dei ſubſtantiā deprauari deus non eſt ſūmebonus. cū ergo rōnalis ſpūs peccare poſſit.ſicut pꝫ. rōnalis ſpūs nō ē ex deo. ¶ Iteꝫ ſiaīa ē ex deo. aut ergo per gn̄atōeꝫ. aut perſpiratōeꝫ. ſi primo mō. tūc aīa nihil aliud ēqͣꝫ uerbū. ſi ſecūdo tūc aīa nō ē aliud qͣꝫ ſp̄eſcūs. ergo omnis homo eēt d̓s. ¶ Ite ſi aīahominis eēt ex deo. aut de toto deo. aut departe. ſi de ꝑte. ergo d̓s ꝯpolitus. ſi de totoſed deus eſt īmenſus ⁊ infinitꝰ. ergo cuiuſlꝫhominis eſt īmenſa ⁊ infinita. et ſi hoc. qͥlꝫhomo eſt oīpotēs. quod nullus dubitat eſſefalſum. ¶ ℟. dd̓ eſt ꝙ aliquoꝝ poſitio fuitꝙ intellcūs humanꝰ nō erat aliud qͣꝫ intellectus diuinꝰ. ſꝫ diuinus intellcus dicebatur ꝓut ꝯſiderabatur in ſe. human uero ꝓut ꝑficiebat aliqd̓ corpus. ſed cum deus nullius ſitpars ꝯſtitutiua ꝓpter ſuā ſūmā perfectōeꝫ⁊ abſolutionē poſitio fuit ſtulta ⁊ erronea.¶ Eſt ⁊ alia poſitio nō minus ſtulta ⁊ impia manicheoꝝ. videlꝫ ꝙ ſp̄s rōnalis ſit dedei ſubā ⁊ natura. dicūt .n. ꝙ in homine eſtdupl̓ex anima. ſicut recitat Augꝰ. in li. deduabꝰ animabꝰ quaꝝ una inclinat ad bona.⁊ alia inclinat ad mala. ⁊ illa que facit malanunqͣꝫ pōt facere bona. ⁊ illa que inclinat adfaciendū bonū eſt de dei natura. Sed hec poſitio multipliciter a ueritate ē aliena. primūquia ponit deū eiuſdē nature eſſe cum cretura ⁊ alicuius creature eſſe materiā. cumponit creaturā fieri ex dei ſubſtantia. et hācpoſitionē ſequūtur īnumerabilia incōuenien̄tia. et hoc precipuū eſt. quia implicat̉ in ſeduo oppoſita. dum ponitanima a deo eſſefactā ⁊ eaꝫ eſſe de ſubā diuina. Deuiat etiaa ueritate in hoc ꝙ ponit in nobis duas animas. ſed hꝰ mōi improbatio melius tanget̉infra. ¶ Et ideo tertia poſitio eſt uera ⁊ catholica. ꝙ anima non ꝓducta eſt de dei ſubſtantia. Deus eniꝫ ad creaturas ſe habet inratione efficientis ⁊ formalis ⁊ finis. ſꝫ nullo modo poteſt ſe habere in ratione materialis. quantūcūqꝫ creatura ſit nobilis. et iōrōnes hoc ꝓbantes ꝯcedende ſunt. ¶ Adillud uero quod obr̄ in ꝯͣrium ꝙ inſpirauitin faciem eius ⁊c̄. dd̓ ꝙ inſpirare idem eſtibi qd̓ ſpūꝫ facere ⁊ factum corpori infundere. ſimiliter ⁊ inſufflare flatum hominis facere ⁊ factū corpori infundere. unde ſicut qn̄

deus res produxit dicēdo. non fuit ibi uoxmaterialis. ſic quando inſufflauit nō fuit mediantibꝰ faucibus ⁊ inſtrumētis corporalibꝰEt ideo nō ualet illud ſimile de Io. xx. ubiad lr̄am ſufflauit. ⁊ illa inſufflatio erat ꝓceſſionis ſpūs .ſ. ſignatio ⁊ oſtēſio. ¶ Ad iliuoquod obr̄ de eccle. Et ſp̄s redeat ad deū ⁊c̄.dd̓ ꝙ ſicut corporis reſolutio ſtat cū ꝑuentum eſt ad terrā. ſic mutabilitas anime iudemū ſtat quando ꝯiungitur ei ẜm quem facta eſt. ¶ In ſolo enim deo inuenit perfcāꝫquietē. et ideo nō uult ſapiens dicere ꝙ ſperedeat ad deū per corruptione ſicut corpusin terram. ſęd ſimilitudo eſt quantū ad quietationē. ¶ Ad illud quod obr̄ ꝙ genus deſumus do̓ ꝙ genus dupliciter accipi poteſt.vno modo ꝓprie. ⁊ ſic dicūtur aliqua ꝯuēīrein genere que ꝯueniūt in aliqua forma ⁊ naͣtura ꝯmuni. alio modo accipitur large. ⁊ ſicdicūtur aliqua ꝯuenire in genere in quibuseſt aliqua ꝯueniētia ſpālis ẜm habitudinemanalo gīe. et ſic dicit Aug. xij. de trini. ꝙ aīacognoſcit in quodā luce ſui generis. ⁊ uocatilla luceꝫ luce increatā quā dicit̉ eſſe ſui generis ꝓpter hoc ꝙ eſt ſpūalis ſicut aīa. ⁊ ſicintelligitur v̓bū apl̓i. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ ꝙcorporalia ſunt ex aliquo uno rn̄gendū ē ꝙhoc nō ꝯcludit ꝙ ſp̄s rōales fiat ex deo. Nid̓enī unū ex quo fiunt corpora ē ens in potētia reſpcū illoꝝ. v̓s aūt reſpcū nullius pōt eain potētia. ⁊ iō ex hoc nō ſeqͥtur ꝙ ſpūalesſubſtātie ꝓducatur de diuina natura. ¶ Adilld̓ qd̓ ob̓r ꝙ ſolus d̓s ē īmortalis ꝑ naturāpd̓ qͣꝫtuꝫ ſufficit ad pn̄s. qꝛ infra hebitur deīmortalitate ꝙ īmortalitas ꝑ naturā dcā dedeo intelligitur ꝑ priuatione omīs gr̄e. ſiuegr̄a dicat aliqͥd ſuꝑadditu nature. ſiue dicat̉gratuitā influētia ꝑ quā ꝯẜuatur natura. qꝛdus ſeip̄o pmanꝫ. aīa aūt et ſi de ſui naturaſit ad ꝑmanēdū idonea. tn̄ nūqͣꝫ ꝑmaneret.niſi ꝯſeruaretur per gratuitā dei influeritiā.¶ Ad illud quod obr̄ ꝙ deus ē lux ſpūalis⁊c. dd̓ ꝙ nō ē ſimile de luce ſpūali ⁊ corꝑaliomnino. Lux .n. ſpūalis qͥ deus eſt cū ſit ſimpliciſſima. nō pōt eē perfectio reꝝ diuerſarūnaturaꝝ. cū aūt ſit oīpotētiſſima pōt ꝓducere ⁊ facere lucē creatā aliquo mō ſibi ꝯformē. que tn̄ ſibi n̄ ſufficit etiā poſtqͣꝫ ꝓductaeſt niſi aſſit ei ſūme lucis influentia. Et ſic