Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

XXIII.

vereant̉ iudiciū: qͥ tandē euangelica p̄cepta diuinitꝰ data fateant̉. Talia vtinā penes me teſtimonia pauca reperiant̉: mallem nulla: ne modicū fermentū aceruumfideliū opeꝝ totū d̓nigret. Et fratres mei(vt modicū de cōmuni glorier qͥ de priuato nō poſſum) ſi totiꝰ vite veſtre reſpexeritis ordinē ⁊ regularis obſeruātie curſum:nō erit exiguꝰ quē boni teſtimonij coedificatis aceruus. Nā ſi a nocturnis vigilijsquas īpigro velut pͥmitias quaſdā ꝓlibatis affectu ⁊ effunditis a pͥncipio vigiliarum ſicut aquā cor veſtrū an̄ ꝯſpectū deiSi inqͣꝫ a capite ſingulos ꝑ gradꝰ cōuerſationis diuīe ſeriatim velitis īcedere: qͥdibi reperiet̉ qͦd diſciplinā nō ſonet qd̓ nōꝯcinat fidei nr̄e qd̓ non vel corpꝰ atterat.vel mentē erigat. vel deijciat erectā? Interpſallendū quāta eſt diſciplina in corꝑe ⁊qͣꝫ maior quorundā in mēte: dū ne ad modicū. vel certe tm̄ ad modicū ad ſenſum ꝟboꝝ illā ſinūt abire. Nā ibi. .i. in ipſis quecantant̉ verbis/ aut ligatā tenēt/ aut ad cognata relaxāt ad ꝑegrina nequaqͣꝫ. Qd̓ ſicōtingat (fugax eſt enī mens humana qͣnta ſtatim caſtigāt cēſura ⁊ more huiꝰ vſuras a ſe repoſcut. Sꝫ ne ip̄a cōmuniū horaꝝ interualla nocturna vacāt. Deꝰ bonehora illa noctis qͣꝫ ſine nocte eſt qͣꝫ nox illa illuminatio ī delicijs? Oratiōes ille priuatim fiāt ſed pͥuata nō petūt. Sūmiſſior quidē vox ſꝫ mens intentior: ⁊ p̄ces tacite multū habēt acuminiſ. Deniqꝫ freq̄nter vocē eripit oratio vehemēs ⁊ v̓bis nͤeget nec vtit̉ que puro ⁊ pleno fert̉ affectuAmor in auribꝰ dn̄i ſolꝰ obſtrepēs: corꝑalium ſtrepitꝰ dedignat̉ verboꝝ: que ſic̄ inchoanti excitamēta ſunt ſic impedimētaſolēt eſſe ꝑfecte oranti. Quid deinde ipſishoris matutinis? qͣſi de recēti orōnes inſtaurāt: frequētant ꝯfeſſiones: ⁊ verecūdaſed manifeſta reuelatōe exiguos purgantexceſſus. Nō tn̄ exiguū deputāt/ ſi a chriſto vel tenui memoria titubāt. Hoſtis callidi ſi qͥd fuerit improbitate ſuggeſtū/ ſibiimputāt: iniqͥ ī hac ꝑte extimatores/ dūꝓpriū arbitrāt̉ caſum/ ꝙ aliene ſūt fraudiscaſſo conatu tm̄ ꝓuocati. Quid quotidianus manuū labor qͦ corpꝰ ⁊ ſatis atterit̉/⁊ tenuiter paſcit̉? Labores manuū ſuarūnō ſoli māducāt ſed de inſufficiēti partiunt̉ egenis: vt ⁊ illis ſit tribulatio dūmo

do alijs abundat. Interuallis qͥbuſdā leuant labores: ſꝫ feſſo corꝑe feruet affectusIllic tacite lachryme vbertim voluūtur:ꝓdeūt gemitus ⁊ rūpunt ſuſpiria vt quiiuxta ſedēt ſi forte ex ſe frigidi ſunt viciniſpoſſint ſcintillis accēdi. Qui deniqꝫ nonde craſtino cogitāt nec de hodiernis qͥdē:omnē curā ꝓijciētes in ip̄um. qui eis p̄eſt:nō premiū ſꝫ querētes regnuꝫ dei. Quid L(qd̓ pene p̄terierā) in capitulo ſingulis diebus examinādi abbatis aſtāt iudicio qͣſi ad chriſti p̄ſentati tribunal? Ibi quiſqꝫin pͥmis accuſator eſt ſui accuſandi ſe locum alijs p̄ripere feſtinās. Quid ip̄m cōtinuū ſilentiū ⁊ quedā cōpaſſionis grauitas? Nōne totā ꝯuerſatōem venuſtat: ⁊ qͣdam ſanctitatis pulcra veſtit facie? Ipſeſomnꝰ quoqꝫ ſanctitatꝭ teſtimoniū reddit.nec in aceruo teſtimonioꝝ eſt tantorū ſineꝯfeſſionē. Nā reliquē cogitationū ꝯfitentur xp̄o: vbi ſomno corpꝰ obruit̉. Quō eīdormiētis poterūt nō verſari an̄ ocl̓os totius diurne ꝯuerſationis imagines depicte/ ⁊ in aīo vigilare. Nōne tibi magnushic videt̉ teſtimonij aceruꝰ erigiʸ niſi ꝙ n̄aceruatim ⁊ ſine ordine fiūt iſta ſꝫ ſerie certa ⁊ ſuis ſingula ſunt diſtincta tꝑibꝰ? Nōne hec teſtimonia credibilia facta ſunt nimis/ eo ꝙ domū tuā talis decet ſanctitudo dn̄e. Utinā cordis mei radices ſuperiſtū denſent̉ aceruū. Neſcit ſterilis eē tantus bone ꝯuerſatiōis cumulꝰ. Locus eſtaltus ⁊ vberꝫqualeꝫ ꝓpheta cōmemorat.Uinea facta eſt dilecto ī cornu. ī loco vberi. Et magnū plane fertilis ſoli teſtimonium fructuū ꝓuētus vberior: ſicut ecōtrario loci vbertas. arboris qualitatē redarguit de infructuoſitate ſua. An non arbormala. que terrā bonā occupās: fructꝰ condignos nō parit: ſꝫ nec vllos bone ſpei ꝑturit flores? Forſitan ⁊ ficulneā illā ſterilem quā dn̄s iuſſit ſuccidi: fertiles de vicino vinee cōdemnabant. Periniquū eſt inſancta ꝯuerſatiōe plantatū: nil ſanctū moliri ⁊ excuſatiōes p̄tendentē cognatis exēplis cōuinci ⁊ inde defenſiōes diſponerein corde ſuo vn̄ alij aſcēdunt. Sufficit tibi qͥ talis es deſcēſus tuꝰ. Quid bonoruꝫaceruū opeꝝ quē alij alacritate aſcēdūt detrahere moliris ⁊ regulares obſeruātiasimmutare? quoꝝ numeꝝ ⁊ rigorē cauſarꝭ?Noli ꝓhibere eos qͥ bn̄ faciūt: ſi potes et