Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

ſe mortificatōꝫ ⁊ incorruptibilitatē qͣndā⁊ reſurrectōis future imaginē/ n̄ tā geſtatqͣꝫ germīat. Nūqͥd tibi mōs mirre videripōt: in qͦ future incorruptibilitatꝭ nil magnificū/ nil eminēs nil niſi ad horā apparet. Beatꝰ plane mōs qͥ hꝰ mirre germinevndiqꝫ veſtit̉: non reſpergit̉ ꝑ ꝑtes: nil inſe nudū nil hn̄s ſterile: ſꝫ totū ac felici fecūdū ſpecie. Quō nō beatꝰ: qͥ xp̄um ad ſetrahit ī ſui odore aromatꝭ? Bonus odorplane ſpōſo xp̄o int̓ ip̄as deitatꝭ gratꝰ delitias. Deniqꝫ ſuꝑ tātas delitiaſ: delitie tn̄eius eſſe ī monte mirre. Ideo dicit. Uadā (inqͥt) mihi ad mōtē mirre. O beatummontē ad quē vadis ih̓u bone: ad quē venis/ quē ꝑambulas quē inhabitas/ ⁊ inhabitas ī finē quē ſolꝰ inhabitas: ⁊ hͦ vſqꝫ ad terminū loci. Ueni ih̓u īcipe huncmontē poſſidere Nullꝰ tibi q̄ſtionē moueat: nullꝰ dicat. Nūqͥd habitabis ī hͦ mōteNonſ vber mons pinguiſ mōstu ſolꝰ:abūdās mons affluēs vnguētis: hec vnguēta exinaniri nō poſſunt. Magna eīmmirre. Nō deficiētvnguēti moles ī mōvnguēta de hͦ mōte. Iō qͥ vadit ad mōteꝫmirre/ vnguētꝭ nō indigebit: nec odoram̄tis qͥdē qͥ vadit ad colles libani. Nō eī deficiēt thura de libano. Nā ⁊ libanū dicūtthꝰ intelligi. Ueni ih̓u bone ad colles/ vtfluāt thura a facie tua O qͣntꝰ incēſi fumꝰaſcēdit de collibꝰ iſtꝭ. cū tuo īmo cū te fuerint igne ſuccēſi. Magnū hꝫ in collibusthurꝭ ignis tuꝰ materia pabuli ⁊ magnūincēſi fomitē. Nō cito ꝯſumunt̉ hͦ thura.Incēſi huiꝰ fumꝰ nō facile euaneſcit. Tāta thurꝭ moles tanta copia collis thuris.Nō p̄t pugillo ꝯcludi: nō ꝯp̄hendi thuribulo vaſculo nō capit̉: mēſurā neſcit: qͥaneſcit ītermitti. Bn̄ gͦ coll̓ thurꝭ/ qͥ ſine intermiſſione orat: ⁊ qd̓ ſanctiꝰ eſt ſine intermiſſiōe. Qui ī orōe nil hꝫ remiſſum nil exile: ſꝫ velut cuiuſdā fornacꝭ magne fumuſpingueſcit: ſic pingueſcētiū votoꝝ ⁊ deſiderij exuberātꝭ agit volumīa. Ueni gͦ ih̓ubone ad colles thurꝭ: ſaporoſum odorꝭ incēſum fumigāt mōtes qͦs tāgis. Quid ſimile frēs hn̄t orōes nr̄e, qͣꝫ cito thura nr̄ainaneſcūtꝭ ⁊ qd̓ammō vix ſuccendūt̉ ⁊ ſtatim extingunt̉. Ut qͥd iſtd̓? Utiqꝫ qm̄ exiguā nob̓ incēſi cōgeſſimꝰ materiam. Egoſpūs angl̓icos. ⁊ ſi qͥ int̓ hoīes illoꝝ emuli ſūt, qͦſdā velut colles thurꝭ īterp̄tor qͦrū

