I

Ecundo queritur Utrum debuitdeus permittere homineꝫ impugnari ¶ Et ꝙ ſic uidetur per id qd̓dicit Nagiſter in littera. Non eſſet laudabile bene uiuere niſi eſſet qui male uiuereſuaderet̉. ergo ſi permittere debuit omnequod faciebat ad humanaꝫ laudeꝫ āpliandādebuit ergo permittere homineꝫ impugnari per ſuggeſtionem dyabolicam. ¶ Itemẜm rectuꝫ iudiciuꝫ rationis ⁊ atteſtationemApoſt li ſcd̓o Thy. ſcd̓o. Non coronabit̉niſi qui legitime certauerit. ſi ergo homoperducenduꝫ erat ad coronam glorie. uidetur ꝙ ex recto ordine ſtatui debuerit in conflictu tentationis ⁊ pugne. ¶ Item decetdeum ſic adminiſtrare res ⁊ eis prouidereut ſalua ſit lex quaꝫ indidit eis a primariaconditione. Iuxta illud Auguſ. vij. de ciui.ſic res quas deuꝫ cōdidit āminiſtrat. ut easagere proprios motus ſinat. ſed deus fecit ⁊ facere debuit homineꝫ in uertibilitatearbitrii ⁊ relinquere euꝫ in manu cōſilii ſui.⁊ ſimiliter laciferuꝫ. ergo ſi dyabolꝰ uoluithomineꝫ uexare ⁊ ille uoluit ei conſentire.deus nullū illoruꝫ debuit impedire. ¶ Iteꝫfacilius erat homini uincere aduerſariuꝫ ꝙͣdyabolo uincere homineꝫ. homo eniꝫ nonpoterat uinci niſi uolens. ergo pugna illade ſe magis erat ordinata ad uictoriā hoīsqͣꝫ ad uictoriam dyaboli. ergo magis ad bonum qͣꝫ ad malū. ſi ergo deus permitteredebet qd̓ directe ad bonū hominis ordinat̉.nidetur ꝙ a tētatione primi hominis aduerſarius non erat arcēdus. ¶ Cōtra. Impieſſet pater qui permitteret filiū aggredi adbellū in quo ſciret euꝫ eſſe ab alio ſuperandum. ſed deus nouerat. Adaꝫ illa tetationeeſſe ſuperandū. ergo uidetur ꝙ non tanqͣꝫpius pater ſe habuit duꝫ permiſit eū a dyabolo ſuperari. ¶ Iteꝫ non eſt bonus prelatus nec paſtor bonus qui permittit ouem alupo mordi ⁊ capiduꝫ poteſt ipſuꝫ repellete ⁊ arcere. ſed deus prelatus ⁊ paſtor hominis erat. ergo cū uideret lupū atrociterinſiſtere. uidetur ꝙ non debuit permittereab adierſario hominē impugnari ſiue īpetia lupo. ¶ Iteꝫ non eſt rectus iudex qͥ bellūconſtituit inter eos qui non ſunt equaliterfortes. ſed dyabolus multo fortior erat

uiribus per naturā qͣꝫ homo. cū non ſit potſtas ſuper terrā que poſſit ei cōꝑari. multoetiā erat obſtinatior in malicia qͣꝫ homo eētconfirmatus in gratia. ſi ergo deus iudexequus eſt. non debuit eos permittere iniceꝫconfligere. ¶ Iteꝫ non eſt fortis poſſeſſorqui permittit aliū inuadere atriū ſuuꝫ. cumeniꝫ fortis armatus cuſtodit atriuꝫ ſuum. inpace ſunt omnia que poſſidet. cum erghomo in primo ſtatu atriū ⁊ templum eſſetdei ⁊ deus ipſe cuſtodiret. aut deus nō fuitfortis armatus ⁊ cuſtos. aut non debuit permittere aduerſariū uexare ⁊ inuadere hoīeꝫper conflictuꝫ ⁊ pugna tetationis. ¶ Rn̄oAd predicta dicendū eſt. ꝙ cuꝫ deus poſſetaduerſariū prohibere ne hominē temtaret.decuit tamen ipſum permittere. ⁊ ratio cōdecentie haberi poteſt ex rationibus preaſſignatis in precedenti probleumate. in quooſtenſuꝫ eſt ꝙ deus debuit facere homineꝫin libertate liberi arbitrii. Preter has tamrationes aſſignari poteſt ratio ¶ prīo exiordine qui attenditur ex comꝑatione uirtutisad propriuꝫ actū. ſic eīm deus res omnesāminiſtrat. at eas agere proprios motꝰ ſinat. ⁊ ideo tam homine qͣꝫ dyabolū conſtituit in libertate arbitrii. ⁊ in manu conſiliiſui reliquit. ⁊ utrūqꝫ permiſit agere qd̓ uoluit. ſiue hunc in tētando ſiue illū in conſentiendo. hoc eniꝫ competebat regimini inconſeruatione ordinis qui attenditur ex cōparatione uirtutis ad actū propriuꝫ. ¶ Scd̓ouero ſumitur ratio ex ordine qui attēditurper cōparationē boni ad ſuū oppoſituꝫ. inquo glorioſior ⁊ laudabilior oſtenditur uirtus ad ſuuꝫ oppoſitum ſiue ex ipſa predēcomꝑatione. ob quā relucet ⁊ magis apparet. ſinc ex cuiuſdā nobilis triūphi aſſecuton. ob quā fortificatur ⁊ uigoratur. ideout uirtus hominis reluceret ⁊ proficeret. decuit deum permittere ipſuꝫ ab aduerſarioimpugnari. quia uel tunc uel poſt ex ipſatētationis impulſionē māifeſtanda erat fortitudo ⁊ eminentia calliditatis. de qua dicitApoſtolus. Nec mors nec uita. nec principatus. nec poteſtates ab ea poterunt ſeperari. Romanos. viij. ¶ Tertia poteſtſumi ratio ex ordine qͥ attendit̉ ex cōꝑatiōemorbi ad ſuum remedium. quia eiꝫ peccatū