Sicut ergo in adam peccauimus ita uideturꝙ in eodē ſatiſfecerimus. Et iſte tres rōnesſūpte ſunt ꝑ locū a ſiti. ¶ Itē hoc ip̄ꝫ on̄dit̉ꝑ locū a minori. Pronior ē deꝰ ad miſerēdūqͣꝫ ad ꝯdēnandū. ſꝫ diuina iuſticia ꝓ trāſgreſſione ade ꝯdēnauit totam poſteritatē penamortalitatis. ergo multo fortiꝰ diuina miſericordia ꝓ ſatiſfcōe debuit reddere grāꝫ iuſtificatōis ¶ Itē potentior eſt gr̄a in bono qͣꝫ ſitculpa ī malo. ſꝫ culpa ade potuit totā poſteritatē inficere ⁊ reddere deo odioſā. ergo ml̓to fortiꝰ gr̄a q̄ fuit collata ade potuit totā poſteritatē reꝑare ⁊ reddere deo gratā. ¶ Itēẜ leges hūanas tutor potiꝰ pōt ꝯditōeꝫ pupilli meliorare qͣꝫ deteriorare. ſi ergo multomaioris benignitatis ē lex diuina qͣꝫ hūanauidetur ꝙ potiꝰ ꝯditio nr̄a in primo pente d̓peiori potuit fieri melior qͣꝫ de meliori deterior. ergo ſi tranſgrediendo potuit tranſfundere culpā multo forti ⁊ ſatiſfaciēdo potuittranſmittere iuſticiā. ¶ Sꝫ ꝯͣ. Adā cū peccauit cecidit ab īmortalitate in neceſſitate moriendi. ergo ſi gr̄a ſuꝑueniēs nō aufert īmutabilitate diuine ſn̄ie. remanſit ergo pꝰ gr̄aꝫmortalis. ſꝫ mortalis d̓ neceſſitate gn̓at mortalē. ergo qͣꝫtuncūqꝫ adā ſatiſfaceret gn̄aretfilios ſuos morti obnoxios. ſꝫ nulla creaturarōalis ē morti obnoxia niſi ꝓpter culpā. ergo nunqͣꝫ potuit ſatiſfacere qͥn trāſmitteretculpā. Iē iuſticia originalis ꝯſiſtit in qͣdāmentis ⁊ corꝑis ītegritate. ſꝫ qꝛ v̓gītas dicitincorruptiōeꝫ mentis ⁊ carnis exquo ſemelꝑditur nunqͣꝫ ꝑ ſatiſfactionē pōt recuꝑari. exgo pari rōe nec originalis iuſticie donū ꝑ ſatiſfactiōeꝫ recuꝑatur. ſi ergo ex illiꝰ iuſticiepriuatōe ineſt nobis originalis culpa. īpoſſibile fuit ꝙ adā ſatiſfaceret ꝓ poſteritate ſua¶ Itē oīs ſatiſfactio pccōris fūdatur ſupergraꝫ gratū faciēte. ſꝫ gr̄a gratū faciēs nunꝙͣpōt trāſire abuno hoīe in aliū ſicut ī primoli. ꝓbatū ē. ſꝫ gr̄a īmediate a ſolo deo daturuidetur ergo ꝙ in primo ꝑente ſatiſfacere n̄potuerit genꝰ hūanū ¶ Itē efficacior ē ī unoquoqꝫ fides ſua ſibi ⁊ gr̄a qͣꝫ fit alij. ſꝫ adā n̄potuit ꝓ ſeip̄o ſatiſ facere. ſꝫ opportunū fuitfiliū dei pati ſicut on̄dit Anſel. in li. cur deushō. ergo nō uidetur ꝙ potuerit ī alios ſatiſfactōis iuſticiā deriuare. ¶ ℟. dd̓ ꝙ cū q̄rit̉utꝝ tota poſteritas potuerit in adā ſatiſface
