XXV.
bꝰ/ qͣs pot̓as ſufficiēt̓ loqͥ/ tā ſine hūilitatꝭiactura/ qͣꝫ ſine dāno ꝟitatꝭ. Et cū ꝓpͥa expͥmeret̉ tn̄ nom̄ ſupp̄ſſit: pot̓at pleniꝰ loqͥſꝫ ip̄e ad ſpōſe exēplū modeſti pudorꝭ colorē aſſūpſit. Nō hāc mō p̄dico v̓ecūdiāq̄ corꝑali rubore ſolꝫ orar̄fundere: ſꝫ eaꝫ q̄totiꝰ ꝯuerſatōis venuſtat faciē. Nā ſic̄ corporꝭ/ ita ⁊ ꝯuerſatōis gene ſūt q̄dā: ī qͥbuſnihil ē eo colore gͣuiꝰ: ſi opeꝝ oīm habituſhūilitatē r̄doleat: ſi plꝰ occultet ī corde qͣꝫon̄dat ī facie. Deniqꝫ ⁊ h̓ dic̄: ſic̄ fragm̄tamalipunici ſic gene tue abſqꝫ occultꝭ tuiſBone gene q̄ ſic̄ nihil hn̄t ſimulatum / itaml̓tū hn̄t occultatū: q̄ ſic̄ nihil fingūt / ſicnͨ totū effundūt q̄ minꝰ p̄tēdūt ī ſpecieqͣꝫtenēt ī v̓tute. Pn̄t h̓ ad īteriores aīe genaſreferri/ q̄ ī ꝯſciētie facie ſūt vbi n̄ hō ſꝫ d̓svidet. Hꝫ cuiuſqꝫ ꝯſcīa qͣndā ꝓpriā faciēEiꝰ gene v̓ecūdo hūilitatꝭ rubēt colore ſipenes ſe oꝑa n̄ iactet. n̄ magnificꝫ meritan̄ illa eximia putet: ſꝫ tāta exigua pudeat.Quis eī gl̓iabit̉ caſtū ſe hr̄e cor. Si accepit/ quō gl̓iabit̉ qͣſi n̄ acceꝑit? Et tn̄ ip̄a q̄accepit dona/ qͥs ītelligit? Nā ſi delicta n̄ītelligit/ qͣꝫto minꝰ dona Dona deſurſumſūt deſcēdūt a pr̄e luminū. Que ꝟo d̓i ſūtnēo nouit niſi ſpūs d̓i. Iō ſi cui deꝰ ꝑ ſpiritū ſuū reuelat/ n̄ tā ip̄e nouit/ qͣꝫ ſpūs deiī illo. Nos (inqͥt Paulꝰ) accepimꝰ ſpūm qͥex d̓o ē: vt ſciamꝰ q̄ a d̓o donata ſūt nobisNūqͥd oīa? Aut ſi oīa ſcire potuit. nūqͥdoīno? Ne vnū qͥdē (vt arbitror) ex ītegro:⁊ ſi ī flagello n̄ potuit ītelligere donū vtiliter ip̄a ſibi ꝯſcīa abſcōdit̉ ī ꝑte: ⁊ ip̄e ꝓficiēdi amor nimiꝰ īcrem̄ta ſui ꝓfectꝰ ignorat. Deniqꝫ n̄ ip̄a v̓tutū velut pomoꝝ ītegritas: ſꝫ tm̄ fragmīa ī genis ſpōſe eminere dicūt̉: qꝛ qd̓ ī genis eſt/ ī euidēti ē. Et ſinouit qͥs verā ī ſe v̓tutꝭ alicuiꝰ gr̄aꝫ: nūqͥdꝯſtātiā/ nūqͥd ꝑſeuerātiā? Nō eſt (inqͥt) occultatū os meū a te qd̓ feciſti ī occulto Etſi mihi occultū ē nō tn̄ tibi. Spūs eī tuꝰoīa ſcrutat̉: etiā occulta mea. Utinā taliain me occulta ml̓ta habeā cognita tibi Ieſu bone: ⁊ ꝯdita ī theſauris tuis. Pericl̓oſa repoſitio iſtoꝝ ī mea ſcīa. Iō tue magꝭtuto illa cōmitto. Sꝫ n̄ ego tā illa ꝯmittotibi qͣꝫ tu n̄ committis mihi. Penes te adhuc tutiꝰ foues: qd̓ feciſti in occulto. Necſpōſe ꝑfectio tāta ſinit̉ ip̄i patere ⁊ ꝓdire īgenas. Sic (inqͥt) gene tue abſqꝫ occultistuis. Sūt quedā occulta tꝑe ꝯgruo ꝓdu
