XXII.
tum tuū tibi Ieſu bone: ſecretū tuuꝫ tibi:⁊ in abſcōditis ſponſe ſolꝰ deliciarꝭ. Curnō vel ad modicū illud (neſcio qͥd) latensnobis cōmunicas: ⁊ occultā qua delectaris figuras pulcritudinē. Plꝰ nos ad querendū allicis/ dū illud latere intrinſecꝰ dicis ⁊ curioſitatē noſtrā amplius irritas.tm̄ ſilentio myſteriū promēs. Plus nosdū taces trahiſ qͣꝫ magna multitudo dulcedinis huiꝰ quam abſcondēdā indicas.dū nō explicas. Quicqͥd illud eſt: latet intrinſecus: ſꝫ de latebris iſtis ſuauiſſimusodor aſpirat. Neſcio enī quo pacto dumillud admirabiliter dulce eſſe cōijcio: admirabiliter dulce eſſe iam ſentio: Iā illudpenſat affectꝰ: ad qd̓ nō penetrat intelligētia. Conditū eſt hoc penes ſponſum et ſignatū in theſauris ipſiꝰ ſolos fas eſt dilectos iſtos ingredi: ⁊ gl̓ie latētis archanareuoluere. Hoc aūt dico ꝙ nō facile eſt v̓tutē cuiuſqͣꝫ ex inditijs diffinire. Frequēter enī exiguis extantibꝰ ſignis: eximia ſūtque latent intꝰ ſecreta. Ideoqꝫ manifeſtaſdebemꝰ ſic virtutes laudare: vt hac in ſingulis adiectiōe vtamur: abſqꝫ eo quod intrinſecus latet. Deniqꝫ ip̄am hanc (d̓ quanobis eſt ſermo) cōmendatā in ſponſa columbinā inſpicite ſimplicitatē/ qͣꝫ gratifica: qͣꝫ ē ī ſeipſa ſuauis ⁊ placens: maiorestamē in ſe reconditos habet theſauros: ⁊dulci eſt (vt ſic dicam) medullata ſecretorQueritꝭ quid ſit illud? Dixi iā: ⁊ ſi adhucvultis audire: ignorare me fateor. Poſſeꝫpiam hāc vobis cōmendare ſimplicitatēad eius vos emulationē hortari: que taminexplicabile ⁊ dulce myſteriū cōtinet fortaſſe ⁊ confert. Id aūt ip̄m ſi fuero conatꝰeuoluere forſitan ad aliquid occultū ⁊ latens ꝑtingā: vel experiētia vel coniecturaSed nunqͥd illud erit cuiꝰ tam inuolutememinit ſpōſus in laude dilecte? Quam/libet potuero occultū eruere: aliqͥd adhuclatebit intrinſecꝰ. Altis illud latet in tenebris: nec noſtro ſubiacet vl̓ ſtilo vl̓ ſtudioUenerabor ip̄m ſilentium tanti myſterij.Nā qͣꝫuis nō eſt datū diffinite noſſe quidſit nō poteſt inueſtigari qͣle ſit ſꝫ pōt extimari qͣꝫ magnū ſit: vl̓ eoip̄o ꝙ v̓bū tā archanū dici non licuit. Ut tn̄ aliqͥd dixiſſevidear ⁊ nō ex toto ſiluiſſe: ad hͦ enī inſtatis: accipite qd̓ mihi videt̉/ in hac ꝑte ꝟedici poſſe: vtꝝ accōmodate ad pn̄s capi-
tulū vos videritꝭ. Uirtutes ip̄e ſibi aptenatura intꝰ in aīo locate ſunt quedā ꝟo ſuam ī exterioribꝰ exercēt potentiā. Et illa qͥdem carnales declinat illecebras: iſta ꝟoſpūaliū deliciaꝝ latebras amplexat̉. Illavel ſollicitātes occaſiōes refugit. vel inſolentes affectiōes cōpeſcit ⁊ qͣꝫuis interimneceſſario/ moleſto tamē exercitio laboratIſta tali delectat̉ materia que nō iocūditate magis qͣꝫ honeſtate p̄cellat. Illa ſimplici intuitu ⁊ oculo colūbino exterioresdū ꝑcurrit ſpēs vel odit vel deſpicit: iſtacurioſiore ꝓſpectu celeſtes pluſtrat ſpēs?⁊ ꝑſpectis ampliꝰ inardeſcit. Poſſumustalē quandā diſtinctiōꝫ formare: vt dicāꝰalias exteriores eſſe. alias interiores: aliaſintimas. Alie enī ſe a carnalibꝰ retrahunt:alie ſpūalibus intendūt: alie quaſdā iā tenent primitias. Prime ſe a mundi illecebra quā ꝯtemnūt compeſcūt: medie ſe adid quod ſpiritualiter cōcupiſcunt adhuccomponūt: vltime īmo intime optatꝭ auide iam vtunt̉. Deus bone quantū lucis ⁊deliciaꝝ in illis eſt latebris quātꝰ exceſſuſin receſſibꝰ illis? Utinā tales me ꝯcludātlatebre vt illud de pſalmo dicere poſſim.Nox hec illuminatio mea in delicijs meiſEcce nunc aliquid latēs attigi in hoc vltimo gradu: ⁊ forte vel hͦ eſt/ vl̓ aliqͥd ſil̓e/qd̓ ſpōſus ſignauit Uolo d̓ cetero deferremyſterijs: nec enī fas eſt audaci ſermoneorationū archana nudare: ⁊ minꝰ ſanctismanibꝰ lingue ꝯuolūtas delicate ſctī ſanctoꝝ reuoluere ſpēs ⁊ recōditū māna contrectare. qd̓ aurea vrna cōtinet et archareducit. Et ip̄m māne nomē aliqͥd oſtenditarchanū: ⁊ de qͦ magis poſſit qͣri ( qͥd eſt hͦ:qͣꝫ dici qͥd ſit hͦ. Et cui meliꝰ qͣꝫ māne latēſilld̓ ꝯꝑat̉;: Dulcꝭ qͥdē ⁊ celeſtꝭ ē māna cibꝰ:ſꝫ videtꝭ qͣꝫ ſecrete recōditꝰ ī vrna. ī archa:in ſctīſſctōꝝ: vt curioſus ⁊ minꝰ idoneꝰ abhꝰ aſpectu arceat̉ oculꝰ ille qͥ colūbinꝰ eſſen̄ nouit quē n̄ dirigit ⁊ pia credulitas ⁊ ītētio pura. Rogāꝰ at vos frēs/ āplectiminiſct̄am ſimplicitatē: qͥetē mētꝭ. meditatōespuras liberas orōes: qm̄ ī tl̓ibꝰ vaẜ ⁊ (vtita dicā) ī archa ſctē meditatōis ⁊ īterioreorōis vrna diuīa nob̓ ē locata refectio: etportio gl̓e d̓ qͣ legit̉ Satiabor cū apparuerit gl̓ia tua. Cuiꝰ plenitudo vitā nob̓ eternā ꝯferat ꝑ ih̓m xp̄ꝫ cui ē honor ⁊ gl̓ia ꝑom̄ia ſecl̓a ſeculoꝝ Amen.