re ſicut in eo potuit uitiari. hoc triplr̄ pōt intelligi. aut ꝙ adā ita poſteris ſuis cōīcaret etculpā ⁊ ſatiſfactōeꝫ ſimul. Aut ita ꝙ coīcarꝫſatiſfactōeꝫ ſꝫ nō culpā. Aut ita ꝙ in ſe ſatiſfaceret ⁊ ꝑ ſe. ita ꝙ ī poſteris nō coīcaretculpā. Primi duo modi nō ſolū ſunt īpoſſibiles ſꝫ etiā nō ītelligibiles. qꝛ claudūt ī ſe duooppoſita. ſi .n. adam cōīcaſſet ſimul poſterisculpā ⁊ ſatiſfactōeꝫ. ſimul eēnt culpabiles ⁊ſatiſfacerent. ergo ſimul eēnt iuſti ⁊ iniuſti.Silr̄ ſi coīcaret ſatiſfactōeꝫ ⁊ nō culpā. ergoīnocētes ſatiſfacerēt. ⁊ hoc ſilr̄ nō ē intelligibile. nō .n. fit ſatiſfactio niſi ꝓ offēſa. ⁊ſi adānō coīcaret poſteris culpā ip̄i hr̄ent oīmodāīnocentiā. ⁊ſi hoc. locū nō hr̄et in eis ſatiſfactio aliqͣ ꝓ īnocenti .n. ſatiſfacere nō eſt ītelligibile. Tertius aūt modus dd̓i .ſ. ꝙ adā ſatiſfaceret ꝓ culpa ſua ut ſua ſatiſfactōe īpediretur traſfuſio originalis culpe ⁊ ſi ītelligibilis ſit. īpoſſibilis tn̄ fuit ip̄i ade. et rō huimeliꝰ reddetur in tertio cū agetur de modoredēptōis hūane. ad pn̄s aūt hoc dixiſſe ſufficiat ꝙ adā ſic ſatiſfacere nō poterat ut īpediretur tranſfuſio culpe originalis in poſteritatē ſuā. et rō hꝰ ſumitur ⁊ a ꝑte ip̄iꝰ ade ⁊ aꝑte gr̄e. ⁊ a ꝑte corruptōis nature. A parteade qm̄ ip̄e debitor mortis erat ⁊ dignꝰ penalitate ⁊ miẜia. ⁊ iō qͣꝫtūcunqꝫ mortē uel penā ſuſtineret ꝓ tranſgreſſiōe ſua deo ſatiſiacere nō poterat ſufficienter. A ꝑte v̓o gr̄e ꝑquā ſatiſfaciebat rō ſumitur. qm̄ illa gratiaerat gr̄a pn̄ialis qͥ qͥdē reſpiciebat ip̄aꝫ uolūtatē ꝑſone. et iō ꝑ ip̄aꝫ nō curabatur morbꝯcupīe q̄ radicabitur in carne. ⁊ ꝓpterea qͣntucunqꝫ ſatiſfaceret remanebat natura corrupta. ⁊ ita neceſſitas ad tranſfundendū originalē culpā. Ex ꝑte v̓o nature ſumitur rō.quia cum natura humana tota in ip̄o uitiataeēt tm̄ ꝯpēſabatur illa corruptio nature qͣꝫtip̄cij ē tota hūana natura. et iō qͥcqͥd adā faceret lōge īferiª eēt eo qd̓ exigebat d̓s ad tātedānatōis ⁊ corruptōis recōpenſatōeꝫ. ⁊ iō ꝓilla nō poterat ſatiſfacere. Poſſet etiā nihileminꝰ aſſignari rō ex ꝑte diuine offenſe q̄ cūeēt infinita rōe eiꝰ qꝛ eſt ꝯͣ infinitū nō recipiebat recōpenſatōeꝫ niſi aliqͥs ſatiſfaceret quieēt infinite bonꝰ. ⁊ iō nō indocte dicunt aliqͥꝙ nō ſolū ſatiſfactio ꝓ pccō ade ſꝫ etiā proquocūqꝫ alio pccō fundata eſt ſuper meritū ⁊
k 2