XXVIII
quāta gr̄a ſpōſe ꝑuuleē: ⁊ qͣſi iuuencula ⁊vbera hꝫ. Quid enī niſi iuuēculam notat:dū hinnulis ꝯꝑatꝭ gͦ ⁊ mr̄ eſt ⁊ ꝑuula alios paſcēs ⁊ paſci īdigēs. Et ſi qͥs ſit pauli ſil̓is: nōdū tn̄ euacuauit q̄ ſunt ꝑuuli īcarne cōmorās. Et ſi alijs abūdat: nō dūtn̄ ſe arbitrat̉ ꝯp̄hendiſſe. In ſpeculo videt: in enigmate videt. Iō ſic̄ ꝑuulꝰ/ ſicuthinnulꝰ in vmbra paſcit̉: donec aſpirꝫ dies. ī vmbra. ſꝫ int̓ lilia paſcit̉. Infelix plāe:qͥ quedā inter lilia ſancte ꝯgregatōis vbivarie vndiqꝫ v̓tutes r̄dolēt nihil tn̄ ſuauenil lilioꝝ ſil̓e nouit odorare. Deꝰ plane etſpōſe pͥuilegio gaudēs/ cui ip̄a intrinſecv̓tutū naſcunt̉ lilia: qͥ int̓ lilia paſcit̉: interlilia reficit̉ illa eſurit. Beati enī qͥ eſuriūt⁊ ſitiūt iuſticiā: lilia caſtitatis: oīm lilia gͣtiaꝝ. Si eſurire beatū: multo magis īterlilia paſci ⁊ ip̄a v̓tutū eſuries paſcit ⁊ delectat auiditas odor cibat ſꝫ nōdū ſatiatSatiabor cū apparuerit gl̓ia tua. Deniqꝫ ipſaꝝ v̓tutum (vt ſic dicā) gl̓ia latet adhuc. Totū qd̓ inde audis in odore eſt occultura forma ſꝫ fama audimꝰ. Tenuis qͥdem fama in fumo: ſubtilis ī odore cibatus: dulcis ſed tenuis. Et nos iā ſaturatiſumꝰ. iā diuites facti: ſolo v̓tutū odore cōtenti. Neſcio tn̄ ſi vel odorē haurimꝰ/ qͦsꝑfectiōis nō trahit auiditas. Suauis qͥdeꝫ lilioꝝ odor: ſꝫ ſuauitas tenuis ſi odortantū. Deniqꝫ qͥ paſcunt̉ (inqͥt) in lilijs .i.inter lilia: nō ip̄is lilijs ſentiētes vicinamnō fluētes ſub̓a. Exiguꝰ v̓tutū vſus expͥmit̉ in odore nō copioſa nō ſolida ⁊ quaſi corpulēta refectio. Non enī om̄imodisreficit̉ qͥ paſcit̉. Iō nō dicit qͥ reficiuntur.ſꝫ qͥ paſcuntur in lilijs donec aſpiret diesDelitioſa tn̄ expectatio lucis int̓lilia: ⁊ vide qualibꝰ ſpōſa paſcat̉ in lilijs. In lilijsnō caducis: in lilijs nō marceſcētibꝰ: in lilijs deniqꝫ quadā incoruptibilitate mirratis. Nā mirra incorruptōꝫ demonſtratIure poſt lilia de mirra ſubtexit̉: vt ſpōſelilia quadā incorruptōis ꝑpetuitate commēdet. Uadā (inqͥt) mihi ad montē mirreQuid eſt bone Ieſu ꝙ ſponſa tua dilectatua alibi expectat tu alio vadis? Illa paſcit̉ ⁊ expectat in lilijs: ⁊ tu vadis ad montē mirre. Quare nō magis ad lilia vadisvbi ſpōſa morat̉ donec aſpiret dies? Anforte lilia hec nō ſunt aliena nec lōge poſita a mōte mirre: ſꝫ magis oriuntur in illo.
Ita quidē eſt: nuſqͣꝫ letiꝰ naſcunt̉ lilia/ qͣꝫ īmōte mirre: nuſqͣꝫ magis illeſa ſeruantur.In mōte mirre nec corruptiōi nec corruptibilitati locꝰ vllus relinquit̉. Ibi ī mōte mirre: vbi carnis vniuerſe mortificant̉affectus: ibi lilia caſtimonie. lilia gr̄arum⁊ pure naſcunt̉ ⁊ ꝑpetuo florēt. Ergo ī lilijs ⁊ in mōte mirre ſpōſam ſatis delicatelocatā aduertis. Nā alterū tibi ẜmo pn̄sexp̄ſſit. Alteꝝ tu ip̄e potes ꝑ interp̄tatōeꝫexpͥmere. Quo nā enī modo alio ituruꝫ ſediceret qͣꝫ vbi dilectā eſſe cognouit? Sic̄enī illa auide expectat: ſic ille ardēter ꝓperat. Uadā (inqͥt) mihi. Quid gͦ ſpōſe nonvadit̉? An iō ſibijpſi vadit̉ ꝙ ad illam vadit? Uadā gͦ (inqͥt) mihi: mihi vadā. nonſolū illi vadam. Nō illa ſola de meo capitaduētu leticiā: ſꝫ ⁊ mihi nihilominus alacritatē refundit. Mihi dulce/ mihi iocundū eſt ꝙ ad illā vado: iō vadā mihi. Iammihi de mōte mirre ſuauis aſpirat fragrātia: iō vadā odore illectꝰ. Uadā mihi: qͥadelicie mee cū ſpōſa morari. Ita ne Ieſubone de ſpōſe colloquio oblectamēta tibicaptas. Iō tibi vadis: nec velut faſtidioſus amator declinas cū excluderꝭ; ſꝫ ſtasad hoſtiū. Stas ⁊ pulſas: ⁊ quandaꝫ repulſe paſſus iniuriā pulſus tn̄ vt aperiat̉Aſperge ſpōſa aſperge cubile tuū mirra ⁊alōe. Chriſtꝰ in odore currit vnguentorūtuoꝝ. Aſperge cubile tuū mirra quā paulus cōmemorat. Mortui (inqͥt) eſtis. ⁊ vita vr̄a abſcōſa eſt cum xp̄o in dn̄o. Talimirra aſperge ⁊ irriga ꝓfunde cubile tuū:vl̓ potiꝰ eſto mons mirre. Uberior eī gr̄avbi mirra naſcit̉ qͣꝫ vbi aſpergit̉. In hocmōte colloca cubile tibi: īmo dilecto in qͣdam mirre copia: vbi hec ſpecies aromatica magꝭ orit̉ qͣꝫ aduehit̉ In multis ſcripture locis vſus mirre ad myſteria ſumit̉Cū mirra magi ad xp̄m veniūt? Uenit ⁊ Snichodemꝰ ferēs mixturā mirre qͣſi libraſcentū. Magna hec copia. Sꝫ qͥd ad collatōem mōtis? Ferēs (inqͥt) .i. ſecū ferensnō ex ſe ꝓferēs portās nō pariēs. Bonavtraqꝫ/ ⁊ q̄ offert̉ ⁊ q̄ orit̉: ſꝫ iſta potior. Deniqꝫ illa ad xp̄m aduehit̉: ad hāc ipſe vadit. Uadit enī ſibi ad montē mirre. Benemons mirre qͥ mortē circūfert ſeip̄o nō īꝑte nec qͣſi reſperſam: ſꝫ vberē ⁊ ꝯtinuā eteminētē: nec ad horā ⁊ qͣſi veteraſcētē: ſedmagꝭ renaſcētē. Bn̄ mons mirre qͥ xp̄i in