ſatiſfactōeꝫ xp̄i. in cuius fide ⁊ ſacr̄is d̓s ꝑcitquibuſcūqꝫ peccatis. ⁊ iō ꝯtingit oēs de plenitudine eiꝰ acciꝑe ⁊ ip̄ꝫ dici caput totiꝰ eccl̓ietā finalis qͣꝫ primitiue. Pꝫ ergo ꝙ quocūqꝫmō dicatur īpoſſibile fuit adā ꝓ poſteris ſuis ſatiſfacere. vn̄ ꝯcedēde ſunt rōes hoc oſtēdentes. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ de v̓bo Anſel.ꝙ ſi nequiſſet iuſticiā ꝓducere ⁊c. dd̓ ꝙ Anſel. ibi loquitur de iuſticia originali. ⁊ illā dicit ꝙ adā ⁊ ſeruare potuit poſteria ⁊ tranſfūdere. hoc aūt intelligendū ē ſane. non qꝛ aliqͣqͣlitas q̄ eēt in aīa ade ꝑ multiplicationeꝫ adpoſteros deſcēderet ſꝫ qꝛ aīa ade īnocens cōiuncta fuerat carni pure ⁊ īmaculate. ⁊li ſtetiſſet aīa potuiſſet illā carne ſeruare a corruptōe mortis ⁊ a corruptōe libidinis. ⁊ hec rectitudo erat originalis iuſticia. ſi aut in hacadā ꝑ̄ſtitiſſet cū gn̄aret poſteros carnē īmaculatā trāſfūderet. ⁊ ſilr̄ dū aīa creata a deoīnoces tali carni uniretur illud idē poſſe ⁊ eādē rectitudinē hr̄et quā hūit aīa ade. et perhoc originalē iuſticiā. et ꝓ tanto originalisiuſticia trāſfundi dr̄. qꝛ ſi hanc hꝫ pr̄ neceſſeē ꝙ hanc hēat filius. et hoc eſt ex rōne bonediſpōnis ex ꝑte carnis quā originalis iuſticia ꝯtriuit. nō ſic ē de iuſticia ſatiſfactionis qͣuoluntateꝫ reſpicit nō carnis integritate. ¶Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ ſicut fuimꝰ in ada peccante ita fuimꝰ in ip̄o ſatiſfaciēte. dd̓ ꝙ nō ē ſil̓eqꝛ pccm̄ ade ꝓ eo ꝙ illā iuſticiā originalempriuabat nō tm̄ reſpiciebat ꝑſonā ſꝫ etiā naturā. ſꝫ qꝛ ſatiſfactio illā īnocentiā nō reſtituebat ꝑſonā nō naturā reſpiciebat. et iō n̄ ſicin poſteros redūdare potuit ſatiſfactio ſicutredundauit tranſgreſſio. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ꝙ ſi oppoſitū ē cā oppoſiti ⁊c. dd̓ ꝙ illud intelligitur in his oppoſitis quoꝝ utrūqꝫ ē aliqua natura ⁊ in eis q̄ recte ſunt oppoſita. ⁊ẜ illud in quo opponūtur. ⁊ rōe hui triplicisꝯditōis illa ꝓpoſitio nō hꝫ locū in ꝓpoſito.primū quidē qꝛ culpa nō dicit aliqͣꝫ naturamſꝫ potiꝰ priuatōeꝫ. Secundo v̓o qꝛ iuſticia ſatiſfactōis nō directe opponit̉ culpe originaliſꝫ potius originali iuſticie. ⁊ ſi illa iuſticia originalis fuiſſet in adā generāte fuiſſet cā oppoſiti. Tertio v̓o qꝛ culpa ip̄iꝰ ade opponit̉ip̄i ſatiſfactōi inqͣꝫtū corrūpebat ꝑſonā noninqͣꝫtū corrūpebat naturā. ⁊ inqͣꝫtū corrūpebat ꝑſonā meritū erat et̓ne dānatōis. in qͣꝫtū

v̓o corrūpebat̉ naturā principiū erat vl̓iscorruptōis. iuſticia ergo ſatiſfactōis auferebat ab ip̄o adā meritū eterne dānatōis. et ſillud opponebatur ei ⁊ erat cā oppoſiti .ſ.eterne beatitudinis ꝑ modū meriti. vitiū ātcorruptōis nō auferebat nec eius oppoſituꝫcābat. qꝛ ẜ illud nō opponebatur ei. ¶ Adillud qd̓ obiicitur ꝙ ꝓnior eſt deus ad miſerendū qͣꝫ ad ꝯdēnandū. dd̓ ꝙ illud ueꝝ ē ubimiẜicordia ſic hꝫ locū ꝙ nō excludit iuſticiāiuſticia aut reqͥrebat maiorē ſatiſfactionē qͣꝫadā poſſet facere. et ideo miſericordia proilla modica ſatiſfactōe ade non debebat totign̄i hūano donare offenſam ſꝫ quod nobis ⁊ſibi deerat decebat eum ſupplere qd̓ ⁊ fecit.cum ꝓpter nimiam charitatē ſuā filiū ſuumunigenitū miſit in ſimilitudinē carnis peccati. ⁊ cū eſſemus mortui pccō ꝯuiuificauit nosxp̄o. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ potentior eſtgrā qͣꝫ ſit culpa. rn̄deri pōt dupliciter. primoꝙ illud intelligendū eſt ita illiꝰ effectꝰ ad quēgrā ordinatur. grā aūt gratū faciens ip̄i adecollata nō ordinabatur ad remouēdū carniscorruptōeꝫ ſꝫ uoluntatis deordinatōꝫ. qꝛ reformatiua erat imagīs non reꝑatiua carnis.nihilominꝰ tn̄ in reꝑatōe carnis potentior eſtaliquo mō qͣꝫ culpa. dū per grāꝫ meretur hōſecundā ſtolā. Aliter pōt dici ꝙ etſi gratiapotentior ſit qͣꝫ culpa. nō tn̄ ſequitur ꝙ totū reformet quod culpa deſtruxit. multo enīfacilius eſt deſtruere qͣꝫ ꝯſtruere. vn̄ unꝰ malus cibꝰ aliqn̄ plus corrupit naturā qͣꝫ centuꝫbone medicine poſſint eā reꝑare. qͣꝫuis medicine ille ſint ualde potētes ⁊ v̓tuoſe. ¶ Adillud qd̓ obiicit̉ de lege pupilloꝝ. dd̓ ꝙ adaad poſteros n̄ ꝯꝑatur ſicut tutor ad pupillosſꝫ ſicut pr̄ ad filios. vn̄ ſicut pater faciliuspōt bona ſua diſſipare ⁊ deſtruere. et ꝑ ꝯn̄shereditatē filioꝝ deuaſtare qͣꝫ poſſit illā poſtdeuaſtatōeꝫ ⁊ ꝯſūptōeꝫ reꝑare. ſic ⁊ in ꝓpoſito intelligedū ē ſe habere.Unſequenter circa ſecundū articulū q̄ritur de qͣꝫtitate originalis. Etcirca hoc q̄runtur duo. ¶ Primoqueritur de ip̄o originali ſub rōne ꝙͣtitatisꝯtinue utꝝ nnū originale poſſit eſſe maiusaltero: ¶ Secundo queritur ꝙͣꝫtū ad rōemqͣꝫtitatis diſcrete vtrū .ſ. unum originale fitponere uel plura-