deo. ¶ Ad illud quod obr̄ ꝙ qͥcqͥdeſt a uoluntate naturali eſt a deo. dd̓ ꝙ ueruꝫeſt ẜ ꝙ uoluntas naturalis. ⁊ ſimilr̄ illud qd̓ ēa uoluntate deliberatiua p̄ciſe ꝯcedēdū eſt eēa deo. ſed malicia nō ē ꝓprie a uoluntate ut ēdeliberatiua ſed potiꝰ ut eſt defectiua qͣꝫuis defectus ille nō incidat niſi ꝯͣ actu deliberatiuuꝫ⁊iō ꝙͣꝫuis ſit a uolūtate deliberatiua n̄ ſeqͥturꝙ ſit a deo. qꝛ nō eſt ẜ ꝙ deliberatiua ſꝫ ẜ ꝙdefectiua. ⁊ preterea ſicut dictum fuit sͣ ſi fiattale argumētū. volūtas deliberatiua eſt a deo⁊ malicia eſt a uoluntate deliberatiua. ergo ēa deo. peccat ẜ accn̄s. quia peccat ꝯͣ illā regulā. quicquid eſt cā cauſe ē cauſa cauſati. ita .n.pōt eē ſophiſma ẜ accn̄s ī cando ſic̄ ī herēdo.Ecundo queritur utrū operatio fortuita ſit a deo ẜ ꝙ fortuit a ¶ Et ꝙſic uidetur. quia tam fortuita qͣꝫ caſualis actio eſt ex cauſis ꝯfluentibus ob aliudinceptis. vnde Boe. in. v. de ꝯſola. Caſus eſtinopinatus rei euentus ex cauſis ꝯcurrētibusob aliud inceptis. ſed tem ꝯcurſus cāꝝ qͣꝫ in-

choatio ꝓpter aliud eſt a deo. ergo ſi nihil pl̓requiritur ad hoc ꝙ aliquid ſit fortuitū uel caſuale. uidetur ꝙ tam fortuita qͣꝫ caſualia ẜ ꝙhuiuſmodi ſint a deo. ¶ Itē ſi ens per ſe ē adeo inquantuꝫ per ſe eſt. ſic ⁊ accn̄s eſt a deoinquantū accn̄s. ergo ſicut operatio cauſe eſta deo per ſe ita ⁊ oꝑatio cauſe per accn̄s. ſedcaſuale ⁊ fortuitū ẜ ꝙ huiuſmodi dicit operationē uel effectum cauſe per accidens. ſꝫ naturale ⁊ artificiale dicit effectu per ſe. ergo ſicutoē naturale ⁊ artificiale ē a deo inquantū hiſic omne caſuale ⁊ fortuitū inqͣꝫtū huiuſmodieſt a deo. ¶ Itē ubicūqꝫ aliqua diuerſa ꝯcurrunt ad unius effectus ꝓductōeꝫ neceſſe ē ꝙper unū aliqͥd ꝯiungantur. ſed cauſe a quibusoritur tam caſuale qͣꝫ fortuitū ⁊ ſunt diuerſeqͣꝫtū ad rē ⁊ ſunt diuerſe qͣꝫtū ad intentōeꝫ. etgo ſi uniuntur ꝯiunguntur per aliqͥd quod eſtſupra eas. ſed nihil ē ſupra agens naturale etagens a ꝓpoſito niſi ſolus de. ergo taliū cārūꝯcurſus a deo ē. ⁊ huiuſmodi cāꝝ ꝯcurſus faceffectu caſualē uel fortuitu. ergo ⁊c. ¶ Itē potentior eſt ꝑ ſe cā qͣꝫ cā ꝑ accn̄s. ſꝫ ca ꝑ ſe nullū effectū ꝓducere pōt qn̄ adiuuetur a deo. ergo nec cā ꝑ accn̄s. ſꝫ cauſe per accn̄s ſunt caſus ⁊ fortune ſicut uult phus in. ij. phy. ergocuꝫ eoꝝ effectus ſint caſuale ⁊ fortuitū inqͣꝫtūhuiuſmodi. uidetur ⁊e. ¶ Si tu dicas ꝙ caſualeẜ id qd̓ ē a deo ē. nō tn̄ ẜ ꝙ caſuale. qꝛ dic̄ priuatōeꝫ intētōis nō pōnē. ⁊ hoc ē ꝙ ſicut natura oꝑatur ꝑ ītētōeꝫ ita oꝑatur etiaꝫ uniformit̉⁊ mō ꝯſueto. Sꝫ cū aliqua oꝑatio fit p̄ter ſolitu curſū nature illa quidē oꝑatio dr̄ miraculū.talis oꝑatio ponitur a deo inqͣꝫtū talis. ſi ergooꝑatio q̄ fit p̄ter ꝯſuetudinē inqͣꝫtū hꝰ mōi eſta deo. pi rōe ⁊ oꝑatio q fit p̄ter intentōeꝫ inqͣꝫtū hͦ mōi ē a deo. ¶ Itē fortuitū eo ipſo difortuitū qꝛ ē ab aliquo agēte ītedēte aliud. ſic̄īuētio theſauri ē ab eo qͥ ītēdit arare terrā. ſꝫꝙ ille aliud ītēdat hoc bonū ē ⁊ a deo ē. ſilr̄ ꝙtheſauꝝ illū īueniat hoc bonū ē ⁊ a deo ē. ergofortuitū ut fortuitu a deo eē uidetur. ¶ Sedꝯͣ hoc arguit aug. ī lit. lxxxiij. q. ſic. Quicqͥdcaſu fit temere fit. qͥcqͥd temere fit n̄ fit ꝓuidētia. ſi ergo oē qd̓ fit a d̓o ſit ꝑ ꝓuidētiā. qꝛ d̓snihil agit ſine ꝓuidētia. uidet̉ ꝙ caſuale ⁊ fortuituꝫ ẜ ꝙ huiuſmōi nō ſit a deo. ¶ Itē fortuna ⁊ caſus accidit ꝑ d̓ſcūꝫ p̄cognitōis. ſꝫ deꝰ nihil p̄t facere niſi p̄cognoſcēs. ergo nihil caſua