aliqͥd ānexū: utpote quātū adſeueritatē iudicisSimiliter nō fuit ibi ignorantia facti: quātū adprincipale: qͥa bene ſciebant ſe guſtare lignumuetituꝫ. fuit tn̄ ī muliere q̄daꝫ ignorātia: quātūad illud qd̓ credebat aſſequi per illud: uidelicetaſſimilaioneꝫ ad deū. ⁊ itano fuit ibi ignorātiaꝓprie dicta ſꝫ cōīter. ¶ Ad illud qd̓ obicit̉ ꝙignorantia aut eſt uolūtaria aut īuolūtaria. doꝙ iſta non eſt diſio per immediata: ſi large accipiatur ignorantia. aliqͥs enī eſt qͥ nihil cogitatde eo qd ignorat: ⁊ tunc nec circa illud afficituruoluntarie nec īuolutarie: ⁊ ſic erat de illa ignorantia eue. ¶ Ad illud qd̓ obicitur ꝙ aut eratinnata aut ꝯtracta ⁊cͣ. do ꝙ illa ignorantia dicebat quādaꝫ ſcie incōpletione ⁊ imꝑfectioneꝫque inerat aīabus primoꝝ parentū ex defectuꝓprie nature: per hoc ꝙ aīe eoꝝ non erant inoīmoda lucis plenitudine. In tali auteꝫ ſtatu decuit ſic hoīeꝫ fieri. qͥa ſicut infra patebit priusdebuit eſſe uiator qͣꝫ cōp̄hēſor. nec tn̄ ex illa ignorātia dicit̉ hō fuiſſe ī tenebris: uel ī cecitateqͥa ſufficies lumē hebat ad īcedēdū ꝑuiā iuſticie⁊ iō non eſt ſimile de ꝓnitate. ꝓnitasᵇ eniꝫ nōſolūmodo dicit īꝑfectioneꝫ: ſꝫ etiā quādā nat̉ecuruationem. ac ꝑ hoc deordinationem. ¶ Adillud quod ultimo obicitur: ꝙ uir non peccauitex ignorantia. qͥa non fuit ſeductus. dd̓ ꝙ nonſolumō muller ignoraſſe dicit̉ ꝓpt̓ ſeductiōemſꝫ etiā qͥa ignorauit pene ſubſequentis acerbitatem. ⁊ licet in adam nō fuerit ignorātia illiſeductionis: fuit tn̄ ignorantia ꝑ inexpientiamdiuīe ulciōis: ⁊ iō aliqͥ ignorātia ſiue neſciētiafuit in adam: lꝫ minor qͣꝫ ī eua. Nec ualet illudqd̓ obicitur de radice: qͥa ignorantia non ponit̉ibi eſſe tāquā ex una radice: ſꝫ qͥa quodāmodotalis neſcientia occaſioneꝫ p̄buit ad peccandū.Ecūdo querit̉ gr̄a huius Utꝝ ignorātia ī al iquo poſſit eſſe culpa Et ꝙ ſicuidet̉. .i. cor. xiiij. ignorās ignorabiturſꝫ nullꝰ ignorat̉ a deo niſi ꝓpt̓ culpa. ergo ⁊cͣ.Itē ſuꝑ illud p̄s. noluit ītelligere ⁊cͣ. glo. augꝰ.ignorantia in his qͥ ītelligere nolūt ē peccatū.¶ Item rōe uidet̉: cognoſcere credenda ⁊ oꝑandaeſt actus uirtutis .ſ. fidei ⁊ prudentie. ergo hecignorare eſt uirtutibus priuari. ſꝫ priuationesuirtutum ſūt uitia ⁊ peccata. ego aliqua ignorātia eſt culpa Item nō facere ea que hō teneturfacere ē peccatū. ſimiliter nō dicere: ſimilit̓ nonamare ea q̄ hō tenetur amare eſt peccatu. ergo

