XXXVIII
Delectabilis plane puteus affectus ē ſpōſe: in quem eterni candoris radij ac ſi quidam de libano riuuli ⁊ colligunt̉ ⁊ effunduntur: vt flores ⁊ ortos irrigent ſponſiꝫBonus ergo libanus in quē nihil inquinatum incurrit ⁊ magnus impetꝰ. qͥ nullo compeſci obice poteſt. Deniqꝫ illi aquecum impetu fluūt quē nec perſecutio necnuditas nec gladius ſeparare poteſt a caritate dei. Tot credētibꝰ populis obiectiſunt obices ſcandaloruꝫ: tot oppoſite moles tormentorū: ⁊ tamē ſemper fluūt aquede libano. Aque enim populi ſunt. Magni obicesʸ ſed maior impetus. Si coneris compeſcere: plus increſcit ⁊ prorūpitobſtantia. Repulſus exurgit in cumuluꝫ⁊ impedimenta lucra conquirēs: ſe diffūdit vberius. Puto amori etiam ipſi obices cooperātur in bonum: ⁊ incremēta capit vexata virtus in iniurijs. Nonne meſilente iſta poſſunt percutere conſcientiaseorum. quoꝝ amor in certis locis ⁊ horisfluit: qui quidē ad tempus diligūt: ⁊ ī tēpore tribulationis recedunt? Quid dicotribulationis? Etiā exigue ⁊ dubie teptationis: nunqͣꝫ molē ſed obicē paſſi: facilecompeſcunt̉: ⁊ reflexo propoſito impetuirreuocabili ad ſecularia ruunt. Si inclamaueris iuxta prophetā. State/ ſtater nōeſt qui reuertat̉. Nulla illos perſuaſio reuocat: nec perſecutio pia magiſtri: non infelicitas que frequenter ⁊ fere ſemper eſt īvijs eorum. Fluunt ⁊ ruūt ⁊ corruunt: vtbibant in via de torrente voluptatis: quenon exaltabit ſed conquaſſabit in terra capita eoruꝫ. Beati quidē immaculati ī viaqui ambulant in lege charitatis/ qui ambulant in impetu vbicunqꝫ fuerit impetꝰſpiritus/ ⁊ non reuertunt̉: nec aliquo ſeparātur obſtaculo a charitate dei / que eſt inchriſto Ieſu domino noſtro Qui viuit ⁊regnat per omnia ſecula ſeculorū Amen.¶ Sermo. xxxviij.Fectiones duces ⁊ ſancte ſunt ſponſe aromata. Nam ipſa eſt ortus. Auſtroflante iſta fluunt in delicias ſponſi: ſed aqͥlonis hec iterum inclementia ſiſtit. Frigidus eſt enim ventus aquilo: ⁊ ad flatū eiꝰaromata congelātur qͣꝫdiu domīe aduer-
ſitatis aquilo regiones matris premetꝭ qͣꝫdiu incumbet ortulis noſtris; qͣꝫdiu Ih̓ubone conſtringet aromata noſtra rigor aqͦlonis. Parce domine/ parce ab aquiloneſponſe tue. Diu eſt ꝙ vrget ꝙ premit ꝙ īcumbit ſpiritus hic durus ⁊ vehemens.Cumulata nos vndiqꝫ premit aduerſitaſDic ei domine vt ſurgat. vt cedat̉: vt ſinatlocum eſſe reſpirandi infortunij. Paupertas ſterilis eſt ⁊ graueſ vndiqꝫ parturit caſus. Res infirme facile leduntur/ ⁊ infelicitatis abyſſus aliam inuocal̓ in voce catharactarum tuarum. Occulte aduerſumnos vocas aduerſa. ⁊ quomodo ſi dicasaquiloni. inſurge/ preme/ poſſide? Fumꝰ(inquit Iſaias) ab aquilone veniet. Nobis autem nō tam fumus qͣꝫ flamma iamīminet olle ſuccenſe a facie aquilonis. Abaquilone frigus: ⁊ ab aquilone flammaIta eſt domine. In duricia manꝰ tue aduerſaris mihi: miſericordie tue venas reſtringis: ideo exeſtuat animus meus: ⁊ inmeditatione mea exardeſcet ignis. Brauis iſte anxie ſolitudinis ignis eſt: ⁊ calore eius aromata non fluunt: ſed magisſi qua ſinis fluere ſiccātur fluenta: preſertim vbi magis magiſqꝫ aduerſitatū aperire ſe videtur occaſio. Domine dolor meus in conſpectu tuo eſt: ⁊ gemitus meusa te non eſt abſconditus. Solicitudinismee ratio nota eſt tibi: ſed meroris magiſdicere debueraꝫ: ſolicitudo enim in merorem iam cepit tota tranſire. Ubi conſilijnon fulget occaſio vbi bone ſpei ſe vl̓ vmbra non offertꝭ ibi nō ſolicitudinis. ſꝫ meroris ſunt partes Multi gemitus mei: et Scor meum merens. Paruuli petunt panem ⁊ non eſt qui frangat eis. De eſt enimqui frangat. Non dico de verbi pane: ſedhoc quotidiano corporis alimento Nonpoteſt tamen celeſtis illius panis pinguedine repleri anima mea: dum quotidianihuius panis inopia materiam quandammeroris inducit. A voce gemitus iſtiꝰ oblitus ſum comedere panem illum celeſteꝫDurus aquilo exterior aduerſitas ſꝫ multo durior mentis āxietas. Altera fratresvos vrgetꝭ me premit vtraqꝫ. Ego cōmuni attritione laboro in vobis: ⁊ domeſticaquadam pre vobis: quia pro vobis. Hīcinfortunij caſus? Hinc forenſes inſurgunt calumnie. Alij ſubmurmurant. et