Druckschrift 
Commentarius in secundum librum Sententiarum Petri Lombardi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sicut ergo in adam peccauimus ita uidetur in eodē ſatiſfecerimus. Et iſte tres rōnesſūpte ſunt locū a ſiti. Itē hoc ip̄ꝫ on̄dit̉ locū a minori. Pronior ē deꝰ ad miſerēdūqͣꝫ ad ꝯdēnandū. ſꝫ diuina iuſticia trāſgreſſione ade ꝯdēnauit totam poſteritatē penamortalitatis. ergo multo fortiꝰ diuina miſericordia ſatiſfcōe debuit reddere grāꝫ iuſtificatōis Itē potentior eſt gr̄a in bono qͣꝫ ſitculpa ī malo. ſꝫ culpa ade potuit totā poſteritatē inficere reddere deo odioſā. ergo ml̓to fortiꝰ gr̄a fuit collata ade potuit totā poſteritatē reꝑare reddere deo gratā. Itē leges hūanas tutor potiꝰ pōt ꝯditōeꝫ pupilli meliorare qͣꝫ deteriorare. ſi ergo multomaioris benignitatis ē lex diuina qͣꝫ hūanauidetur potiꝰ ꝯditio nr̄a in primo pentepeiori potuit fieri melior qͣꝫ de meliori deterior. ergo ſi tranſgrediendo potuit tranſfundere culpā multo forti ſatiſfaciēdo potuittranſmittere iuſticiā. Sꝫ ꝯͣ. Adā peccauit cecidit ab īmortalitate in neceſſitate moriendi. ergo ſi gr̄a ſuꝑueniēs aufert īmutabilitate diuine ſn̄ie. remanſit ergo pꝰ gr̄aꝫmortalis. ſꝫ mortalis neceſſitate gn̓at mortalē. ergo qͣꝫtuncūqꝫ adā ſatiſfaceret gn̄aretfilios ſuos morti obnoxios. ſꝫ nulla creaturarōalis ē morti obnoxia niſi ꝓpter culpā. ergo nunqͣꝫ potuit ſatiſfacere qͥn trāſmitteretculpā. iuſticia originalis ꝯſiſtit in qͣdāmentis corꝑis ītegritate. ſꝫ qꝛ v̓gītas dicitincorruptiōeꝫ mentis carnis exquo ſemelꝑditur nunqͣꝫ ſatiſfactionē pōt recuꝑari. exgo pari rōe nec originalis iuſticie donū ſatiſfactiōeꝫ recuꝑatur. ſi ergo ex illiꝰ iuſticiepriuatōe ineſt nobis originalis culpa. īpoſſibile fuit adā ſatiſfaceret poſteritate ſua Itē oīs ſatiſfactio pccōris fūdatur ſupergraꝫ gratū faciēte. ſꝫ gr̄a gratū faciēs nunꝙͣpōt trāſire abuno hoīe in aliū ſicut ī primoli. ꝓbatū ē. ſꝫ gr̄a īmediate a ſolo deo daturuidetur ergo in primo ꝑente ſatiſfacerepotuerit genꝰ hūanū Itē efficacior ē ī unoquoqꝫ fides ſua ſibi gr̄a qͣꝫ fit alij. ſꝫ adāpotuit ſeip̄o ſatiſ facere. ſꝫ opportunū fuitfiliū dei pati ſicut on̄dit Anſel. in li. cur deus. ergo uidetur potuerit ī alios ſatiſfactōis iuſticiā deriuare.. dd̓ q̄rit̉utꝝ tota poſteritas potuerit in adā ſatiſface

re ſicut in eo potuit uitiari. hoc triplr̄ pōt intelligi. aut adā ita poſteris ſuis cōīcaret etculpā ſatiſfactōeꝫ ſimul. Aut ita coīcarꝫſatiſfactōeꝫ ſꝫ culpā. Aut ita in ſe ſatiſfaceret ſe. ita ī poſteris coīcaretculpā. Primi duo modi ſolū ſunt īpoſſibiles ſꝫ etiā ītelligibiles. qꝛ claudūt ī ſe duooppoſita. ſi .n. adam cōīcaſſet ſimul poſterisculpā ſatiſfactōeꝫ. ſimul eēnt culpabilesſatiſfacerent. ergo ſimul eēnt iuſti iniuſti.Silr̄ ſi coīcaret ſatiſfactōeꝫ culpā. ergoīnocētes ſatiſfacerēt. hoc ſilr̄ ē intelligibile. .n. fit ſatiſfactio niſi offēſa. ⁊ſi adā coīcaret poſteris culpā ip̄i hr̄ent oīmodāīnocentiā. ⁊ſi hoc. locū hr̄et in eis ſatiſfactio aliqͣ īnocenti .n. ſatiſfacere eſt ītelligibile. Tertius aūt modus dd̓i .ſ. adā ſatiſfaceret culpa ſua ut ſua ſatiſfactōe īpediretur traſfuſio originalis culpe ſi ītelligibilis ſit. īpoſſibilis tn̄ fuit ip̄i ade. et huimeliꝰ reddetur in tertio agetur de modoredēptōis hūane. ad pn̄s aūt hoc dixiſſe ſufficiat adā ſic ſatiſfacere poterat ut īpediretur tranſfuſio culpe originalis in poſteritatē ſuā. et hꝰ ſumitur a ꝑte ip̄iꝰ ade aꝑte gr̄e. a ꝑte corruptōis nature. A parteade qm̄ ip̄e debitor mortis erat dignꝰ penalitate miẜia. qͣꝫtūcunqꝫ mortē uel pe ſuſtineret tranſgreſſiōe ſua deo ſatiſiacere poterat ſufficienter. A ꝑte v̓o gr̄equā ſatiſfaciebat ſumitur. qm̄ illa gratiaerat gr̄a pn̄ialis qͥdē reſpiciebat ip̄aꝫ uolūtatē ꝑſone. et ip̄aꝫ curabatur morbꝯcupīe radicabitur in carne. ꝓpterea qͣntucunqꝫ ſatiſfaceret remanebat natura corrupta. ita neceſſitas ad tranſfundendū originalē culpā. Ex ꝑte v̓o nature ſumitur.quia cum natura humana tota in ip̄o uitiataeēt tm̄ ꝯpēſabatur illa corruptio nature qͣꝫtip̄cij ē tota hūana natura. et qͥcqͥd adā faceret lōge īferiª eēt eo qd̓ exigebat d̓s ad tātedānatōis corruptōis recōpenſatōeꝫ.illa poterat ſatiſfacere. Poſſet etiā nihileminꝰ aſſignari ex ꝑte diuine offenſeeēt infinita rōe eiꝰ qꝛ eſt ꝯͣ infinitū recipiebat recōpenſatōeꝫ niſi aliqͥs ſatiſfaceret quieēt infinite bonꝰ. indocte dicunt aliqͥ ſolū ſatiſfactio pccō ade ſꝫ etiā proquocūqꝫ alio pccō fundata eſt ſuper meritū

k 2