allud quod obr̄ ꝙ uir eſt imago dei. qꝛ principiū omniū hoīum. dd̓ ꝙ nō eſt oīoda ſimilitudo. deus enim ē principiū ſufficiēs reſpectu oīum. uir aut nō eſt per ſe ſufficiens reſpectu hoīum. aliquo tn̄ modo tenet rōnemprincipij. ⁊ hoc facit ad maiore exp̄ſſionemimaginis. ad cuius expreſſione imaginis aliquo modo amplificandā non ſolū facit aſſimilatio perfecta ſꝫ etiā aſſimilatio modica.¶ Ad illud quod obr̄ ꝙ maior erat ꝯueniētia coſte ad mulierē qͣꝫ limi ad uirum. dicēdūꝙ coſta duplr̄ poteſt ꝯſiderari. aut in ſe. autinquantū fuit pars uiri. In ſe quidem ita bn̄diſtabat a formatione corporis mulieris ſicut limus a formatione corporis uiri. Si aūtꝯſideretur inquātū eſt pars uiri. ſic quia uir⁊ mulier ſunt perſone in quibus poteſt eſſeaffinitas ⁊ attinētia. talis formatio faciebat̉quoddā maius uinculū attinētie eſſe inter uirū ⁊ muliere. quod quidem non poterat eſſeinter uirum ⁊ elementum terre. ¶ Ad illudquod obr̄ ꝙ productio mulieris de cōſta nofuit contra naturā. dicendū ꝙ dupliciter dīnatura. vno modo dicitur natura omne illd̓quod ꝯpetit rei a ſua naturali origine. et ſiccompetit creature ut ex ea producatur om̄equod deus uult. opus enim reſpectu ſui artificis habet in ſe potentiā perfecte obediēdicum per omnia ſubiaceat eius uolūtati. ꝓpt̓quod dicitur ꝙ ſpūs domini ferebatur ſuꝑaquas. et contra hanc naturam deus nunqͣꝫfacit. īmo quicquid facit de creatura ẜm hācnaturam facit. et ẜm hunc modū accipiendinaturam mulier de coſta non eſt formataꝰnaturam. Alio modo dicitur natura ꝓprieuis inſita rebus ẜm quā res naturales peragūt curſus ſuos ⁊ motus ſolitos. et hoc mōaccipiendo naturam aliquādo deus facit cōtra naturam. aliquādo ſupra naturam. Tūcfacit contra naturam quando facit aliquid cͦſimile in natura ⁊ a natura ꝓduci habet. tamalio modo omnino diuerſo. ut patet in hocꝙ natura dat alicui uiſum ⁊ ſucceſſiue in primaria generatōe. ſimiliter ⁊ dat uita. nūqͣꝫtamen cecū reducit ad uiſū. nec mortuū aduitam. ſi ergo deus ſua uirtute hoc faciatut aliqui ceco uiſum reſtituat ⁊ mortuo uitā.tunc dicitur facere contra naturam .i. contraſolitum curſum nature. et tunc dicitur mira-

culum. Quando uero deus facit aliquid cuiſimile natura facere nō poteſt. ⁊ ad quod natura non habet ordinem ẜm propriam uirtutem. ſicut quando deus factus eſt homouel quādo corpus mortale fit glorioſuꝫ. tucfacit ſupra naturā. et illud opus proprie dmirabile non miraculū. Qm̄ ergo in oꝑibꝰſex dieꝝ nature reꝝ nōdū erāt ꝯdite nec cuiſus earū determinati. ideo tam in ꝓductiōemulieris ex coſta uiri qͣꝫ in ꝓductōe aliarumreꝝ oꝑabatur s naturā nō ꝯͣ. ⁊ iō oꝑa illa mirabilia nō miracula dici debebāt. Et ꝑ hocpꝫ rn̄ſio ad ultimo obiectu. qꝛ nō fuit ꝓprieꝯ naturā nec ē miraculū dicēdū. ¶ Patet ētrn̄ſio ad illd̓ qd̓ ꝯſueuit qri que dr̄ia ē intermiraculū ⁊ mirabile. ⁊ in quo differt facerealiquid ꝯͣ natura ⁊ s. poſtremo qualr̄ ueꝝ ēꝙ d̓s nihil facit ꝯͣ natura. ⁊ tn̄ mirabilia aliquo mō ſūt ꝯͣ naturā. pꝫ ēt q̄ dr̄ia ſit īt̓ rōesprimodiales. cāles. ſeīales. ⁊ naturales. duoenī prima mēbra .ſ. primordiales rōes ⁊ cales differūt rōe. Sil̓r duo ultima .ſ. rōes ſeīales ⁊ naturales. duo v̓o int̓media .ſ. rōes cāles ⁊ ſeīales uno mō ſe hn̄t ſic̄ gn̓ale et ſpeciale. alio mō ſi fiat appropriatio cāles ſūt q̄ẜuate ſūt in mete diuina. ſeīales v̓o q̄ ſuntrebꝰ inẜte. et hinc ē ꝙ Aug. cāles rōes dic̄eē rōes ad ea q̄ fiūt miraculoſe ⁊ naturalr̄.dicit et quaſdā rōes cāles in mēte diuina reẜuatas. quaſdā eſſe rebꝰ inẜtas. vj. ſuꝑ gn̄.Et ſic patet ꝙ nulla eſt ꝯtrarietas.Ertio qͣritur qͥd ſit rō ſeīalis ẜmeentiā. ⁊ cū ꝯſtet eā eē formā ē qdutrū ſit forma vl̓is an ſingularis:Et ꝙ ſit forma ul̓is vr̄ ꝑ phuꝫ ī. xvj. de aīalibꝰ ubi dicit ꝙ priꝰ ē aīal qͣꝫ hō. ergo naturaꝓducit forma ſpēi mediāte forma gn̄is. .ſꝫilla ē rō ſeīalis mediāte quā natura ꝑuenitad ultimū ꝯplemētū. ergo rō ſeīalis nō ē aliud qͣꝫ forma vl̓is. ¶ Itē quāto aliqͥd ſimpliciꝰ tāto priꝰ. ſꝫ forma quāto vl̓ior tāto ſimplicior. ergo tāto prior. ſꝫ in ꝓceſſu ordīatoꝑ id qd̓ priꝰ ē deuenit̓ ad illud qd̓ poſteri e.ergo natura ꝓcedēs ad gn̄atōeꝫ forme ſingilaris ꝑuenit ad ip̄aꝫ mediāte vl̓i. ſꝫ rō ſeialis ē illa mediāte qͥ ꝑuenit ad efſcūꝫ ꝯpletuergo ⁊cͣ. ¶ Itē ītellcūs ſi uerꝰ ē ītell̓it ſic̄ ē īre. alioqͥn. ſi nō rn̄dꝫ ei ita in re ſicut ītelligitfalſus eſt ⁊ uanꝰ. ſꝫ tā rōalis phus qͣꝫ etiam