XXXVII.

virtutes que non fecundantur per fidem:ſed ipſa fides ſine virtutibus mortua eſt.Candoreꝫ eius nulla incontinentie fedatputredo. In eccleſiaſticis lignis/ vtraqꝫobuiant ſibi forma fidei ⁊ operis fortitudo. Talis cedrus/ noſtro plantatur in libano. Hic eſt ⁊ alibi non eſt: ⁊ puritas fidei ⁊ perpetua ⁊ quaſi incorrupta perſeuerantia virtutis. Hic enim emittitur mirra ⁊ alōē cum omnibus primis vnguentis. He ſpecies ea etiam que per ſe corruptibilia ſunt: a corruptione illeſa ſeruarenoſcuntur. Quid enim hec poſt ligna libani vnguenta produceret ſi nihil in eiseſſet diſtantie? Nam ⁊ ſi videntur ſimilia?diſtinctionem tamen recipiunt. Illa eniꝫid eſt. libani ligna incorruptibilitatem inſe habent. iſta. id eſt. mirra ⁊ aloe/ non habentibus exhibent. Illa imputribilia ſūt.iſta imputribilitatem conferunt. Bonuꝫergo lignum ⁊ vere plantatum in paradiſo domini in monte illo egregio in monte libano: quod ⁊ ipſum ſe continet/ ne perillicita defluat. ⁊ ſermones ſui munitia tali fluxū alios reddent immunes cuiꝰ corpus quaſi cedrinum eſt/ et a labijs mirradiſtillat. Mirra (inquam) ⁊ aloe cum omnibus primis vnguentis. ¶ Poſſumusquidem ⁊ hec ad quattuor cardinales virtutes interpretando deflectere ſi intelligamus in cedro fortitudinem. in libano fidem/ que ipſam prudentiam informat: inmirra temperantiam: continentiam ⁊ iuſticiam. in aloe puritatem. Nam huiꝰ arboris gummi dicitur ſtomachum purgare. Per mirram ergo exteriora conſtrictaſunt: per aloe interiora in hypocriſi fictanon ſunt. Habes iam in his hec quattuor expreſſa. Primo conſtātiam ne ad tempus credas ⁊ in tempore tentationis recedas. Deniqꝫ prudentiam / vt ſit rationabile obſequium tuum. Sic mirra mortificande carnis ſequetur cum habueris zelum ſcd̓m ſcientiam. Quarto loco aloe cūipſum cor offertur ⁊ adoletur / vt ſimul ſit⁊ in mirra mortificatio carnis ⁊ in alōē emundatio conſcientie ab operibus mortuis ad ſeruiendum deo viuenti: ne ſimſeruientes ad oculum nec quaſi hominibus placentes ſed magis deo. Nonne be

ata vere ſponſa: cui tot blandimenta dicuntur. Multum immiſſum eſt ei: quetoremittit munera grata dilecto. Nam in hiſomnibus ipſe gloriatur/ et ſponſe ſue applaudit muneribus Iheſus chriſtꝰ: Quiviuit ⁊ regnat ꝑ omnia ſecula ſeculorum/Amen.Sermo. xxxvij.Ons hortorūputeus aquarum viuentium/que fluunt impetu de libano.In capituli principio iſtiusˡ fons dictaeſt ſponſa: ⁊ nunc in fine: fontis eam impartit vocabulo dilectus ſuus. Ab vbertate inchoat: ⁊ in ſenecta vberi multiplicatur: origini fides reſpondet. Multe ſūtemiſſiones eius. Sed ipſa emiſſionibusnon exhauritur. Non areſcit mora:/ nonexiccatur emanatōne. In initio huius capituli dicitur fons ſignatuſ: hic innuiturnon exiccatus. Ibi quales ſint emiſſiones eius: hic qͣꝫ ſint indefeſſe docetur. Copioſi ex hoc fonte riuuli gratiarum emanant: ⁊ ſemper tamen fons manet. Ab eoin quo inchoet non ſe cohibet. ideo hic etibi fons dicitur. Sed ⁊ iam vide quo inloco eius aque fluunt: vbi niſi in ortis?Fons enim eſt hortorum ⁊ delicate fluit:qui non ab ortis egreditur qui non lauatſed rigat. Cuius in hoc omnis vſus eſt/non vt auferat feditatem: ſed vt fecunditatem afferat. Bonus quidē fontis vſusmundare: ſed melior fecundare. Ille abluit inquinamenta? iſte quaſi ablutionequadam: gratiarum comportat augmenta. Ille germina lota redit: hic leta. Illepatens eſt in ablutionem peccatoris ⁊ mēſtruate: hic ſignatus delicijs ſponſe. Tota pulcra es amica mea: ⁊ macula non eſtin te. Ideo non niſi fons hortorum dicitur fons deliciarum. Deniqꝫ qͣꝫ varius ⁊multiplex eſt celeſtium deliciarum modꝰtantus videtur ⁊ numerus ortorum. Inalio rubent roſe ī alio candēt lilia: colorēqꝫ flores viole purpureū reddūt. Tot ortiſūt/ qͦt v̓tutū plātatōes ſil̓ collecte. vbi tm̄I 4