orō/ qͣſi incēſum dirigit̉ ī ꝯſpectu dei: qͥ deuotiōis ſuauiſſimos vapores gignāt: celeſtiū glomerāt nubes affectuū. Beatusvtiqꝫ ſacerdos qͥ thura tāta offert ꝙ tā ſuauis nebule vapor opperit ⁊ inuoluit. Inapocalipſi legꝭ: phialas plenas odoramētoꝝ/ orōes ſctōꝝ. Et q̄ ꝯuētio collibꝰ thuris ad phialas? q̄ enī phiala capiat colleꝫthurꝭ? Bona phiala plēa odoramētoruꝫ.Sꝫ ecce plꝰ qͣꝫ phiala h̓. Aſcēdit (inquit)fumꝰ aromatū ī ꝯſpectu dn̄i d̓ manu āgeli. Sꝫ q̄ manꝰ integro colli ſufficiat? Que(inqͣꝫ) manꝰ niſi tua ih̓u bone manꝰ: qͥ mōtes pōderas: ⁊ terrā palmo ꝯcludis: qͥ libras mōtes ī pōdere ⁊ colles ī ſtatera? inmāu tua dn̄e oēs fines iſtoꝝ colliū ⁊ fas ēdicere ī ſinu tuo d̓niqꝫ ī ſinu tuo ſcōꝝ orōꝯu̓tit̉ īꝯſpctū tuo ītrat: ibi ꝯu̓ſat̉: ibi ꝯuertit̉: illi in te ⁊ tu ī ill̓ Propterea vadā mihi(inqͥs) ad colles thurꝭ. Ueni gͦ dn̄e: veni ⁊noli tardare: veni ⁊ ne trāſiliaſ colles iſtoſQuid ⁊ ſi ad te trāſiliūt colles thurꝭymobiles ſūt mōtes mirre ⁊ colles thurꝭ: vbi ip̄eaduenerꝭ. Quō nō mobiles: qͥ liqueſcūt/ qͥfluūt/ qͥ fumigāt qͥ aſcēdūt ſic̄ fumus aromatū ī ꝯſpectu dn̄i d̓ manu tua? Uade gͦtibi ad colles thurꝭ vbi incēſa ml̓ta ſunt/vbi incēſa cūcta ſūt. nā in colle thurꝭ nil ſine incēſo. Incēſa hec data tibi ſūt. iō venivt adoleas ea ī ꝯſpectu tuo. Uadā mihiad montē mirre ⁊ ad collē thurꝭ. Ueni d̓libano/ veī: iā excluſū ē cur vadat vt qͥd eīniſi vt vocet vt intret vt dicat veni? Ecceqͣꝫ bonū ⁊ qͣꝫ iocūdū habitare ī collibꝰ iſtꝭad qͦs v̓bū dei vadit qͦs reuiſit. De qͥbusſpōſa vocat: ⁊ vocat ad coronā. Ueni (inquit) de libano: veni coronaberꝭ. Libanꝰcādorē ſonat. Quid nicādidꝰ d̓ niue celeſti? Nō enī deficiet (ſic̄ ſcribit̉) nix de libabano. Nix illa q̄ deſcēdit d̓ celo/ q̄ īfunditterrā. ⁊ inebriat̉ ⁊ germīare fac̄. Btī mōteſſuꝑ qͦs nix iſta cadit: ⁊ colles qͦs oꝑit: ſic īqͥt) dn̄s erit v̓bū qd̓ egrediet̉ de ore meon̄ reuertet̉ ad me vacuū. Uidet̉ ne tibi vacuū reuerti v̓bū qd̓ vadit ad mōtes mirre⁊ colles thurꝭ: cōmemorat libanum. Queres aīm ſic reddit mūdum ⁊ cādidū: quōorōis vſus? Primo qͥdē mirra mortificat:deinde thꝰ purificat Nec enī pura poteritemanare orō: ſi n̄ oīs p̨̄uꝰ pͥmo fuerit odorrep̄ſſus ⁊ exalatō carnis. In mirre vnguēto mēs ſtringit̉: vt ad qͣndā īmo oīmodā