XXXII

mutui. Ecce enim qͣꝫ bonum ⁊ qͣꝫ iocundum habitare fratres in vnum: Sic̄ vnguentū in capite quod ⁊c̄. Atqꝫ vtinā decapite noſtro quod ſurſum eſt/ quedā vnguenti iſtius in nos vmbra deſcendat; vt⁊ ip̄i audire inueniamur: quoniā odor vnguentorū tuorum ſuper omnia aromata.Precurre animo virtutes reliquas vſum⁊ opera ſingularū recenſe Nihil in illis tāſuauiter redolet: quantū pura de corde caritas. Quem odorem tibi ſpirent ieiuniaquē odorē elemoſyne: ſi in illis charitas n̄pollet? Caſtitas ipſa ⁊ tolerantia paſſionum: ſi nō fuerint charitate condita: qͥd tibi ſuauis odoris refundent? Si tradidero (inquit Paulus) corpus meū ita vt ardeam/ ⁊ quaſi aroma incenſum liqueſcaꝫtotus in igne: charitatē autem nō habeaꝫnihil mihi prodeſt. Non poteſt gratis ſuſcipi: quod nō cum gratia offertur. Charitas radix eſt: quaſi rami virtutes ceterede illa pullulant: ⁊ ideo pinguedinis illiꝰparticipes eſſe debent. Quid ꝓdeſt ramꝰin bona oliua: ſi non in eo ſentitur radicispinguēdo ⁊ gratia? Ita quidē nec v̓tutesnec opera virtutū: ſi non in eis charitatis⁊ dilectionis virtus redoleat. Maria cuius etiaꝫ modo tibi nomen de euangelioſonuit: quid in ea aliud qͣꝫ dilectio redolebat? Dimiſſa ſunt ei (inquit) peccata multa/ quoniā dilexit multum. Bonus huiꝰvnguenti odor: cuiꝰ gratie veteris corruptele fetorē deleuit omnino: ⁊ totā eccleſiedomū ſuauitate grata perfudit. Dū eſſetrex in accubitu meo: nardi piſtici alabaſtrum confregit ⁊ effudit ſuper caput recumbentis. Et nardus illa dedit ⁊ adhucdat. ⁊ in finem ſeculi dabit odorē ſuū. Bonum in ara pectoris ſui chriſto domino īcendit aroma: ac ſi vnguētum exinanituꝫcor eius liquefactum flamma charitatisSepulto domino vide qͣꝫ officioſa qͣꝫ ſedula monumentū frequentat ⁊ redit. Uidet angelos/ apoſtolos inuitat: abeuntibus illis/ non abijt illa. Ardens eſt (inqͥt)cor meum/ deſidero videre deum meum/quero ⁊ nō inuenio eū. Nonne tibi anxietas iſta querentis/ eximie quoqꝫ dilectionis videtur odorem ſpirare? Hec verbadum in eius memoria cantant̉: nōne quicantant ⁊ ipſi quoqꝫ inflammant̉; Deniqꝫ ⁊ ipſe Ieſus qui deſideratur/ vnguenti

illius fragrantiā odorat ⁊ quaſi currit adillam in odore vehemētis amoris. Quidni ad cognata libenter recurrit vnguentaº.Quaſi in matutino feſtinat ad illam ⁊ ſurgens mane prima ſabbati/ primo apparꝫMarie: ⁊ vnxit eam oleo leticie pre cōſortibus ſuis. dum ſe iam reſurrexiſſe manifeſtat in gloria. Iam aromata illius ī vnguenta conuertit ⁊ deſideria eius in delectatiōem commutat. Aroma mihi videtur offerre qui orat ⁊ optat. Tunc autemvnguento perfundit̉: cum eius quē amatpotitur copia/ cū preſentia d̓lectatur. Bonum quidē orare ⁊ deſiderare dominum:ſꝫ amare ⁊ habere ⁊ frui melius. Et (vt itadicam) cum nō habes bonū eſt mendicare: ſed melius manducare. Si potes abſentem amare: quanto magis cumadeſt.cū copiam ſui indulget: cum experientiadulcis alimenta miniſtrat amori? Tuncenim ⁊ ſpiritualius ⁊ perfuſius vngit̉ anima: cum illi qui vnctus eſt ſpiritu ⁊ virtute artius iūgitur. Tunc precipue dilectoplacet: tunc ſuauius redolet cum tota fuerit in ipſum tranſfuſa. cum adherens illivni/ oris fragrat vnguento: vnguento illoquod de ſponſo redundat in ſponſaꝫ. Iocunde omnino ⁊ ſuauiter redolet cohabitatio iſta in vnum: ſicut vnguentū in capite quod ⁊c̄. Ideo odor vnguentoruꝫ eiusſuper omnia aromata. Et ſi vnguenta etiam ipſi ſponſe alia ſunt: nulla talia ſunt qͣle illud quod deſcendit ī ipſam: hora hacmaxime qua dilecto coheret: quando inter eius vbera moratur: quando cubat inſecretario cordis. Deniqꝫ quando rex eſt īaccubitu ſuo: tunc nardus ſponſe ſpargitodorem ſuū: odorē bonū ſuper om̄ia aromata. odorem ſponſi magis vero odoreꝫſponſum. Ipſe eſt enim dilecte ſue vnguētum: ipſe eſt odor: nā ipſe in dilecta ſua cōplacet ſibi: ipſe redolet. Atqꝫ vtinam vnguentū hoc de capite noſtro non diſcedat:⁊ odoris eius fumus aſcendat de cordibꝰnoſtris in ſecula ſeculorū Amen.Sermo. xxxiij.ſes iſta domiAnice reſurrectionis/ annua celebritate ſolennis. de vnguentisrepetito tractatu/ me compellit inſtaurare