Potētie aūt inqͣꝫtū ꝯꝑant̉ ad deū acceptāteꝫunica acceptatiōe acceptāt̉ cū ipſa ſubſtātiacuiꝰ ſunt. ⁊ ẜm unā naturam in eis reptam.et hīc eſt ꝙ gr̄a e una ſicut ⁊ ſubſtantia ⁊ eſtſemꝑ ī actu ꝯtinuo. ⁊ prīo dicit̉ r̄ſpicere ſubſtantiā nō qͥa ſit. ī illa abſqꝫ potētia. uel ꝑ prius qͣꝫ ī potētia. ſed qͥa hꝫ eē in potētiis ut cōtinuātur ad unā eēntiā. Uirtꝰ v̓o dicit̉ eſſein potētiis qͥa in eis ē ut r̄ferunt̉ ad oꝑationes diuerſas. Et hic modꝰ ītelligēdi magisꝯſonꝰ ē v̓bis Aug. qͥ dicit ꝙ gr̄a ſe hꝫ ad libeꝝ ar. ſicut ſeſſor ad equū. qͥ etiā gr̄aꝫ operantē ⁊ cooꝑantā deſcribit ꝑ ꝯꝑatiōeꝫ ad uolūtate. magis etiā ē conſonꝰ rōi. Si enimintelligimꝰ gr̄aꝫ tāqͣꝫ habitū quēdaꝫ ⁊ īfluentiam q̄ īeſt aīe ad deū ꝯuerſe. cū talis hīlitatio ⁊ īfluentie ſuſceptio ⁊ cōuerſio nō poſſitintelligi niſi ꝑ potētiā. nō uidet̉ recte poſſeintelligi qūo gr̄a ſit ī aīa abſtracta potētia.Rurſus ſi ergo eo dicit̉ gr̄a qͥa gratificat. eteo ipſo ꝙ gratificat habꝫ oppoſitionem adculpā. cū oppōita ẜm idē nata ſint īeē. ⁊ ẜ idēip̄ꝫ aīa nata ē gratificari ẜm ꝙ nata ē ⁊ culpari. culpatio aūt ⁊ laus ⁊ uitupiū īeſt aīe primo ẜ li. ar. ac ꝑ hoc ⁊ gr̄e donū. Nō .n. quecūqꝫ acceptio gratificatio dicit̉. ſꝫ illa ſola qͣdeq ſic acceptat aīaꝫ ut r̄putet eā r̄muneration dignā. ⁊ talis r̄ſpicit ip̄aꝫ arbitrii libertatem. ⁊ id̓o gr̄a īeſt aīe prīo ẜm libertatē arbitrii. Et huiꝰ ſignū ē. qͥa ad eas ſolas ꝑſōasſe extēdit ad quas ſe extendit libertas ar.Cōcedēde ſunt ergo rōnes oſtēdētes ꝙ gr̄aieſt aīe ẜm potētias. Ad rōnes aūt ad oppoſitū facile ē rn̄dere ꝑ iam dicta ⁊ ꝙ eīꝫ obicitur ꝙ gr̄a ē cōtinua in ſuo actu. nō obuiat eiqd̓ nūc dictū eſt. Quāuis .n. potētia ī rl̓onead opꝰ nō ſit ī ſuo actu ꝯtinuo ⁊ ſic nō habeat ꝑfici gr̄a. ſꝫ v̓tute. in ꝯꝑatiōe tn̄ ad ſubſtātiam ī qͣ eſt. e in ſuo actu ꝯtinuo. Ita. ii. de.bet̉ qd̓dā uiuere ⁊ qͥdā actꝰ ꝯtinuꝰ ip̄is potetiis ẜm ꝙ ꝯtinuātur ip̄i ſubſtātie quēadmodū ⁊ ip̄i ſubſtātie. ⁊ ido ẜm hāc oꝑatiōem agr̄a ſūt p̄fectibiles. Aliter etiā poſſꝫ hic dici ꝙ duplex ē actꝰ ip̄iꝰ forme. unus qui eſt aforma ꝑͦ modū īformātis. ⁊ alter qͥ ē a formaꝑ modū efficiētis. ſicut albedo ſubiectū ſuuꝫdealbat ⁊ oculū diſgregat. quātuꝫ ad primūē oīs forma ī actu ꝯtinuo. qͥa ille ē actꝰ ut habitus. quātuꝫ uero ad ſcd̓m nō ſic. Sic et