cenda ī lucē ⁊ in facie collocāda. Interimlatēt in ſemīe tꝑe ſuo plenā acceptura ſpeciem. Nūc igit̉ ſpōſa eſt: ſꝫ nōdū apparetquid eris. Quis putas. ſimilis mei cumapparuero ⁊ nūc ſimilitudinem tenes inꝑte: qꝛ ex parte cognoſcis. Reuelata facieiā gl̓iam meā ſpecularꝭ: ſꝫ tn̄ adhuc tranſformaris a claritate in claritatē. Dū tranſformaris: nōdū integre tenes Trāſformari ꝑficere eſt nō eſſe ꝑfectū. Perfectū autētuū nōdū tui ſꝫ iā oculi mei vidēt: penesme iā es qͣlis futura es. Iā in libro deſcripta es vite: ⁊ in manibꝰ depiuxit te. Facies tua corā me ſꝑi corā me fulget: que ī tenūc eſt obfuſcata. Iā dragmā imaginismee in te inueni. ſꝫ adhuc ꝗdā ſqualet rubigine: ⁊ occultat̉ ſpēs eius. Iam fidestuis rubet in genis ⁊ vite colorē infundit.ſed adhuc fidei res eſt in occulto. Ideo ſicut fragmē malipunici/ ſic gene tue abſqꝫoccultis tuis: Grata ſatis fidei facies: ſedde occultis tuis mihi ꝯmēdabilior appareſ. Patiētie ꝟtꝰ ī euidēti: ⁊ qͣſi ī genis tuiſſatis iā placetꝭ ſꝫ ego de poſteriore te magis eſtimo gl̓ia. Et reuera frēs/ nō ſūt cōdigne (nō dico paſſiones) ſꝫ ⁊ ip̄a patiētiahuiꝰ tꝑis. ad futurā gl̓iam q̄ reuelabit̉ innobis. Cuiꝰ iā q̄dā in nobis iacta ſūt ſemina: q̄ occulta oꝑatione ſeip̄a ad maturitatē ꝑducūt: ⁊ ad ꝑfecti fructꝰ ſubſtantiaꝫSub̓a hec ꝑ qͣndā ſeminalē gr̄am nūc occultat̉ in nob̓. Sub̓a mea (inqͥt) ī inferioribꝰ terre. Uides vbi occultā eā dic̄. In īferioribꝰ t̓re cū eo agit̉ qd̓ n̄ ī īfimis. Egoq̄dā t̓re ſuꝑiora accipio q̄dā inferiora/ q̄dā infima. Suꝑiora ſūt ip̄a corꝑis hūani nat̉a. Inferiora ip̄iꝰ nat̉e corruptela: infima q̄daꝫ. iniqͥtas ⁊ culpa de corruptelaꝓcedēs ⁊ ip̄aꝫ magꝭ corrūpēs. Iō nō dic̄ſub̓am ſuā ī infimis: eo ꝙ nullū hēat ſpūalis gr̄a (q̄ ſumma ꝓph̓e ſub̓a) cū iniqͥtatecōmerciū. Sꝫ ī inferioribꝰ t̓re ſub̓a mea:eo ꝙ medicinaliter gr̄a ſpūs ī infirmitatecarnis ſit occl̓tata ⁊ qͣſi ferm̄tū abſcōditaſanās ⁊ oꝑans. donec abſorbeat̉ mortalitas a vita. Nā nō dꝫ maſſa fermētū corrūpere: ſꝫ magꝭ a ferm̄to ī ſil̓eꝫ ꝯuerti ſaporēSꝫ ⁊ alibi idē dic̄: ſub̓a mea apud te eſt.Ergo ⁊ in inferioribꝰ terre eiꝰ ſubſtātia eſt⁊ apud dn̄m. Diſtātibꝰ eſt ī locꝭ abſcondita: in ſuꝑioribꝰ celi ⁊ in inferioribꝰ terre ineternitate/ ⁊ ī infirmitate. Ibi ꝑ prudētiā:F 4