Sermo

flos vnus eſt: quis ibi ortū eſſe diffiniat?Sic nec vna caſtitatis plantatio nec vnaiuſticie: orti poteſt ītegritatē explere. Salomon qͥ delicatus ⁊ tenellus dictus ē: ip̄eſibi fecit ortos ⁊ pomeria. cōſeuit ea cūctigeneris arboribꝰ. Nō arbore cōſeui (inqͥt)ſed arboribꝰ: nec vniꝰ generis ſꝫ cuncti generis. Extruxi (inquit) mihi piſcinas aqrum: vt irrigarē ſiluam lignoꝝ germinantium. Diues quidē in delicijs qui nō rara ligna ⁊ que p̄ paucitate numerari ⁊ ſcribi poſſent. ſed integram poſſedit ſiluaꝫ lignorum germinantiū. In orto quippe ſapientie nihil ſterile/ nil nō germināſ. Sic⁊ ſponſa plures habꝫ ortos: ⁊ cuncti generis virtutū copioſe virgultis eſt conſita.Et in ſequentibꝰ: ſponſe ſponſus applaudit dicēs. Que habitas in ortis: amici auſcultant te. Fac me audire vocē tuam Iure omnino. Quid enim niſi dulce auſcultare illi que in ortis moratur/ ⁊ de ortis loquitur. Non auditur foris vox eius: necextra ortum. ideo amicus eſt qui in ortiscommorat̉ cum ea. Nec taꝫ in ortis eſt qͣꝫortus ipſe. Ipſa ortus ⁊ ipſe fons: huiusortos doctrine ſue fluentis irrigans. Felix ſponſa: que nō habet niſi ortos irrigare. An nō in hoc frequenti cōuentu tot orti quot animi ꝓpter vnanimitatem ortusvnus. Utinā ī his ortis nulla radix amaritudinis ſurſum germinet: nullum ſit lignum inutile. nullū quod ortū ſponſe dedeceat; nullus ſit hic ortus olerū. quia olera herbarū cito decident Qui enī (inquit)infirmus eſt: olus manducet. Uos auteꝫoleribus nō indigetis quaſi infirmi. Qd̓enim infirmū eſt in vobis fortius eſt ſecularibus. Illoꝝ infirmitas quieſcit in licitis: ad perfecta veſtra laborat. Illorum īfirmitas eſt vti conceſſis: veſtra quidē citra perfectū ſubſiſtere. Quid eſt in vobiseſſe infirmū niſi nō eſſe perfectum? Quideſt in vobis eſſe infirmū niſi ſummū nonapprehendere? Et quid forte? niſi vt app̄hendatis cōtendere. Ideo infirmū fortius eſt ſecularibus: ⁊ (vt ſic dicam) melioreſt infirmitas monachi: qͣꝫ ſecularis benefaciens. Opera que penes nos putātur īfirma quāti crederētur ſi ab ipſis fieri viderētur. Perfectorū ſolidus cibus eſt; qͦttamen in nobis perfecti ſunt: eſum oleruꝫdedignant̉. Que ſecularibꝰ licēt: infirmis

noſtris nec cohibent̉: nec ip̄i exigūt. Apd̓nos perfecta ꝓfeſſio: qͣꝫuis infirma expletio. Perfecte plantatiōes: ſed incremēta īfirma. Irrigāde ſunt vt creſcāt: ſed ſpiritualibꝰ aquiſ. Paulus bene nouit quibuſ Kaquis quēlibꝫ ortū irriget. Cōiugatis copule maritalis vſum diſpenſat: cōſolaturpuſillanimes. ſuſcipit infirmos. carnalibus potū lac prebet. ſapiētiam loquit̉ ſpiritualibus qui dijudicāt om̄ia: ſapiētiamautē nō huius ſeculi ſed que ex deo eſt. ſapiētiam abſcōditam in miſterio. Et ſi qͥsalius loquitur decorē domus domini: locum habitatiōis glorie eius: thalami delicias: gaudiuꝫ quo gaudet ſponſus ſuperſponſam ⁊ quo viciſſim ipſa gaudēs gaudet in domino: plane hic ortum olerū irrigare talibus debet aquis. Animalis eīmhomo nō percipit ea que ſunt ſpiritus deiEt omnino quiſquis ſpiritualia vel agenda precipit vel intelligēda proponit: nōnetibi videtur aromaticis in ortis qͣſi fonspurus manare? Et bene purus/ qui nonneceſſe inter auditorum perfectionē qui īortis auſcultant) niſi de ſpiritualis vitepuritate diſputare: ⁊ quaſi paradiſi incolis de paradiſi propinare fluentis. Iuxtahūc ſenſum ortum auditores ītellige fontem doctores. ſed ſi fons. ſunt quaſi puteus. Noſtis enim quātum inter ſe diſtenthi noti fontes ⁊ putei. Puteus infoditur:fons gratis fluit. In illo aque reconditeſunt: in iſto quaſi ꝓpoſite: ⁊ ſeip̄as offerētes vltro. Magna eſt in iſtis differentia:nec poſſunt vtraqꝫ in alterutris inueniri.Nō poteſt vel fons putei vel puteus fontis/ ꝓpt̓ea ⁊ domeſtica vēdicare ſibi. vterqꝫ nature ſue ꝯtinet̉ limitibꝰ. Corꝑalia etterrena anguſta ſunt. ſpūales abundāt diuitie. Ad ſpūalia ſi referamꝰ iſta: in eodeꝫerit inuenire fontē ⁊ puteū ⁊ alterutra abinuicē ꝓpria cōicari. Cōmunicemꝰ gͦ hecſi vultis inuicē ꝓpria: ⁊ ī eodē aſſignemuſvtraqꝫ. Accipiamꝰ in fonte ſufficientiamdoctrine; in puteo ſecretū. In illo abūdātiam: ī iſto alta myſteria. Et qͥdem bonꝰdoctor qͥ quaſi de quodā alto puteo ita d̓abdito ſapīe theſauro copioſe ꝓfert noua⁊ vetera. Puteꝰ eſt: qꝛ q̄ dei ſunt nemo nouit niſi ſpūs dei. Spūs eī oīa ſcrutat̉ etiam ꝓfunda dei: ⁊ qͣſi fons qͥdā ꝓducit inmediuꝫ ⁊ virtutū ortos irriguos reddit.