in qua eſt. nec ꝑſiſtit in ea niſi qͣꝫ diu habetfacie ſuā ſiue mentem ad deum conuerſam.¶ Ad illud qd̓ obicitur. ꝙ rei corruptibilidebet dari uirtus ꝓpagandi. Dicenduꝫ ꝙillud ueꝝ eſt quādo illa res eſt nata talē uirtutē ſuſciꝑe. et quādo etiā illa corruptibilitas īeſt rei ex defectu ꝓprie nature. neutrūautē hoꝝ competit gratie. Nam gratia nata eſt īmediate ab ipſo deo ꝓcedere. nec aliquo mō corrūpitur niſi ꝓpter auerſiōeꝫ metis noſtreⁿ a rectitudine ueritatis eterne. Etꝑ hoc patet reſpōſio ad ſequēs qd̓ obicitur.ꝙ omne qd̓ corrūpitur ſeneſcit in tempore.Hoc eīm ueꝝ eſt de eo qd̓ habet cauſā corruptiōis intra ſe. ¶ Ad illud qd̓ queritur. aquo corrūpitur Utrum a deo uel a peccatouel a libero arbitrio? Dicenduꝫ ꝙ ip̄a gr̄adeficit in ſeipſa. Si autem queratur rō iſtaquare deficit: Dicenduꝫ eſt hoc eē propterauerſiōem mentis humane. Cum eīm gr̄anō ſaluetur niſi ex cōtinuatiōe influentie abonitate diuina ſuꝑ faciem mētis noſtre qn̄anima a deo auertitur. influentia eīm cōtinuatur. ⁊ ꝑ ꝯſequēs gratia corrūpitur. Aīaautem auertitur ꝑ peccatum. ⁊ ideo qd̓dammō gratia ꝑ peccatum dicitur corrumpi. nōꝙ peccatum agat in gratiam. ſed quia aīa ꝑpeccatum ſe auertente ⁊ deo ceſſante influere. neceſſe eſt gratiam in ſeipſa deficere:Ad illud qd̓ obicitur. ꝙ nihil qd̓ corrumpit̉ſecedit omnino in nōens. Dicendum ꝙillud habet ueritatem in accidētibus que habent eſſe nature. ⁊ in eis que cauſantur exprincipiis ſubiecti. ꝓ eo ꝙ corrumpūtur accidentia. manent nihilominus ⁊ ſaluantur illa principia. ⁊ ideo cum talia accidentia corrumpuntur non omnino adnihilantur. ¶ Inhis uero accidentibus que habent eſſe habitus. ſicut ſimilitudo in anima ⁊ lumen ī aerenon habet ueritatem. Non eniꝫ ſimilitudohominis mortui que eſt in anima tua ſi deleatur ⁊ corrumpitur redit ad hominem illumuel cum lumen corrumpitur redit ad ſolem.maxime ſi corruptio luminis fiat ꝑ corporis interpoſitionem. niſi forte quis dicat adſuam originem redire. ꝓ eo ꝙ adhuc ſaluat̓in ſuo principio effectiuo quod poteſt ꝓducere illi ſimile. Quia ergo gr̄a habꝫ ſe admodum habitus ⁊ ex nihilo producitur ut

prius habitum eſt. ideo illa ꝓpoſitio nō habet hic locū ¶ Et ſi queras Unde hoc eſt ꝙdeus ꝑmittit perire tam nobile accidens. ſaris facile eſt reſpondere. Similis eīꝫ q̄ſtioeſt ſi queratur. cum deus diligat amicos ſuos ⁊ plus diligat unam animam ſanctam qͣꝫdiligat celum ⁊ terram. quid eſt qd̓ permittit animam ſanctam a ſe ſeꝑari ⁊ non ꝑmittit celum ⁊ terram corrumpi? Ad hoc r̄ſpōdebit qui ſane intelligit ꝙ hoc curſui rerumcongruit. ⁊ deus ſic res quas condidit āminiſtrat. ut eas agere ꝓprios motus ſinat. ⁊ꝓpterea quia theſaurus gratie habetur ī vaſis fictilibus qͣꝫuis ſit ualde nobilis. tamē defacili amittitur qͣꝫdiu ꝓcell̓ tentationumconcurritur.Uinto queritur Utrum gratiaprimo inſit ſubſtātie anime ul̓potentiis ¶ Et ꝙ primo inſit5ſubſtantie uidetur. Nulla potentia anime eſt continue in ſuo actu. ſꝫ gr̄aeſt continue in ſuo actu. quia continue reddit hominem deo acceptum ⁊ gratum, ergogratia non eſt in potentiis anime. ¶ Itemgratia eſt uita aīe. ſicut dicūt ſanctoꝝ auctoritates ⁊ etiam doctores. ſed uiuere cum ſitactus ſubſtantialis non ineſt ſubſtantie ꝑ potentiam. ſed potentiis ꝑ ſubſtantiam. ergoſi primus gratie eſt uiuificare. uidetur ꝙ prius reſpiciat ſubſtantiā qͣꝫ potentiam. ¶ Itēaccidens habet numerari ꝑ ſuum ꝓpriū ſubiectum. ergo ſi gratia primo eſt in potētiiscum potentie ſint multe. neceſſe eſt gratiaꝫin anima multiplicari. ſi ergo in una animauna tantum eſt gratia. uidetur ꝙ gratia primo ſit in ſubſtantia qͣꝫ in potentia. ¶ Itemin gratia ⁊ uirtutibus conſiſtit imago reformationis. ſed imago reformationis reſpondet imagini creationis. cum ergo imago creationis conſiſtat in unitate eſſentie ⁊ trinitate potentiarum. ⁊ tres ſint habitus uirtutuꝫqui reſpiciunt tres potentias. uidetur ꝙ ſitaliquid unum quod reſpiciat ipſam animeeſſentiam. ſed non eſt niſi gratia. ergo ⁊cͣ.¶ Item ſicut oꝑatio exit a potētia. ſic potētiaorit̉ a ſubſtātia. ergo ſic̄ nō placꝫ nec acceptat̉ a d̓o aliqͣ oꝑatio niſi priꝰ acceptet̉ ⁊ gratificetur potentia. ſic īpoſſibile eſt accceptari