gr̄a qͣꝫuis ſit in ſuo actu ꝯtinuo qͣꝫtū ad illuꝫactu quē habet ꝑ modū informātis. nō tn̄ ē īactu ꝯtinuo qͣꝫtū ad illū que habꝫ pͦ modū p̄ueniētis ⁊ ſubſequetis. ſiue cooꝑātis ⁊ oꝑantis. ¶ Ad illud quod obicitur de actu uiuificandi. Dicendū ꝙ ⁊ ſi uita ẜm ꝙ dicit eſſeprimū. prīo reſpiciat ip̄am eſſentiā qͣꝫ potentiam. nō tamē oportet de uita ẜm ꝙ dicit eēſcd̓m. cū .n. ſit accn̄s ſuꝑadditu nō tantū eēntie. ſed etiā potētie habet aīe ineſſe potētiamediāte. ſicut color dicitur eē in corpore. itaꝙ prio in ſuꝑficie. ¶ Ad illud qd̓ obicit̉. ꝙaccidēs numeratur ꝑ ſubſtātiā. Dicendū ꝙueꝝ ē quādo ea que ſubiciūtur diuerſa ſunt⁊ ſubiciūt ut diuerſa. quādo uero ꝑ eandeꝫnaturā ſubiciūtur. nō oportet eē in accidentediuerſitatē. et ſic gr̄a eſt in potētiis animeinqͣꝫtū ꝯtinuātur ad unā ſubſtātiā. ⁊ inqͣꝫtuꝫcōicatur in libertate arbitrii. ſicut prius dictueſt. Unde ſicut una ſanitas dicitur eē in omnibus mēbris hoīs. quia eſt in ip̄is ẜm ꝙ adunā originē reducūtur ⁊ ẜm ꝙ ī ꝯplexioneꝯueniit. Sic ⁊ in ꝓpoſito ītelligendū eſt.¶ Ad illud qd̓ obicitur de ꝯformitate imagīcreatiōis ⁊ reformatiōis. Dicendū ꝙ cū deformatio imaginis nō poſſit eē niſi ꝑ potentias. ſic nec reformatio. et ideo imago r̄formatiōis inqͣꝫtum huiuſmodi ſufficiēter r̄format ip̄am anima cū ineſt ei ꝑ ſuas potētiaspotētiis eīm formatis ⁊ ꝑfectis. ꝑ ꝯſequens.ꝑficitur ⁊ formatur ip̄a ſubſtantia. ideo adꝑfectā r̄formatiōem aīe nō oportꝫ aliqͥd pōiqd̓ ꝑ prius ſit ī ſubſtātia qͣꝫ ī potētia. niſi hocdicatur ꝑ ap ꝓpriatiōem quādam. ¶ Ad illud qd̓ obicitur. ꝙ deus non acceptat actumniſi prius accipiēdo potētiā. Dicendum ꝙnō eſt ſimile. ꝓ eo ꝙ potētia pōt eē ſine actu ⁊ gr̄a in potētia abſqꝫ merito oꝑis. Subſtantia aūt abſqꝫ potētia eē nō pōt. ⁊ ſi poſſit ītelligi. nō tamē pōt ītelligi abſqꝫ potentiis diuīa dona ſuſcipe. in qͣbus donis decorari dicitur facies aīe eo genere decoris perquod deus acceptat. ¶ Ad ultimū qd̓ obicitur de ꝑuulis. Dicendū ꝙ ⁊ ſi potentie inꝑuulo nō ſint idonee ad exeundū in uſū gr̄e⁊ v̓tutū. nihilominus tamē idonee ſunt nonſolū ꝑ donū gr̄e. ſed etiā ꝑ habitꝰ uirtutū decorari ⁊ ꝑfici. et hoc meliꝰ d̓clarat̉ in qͥnto cūagit̉ d̓ affectu baptiſmatis quē hꝫ ī ꝑuulis.