.ſ2C

ſi ergo liberum arbitrium hominis quantūeſt de ſua conditione primaria. rectum eratabſqꝫ omni gratia ſuperaddita. rectitudineꝫſeruare poterat. ⁊ ſic aduerſario reſiſtere ettentationeꝫ ſuperare. ¶ Sed cōtra. Aug.de uera ſnocentia. humana natura ⁊ ſi in illaintegritate in qua condita ē. ꝑ̄maneret. null tamē modo ſeipſaꝫ creatore non adiuuāte ſeruaret. ergo quantūcunqꝫ homo haberet liberuꝫ arbitriuꝫ ad hoc ut ꝑmaneret. neceſſariuꝫ ei erat gratie diuie ſuffragium. IIteꝫ ſi tūc poterat reſiſtere de potentia nature titationi ⁊ naturalia ſunt ī nobis eadē⁊ in ipſo. ergo tētationi reſiſtere eec a nobis ꝑ naturā poſſibile. ergo fruſtra frequētaremus dn̄icaꝫ or̄oeꝫ perētes. ⁊ ne nos inducas in tetatiōeꝫ. qd̓ ſi abſurdū eſt. dicerepatꝫ ⁊c̄ ¶ Iteꝫ ſi uirtute ꝓpria poſſet hōabſqꝫ omni gr̄a tētationi reſiſtere. potuiſſꝫetiā uictoria de inimico optinere. ſꝫ uictoriereſpōdet corona. ergo ab ꝙ oī gr̄a potuiſſꝫmereri ⁊ ꝑuenire ad gloriā. qd̓ ſi euidenterſtm̄ e̓. reſtat̉ ⁊eͣ. ¶ Item tetationi reſiſterehoc ē opus de ſe iaudabile. ſed faciēs opuſlaudaolle non pōt nō ꝓficere. ergo ſi uirtute ꝓpr̄ a habuit unde poſſet ſtare. uirtute ꝓprīa habuit unde poſſet ꝓficere qd̓ ē cōtraMagiſtrū in littera. qui d cit ꝙ habuerit vn̄poſſet ſtare. ſed nō habuit unde poſſet proficere. ¶ Rn̄o dicendū ꝙ alique pone reſiſtere uirtute ꝓpria tentationi dyaboliceabſqꝫ omni gr̄a intelligi pōt dupliciter. autita ꝙ excludatur cōtinuatio diuine īfluentieaut ita ꝙ excludat̉ appoſitio noue gratie.primū ſimpliciter eſt impoſſibile. nūqͣꝫ eīꝫliberū arbitrium male fuggeſtioni reſiſteretniſi deus ſue bonitatis influentia continuaconſeruaret in bono. Secūdomodo ueritatem habet ꝓ ſtatu īnocentie. Sicut eī dicitMagiſter in littera. Hagna erat in primohomine li. ar. ab omni labe ⁊ corruptione īmunitas. atqꝫ naturalium potentiaꝝ animeſinceritas ⁊ uiuacitas. ⁊ per hoc poterateuitare ⁊ repellere ſuꝑationem dyabolicaꝫ.nec indigebat ad hoc apponi ſibi nouā graꝫcum reſpectu huius nulla eēt in eo difficultas. ſi ut dicit Magiſter in littera. ⁊ rōesoſtendūt que ad primam partē inducutur. ⁊ideo concedēde ſunt. ¶ Ad illḋ ergo Aug.

le uera īnocētia. iaꝫ patet reſpōſio ꝙ nullacreatura rationalis poteſt ſine diuino adiutorio ꝯſeruari. nō qͥa ad reſintendū peccatoſit eī neceſtaria gratia qͣꝫ diu ē in īnocētia.ſed in quocūqꝫ ſtatu ē. neceſſaria ē ſibi diuīebonitatis amicicia. ¶ Ad illud quod obicitꝙ eadem ſunt naturalia in nobis ⁊ prio homine. Dicendū ꝙ ⁊ ſi eadeꝫ ſunt ẜm ſubſtantiam. tamen infirmata ſunt ⁊ uulnerata⁊ deteriorata. ⁊ ideo non ſequitur ꝙ tātuꝫpoſſe habeant quantū habuerunt quādo naͣtura erat inſtituta. ¶ Ad illud qd̓ obiciturꝙ tētationi reſiſtere. hoc ē uictoriaꝫ optinere. Dicendū ꝙ plus eſt aduerſariū ſuꝑareqͣꝫ eidem reſiſtere. ¶ Ad hoc eīm ꝙ aliquiaaduerſariuꝫ ſuperet. optimuꝫ eſt ꝙ oppoſitum aſſequatur ad quod aduerſarius ꝑ̄trahere intendebat. hoc autem ſolum ē quādohomo non tantū reſiſtit aduerſario uolūtarie. uerū etiam meritorie. tūc .n. recte uīcitdyabolus. quādo ex uexatione tētationis ꝑquam intendebat incuruare ad demerituꝫ.homo proficit ad meritum. hoc aūt liberūarbitrium facere non poteſt niſi per gratieadiutorium. qͣꝫuis per ſe poſſet refugerepeccatum. ſi enim abſqꝫ gratia peccatumrefugeret. meritorium ſibi non eſtet. ⁊ tamtentationi reſiſteret̉. Et per hoc patꝫ rn̄oad ſequens. quia Magiſter non loquitur dquecunqꝫ profectu. ſed de profectu īmeritoin quo non ſemper proficit homo cuꝫ facitopus bonum bonitate morali niſi aſſit gr̄aſpūſſancti. ſicut melius infra patebit.Onſequenter queritur de ſecūdouidelicet de diuiſione potentiaruꝫaīe ¶ Et circa hoc poſſūt 4. queri:Prīo entꝫ queritur de illa diuiſiōe potētiaꝫanime que ē per cognitiuaꝫ ⁊ allectiuaꝫ. ſiue per rationeꝫ ⁊ uoluntateScd̓o querit̉de illa que eſt per portioneꝫ ſuperiorem etīferioreꝫ: Tertio queritur de illa que eſt ꝑdeliberatiuū ⁊ naturale? Quarto ⁊ ultimoquerit̉ ad pleniorē explanatiōeꝫ de illa diuiſione que ē ꝑ poſſibile ⁊ agenteIrca primū ſic ꝓceditur ⁊ queriturUtrū ītellectꝰ ⁊ affectꝰ ſiue rō etuolūtas ſint potentie diuerſe pereſſentiaꝫ ¶ Et ꝙ non uidet̉ Aug. ix. de tri.