hominis non debebat carere remedio. ꝓpt̓hoc ꝙ tota in ipſo humana natura erat. ſicdebuit deus homine ꝑmittere peccare. ꝙ deceret ip̄m eideꝫ redemtorē preſtare. ⁊ ideomagis diſpoſuit deus p̄mittere hominē peccare alio ſuggerente ⁊ impe lente qͣꝫ uoluntate ꝓpria incaruante. qͣ fortaſſis incuruatione homo cecidiſſet. ⁊ ſi nunqͣꝫ aduerſarius peſtifera ſuggeſſiſſet. ¶ Quarta rōſumi poteſt ex ordine qui attenditur ꝑ compationē meriti ad pͥmiuꝫ. Quia eīꝫ nedumdignus eſt coronari niſi qui certat legitime.idleo decuit deum hominē milite ſuū ī cāpocertaminis prius examinare qͣꝫ ip̄m in gliaexa tare; ⁊ quia examinatio conſiſtit ī conflictu ⁊ pugna. ꝑmittere debuit hominem adyab. lo impugnari. Sunt etiā alie rōnesque poſſunt de hocipſo reddi. ad p̄ſens tn̄i te ſufficiāt. ¶ Ad illud autē quod primoobicitur in contrariū de impietate paterna.Dicendū ꝙ ⁊ ſi deus ſit pater pius. eſt tamiudex equus. ⁊ ideo ſicut dicebat deū ergahominē pietatē paternā oſtendere. ut tamēnon obmitteret officiū poteſtatis iudiciarie.⁊ ideo quicquid de homine p̄noſcet. ſuſtinere debuit ip̄m ab aduerſario impeti temtationis bello. ¶ Ad illud quod obicit̉ de bonitate p̄latiōis. Dicēdū ꝙ p̄latꝰ debet ouēa morſu lupi eripe. ſiue qͥa ad hoc tenet̉ exlege caritatis. ſiue qͥa ex malo neſcit ⁊ nōpōt elicere bonū maioris utilitatis. Utriuſqꝫ hoꝝ oppoſitū reꝑitur in deo ſi qͥs attēdat. ⁊ ideo idem non cogit in ꝓpoſito.¶ Ad illud quod obicitur de rectitudine iudicis. Dicenduꝫ ꝙ ⁊ ſi dyabolus fortior ⁊aſtutior eſſet qͣꝫ ho. in pugna tn̄ tētationisnon erat fortior. īmo multo debilior. ſiueex generali lege tentationis qua nemo uincitur niſi uolens. ſiue ex fidelitate dei quinon ꝑmittit aliquem temtari ſupra illud qd̓poſſit. īmo facit cum tentatione ꝓuentum.⁊ ideo impulſus tentationis primarie cumfieret ⁊ ſeruata dei fidelitate ⁊ tentationilege. non fuit contra ordinem poteſtatis iudiciarie. ¶ Ad illud quod obicitur de fortitudine armati cuſtodientis. Dicenduꝫ ꝙ⁊ ſi deuꝫ hominem fortiter cuſtodiret. nontamen cuſtodiebat īuitū ſiue īuoluntarium.quia non acceptat deus ſeruitium coactu. ſꝫ

liberale ⁊ uolūtarium. ⁊ ideo ſi homo cumdeo ſtare uoluiſſet. nullus uiolenter de manū dei eum auferre potuiſſet. ſed quia abeius cuſtod a ſe ſubtraxit. ideo deus ſuamcuſtodiam ei denegauit. ⁊ ex hoc aduerſarius eum inuaſit. immo non ex defectu dercuſtodientis. ſed ex ingratitudine hominiscuſtoditi.Ertio queritur Utrū tentationisimpulſio deſiderari debeat a uiroiuſto. ¶ Et ꝙ ſic uidetur. Iaco. primo Omne gaudiū exiſtimate fratres cū inuarias tentationes īcideritis. ſi ergo temtatio cum p̄ſens eſt. eſt materia gaudēdi. cūabſens eſt. uidetur ꝙ debeat affectuoſe deſiderari. ¶ Item in pͣs. Proba me domīe⁊ temta me. hec ſancta anima petebat ⁊recte. ſed nihil debet homo a deo petere niſi quod debet deſiderare. ergo ⁊cͣ. ¶ Itemhoc uidetur ratione. Omne enim illud qd̓facit ad uirtutis exercitationem eſt appetedum. ſed tentatio eſt huiuſmodi. UndeGregorius. Sanctus uir ſe temtari poſtuirtates deſiderat. ne ex confidentia uirtutitorpeſcat. ſi ergo tenitatio uirtutes exercitat. patꝫ ⁊cͣ. ¶ Item illud omne qd̓ facitad gratie ꝓmotionem eſt appetenduꝫ. ſedtentatio eſt huiuſmodi. Unde prīo Cor.decimo Faciet cum tentatione ꝓuentū ⁊sͣ.ſi ergo tentatio promouet ad bonū. uidet̉ꝙ ad ipſaꝫ anhelare debeat deſideriū iuſtorum. ¶ Item omne illud quod eſt opus ⁊affectua diuine acceptionis eſt appetendū.ſed tentatio eſt huiuſmodi. Unde Tobyeultimo. Quia acceptus eras deo neceſſeerat ⁊cͣ. ¶ Item omne illud ꝑ quod. puenitur ad meritoꝝ conſūmatiōem ē appetēdum. ſed tentatio eſt huiuſmodi. qd̓ patꝫquia nulla eſt maior tentatio qͣꝫ illa que eſtꝑ flagella. tribulatio autem patiētiā oꝑat̉.pacientia uero opus ꝑfectum habet. ergouidetur ꝙ quicunqꝫ uult eſſe ꝑfectꝰ. appetere debet tentationis impulſum ¶ Sed contra. Nihil eſt deſiderandum cuius cōtrariūeſt continue petendum. ſed omnes uiri iuſtiillam petitionem debent facere ⁊ ne nosinducas in tentationem. ergo nullus debꝫappetere temtari. ¶ Itē nihil ē appetēduꝫ

.b 3