ſimiliter neſcire qd̓ tenet̉ ſcire eſt peccatuꝫ. ſꝫmulti ſunt qͥ ignorāt ea q̄ tenent̉ ſcire: utpoteea ſine qͥbus ſaluari nō poſſunt. ergo in talibignorātia ē culpa Itē error ē peccatu. aut ergoroc eius qd̓ ponit: aut rōe eius qd̓ priuat. Nōrōe eius qd̓ ponit quia peccatuꝫ priuatio ē. igitrōe eius qd̓ priuat. ſꝫ error priuat ſcīaꝫ ⁊ priuatio ſcientie ē ignorātia. ergo ignorātia ē cupa ¶ Contra auguſ. ī euch. dicit: ꝙ inflicta ē nobis ignorātia reꝝ agēdaꝝ. ⁊ ꝯcupiſcētia noxiarum. ſꝫ nullū peccatū ē in nobis inflictum. ergoignorantia nō ē peccatū ¶ Itē rōe uidet̉. ī oī eniꝫpeccato ē auerſio a bono cōmutabili. ⁊ ꝯuerſiad cōmutabile. ſed ī ignorātia nulla ē ad bonūcōmutabile ꝯuerſio. ergo ignorātia nō ē culpa.¶ Iteꝫ nullū peccatū remanet poſt pnīaꝫ. ſꝫ ignorantia remanet ī hoīe poſt pnīaꝫ ⁊ ꝯtritioneꝫ.ergo ignorātia nō ē culpā. Si tu dicas ꝙ remanet actu. ſꝫ trāſit reatu. ergo tunc uidet̉ ꝙignorātia nō eſſet culpa actualis. ſꝫ originalis.ſꝫ nō ē originalis: qͥa manet poſt baptiſmū. ethoc melius patebit infra. nec actualis: ergo noeſt culpa Ite oē peccatuꝫ ē ī affectu: cum omnepcc̄m ſit uolūtariū. ſꝫ ignorātia n̄ ē ī intellectuergo ignorātia nō ē peccatū Iteꝫ ſi ignorātia ēpeccatu. ergo ignorare e peccare. ſꝫ de uiro ijnorāte ueꝝ ē dicere: ꝙ ī oī īſtāti ignorat: ergoī oī īſtāti peccat. ergo tot ſūt ī eo peccata: quotſūt īſtantia. ꝙ ſi hoc ē falſū ⁊ ī poſſibile. reſtatignorātiaꝫ peccatū nō eē. Rno ad p̄dictoꝝ īterligētiā e noͣndū. ꝙ cū priuatiōes cognoſcant̉ ꝑhabitus. cognitio ignorātie pēdet ex cognitiōeſcīe. Attēdēdū ē ꝙ qͣdā e ꝯgnitio aliquoꝝ q̄ necē neceſſaria ad uirtutē. nec ē neceſſaria ad ſaluteꝫ. ſicube artiū mechanicaꝝ ⁊ liberaliū. ⁊ taliscognitio nō ē uirtus nec de eē uirtutis. ⁊ illa inorātia q̄ ē huius cognitiōis priuatio: culpa noē. ſiue ſit ignorātia negatiōis ſiue diſpoſitiōisſiue etiā ſit uolūtaria ſiue nō. Alia eſt cognitiocredibiliū: ⁊ oꝑabiliū q̄ ad ſalutē neceſſaria eſt īadulto. ⁊ hec ē cognitio fidei ⁊ prudentie. ⁊ adhāc cognitioneꝫ hn̄dā tenemur: quia ſine hacnullꝰ recte poteſt uidere. Huiꝰ aūt cognitionispriuatio poteſt duplicit̓ in nobis eſſe. aut manente tetatiōe. aut non manente. Si manentetētatiōe: tūc ē ibi culpa: qͥa cū qͥs tenet̉ ad aliqͥd⁊ illud nō īplet. ex hoc ip̄e culpat̉: ⁊ dignꝰ ē peaSi aūt ſit ī nobis priuatio nō manēte tentatōeutpote cum non pōt ſcire īpotentia excuſat ab