Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

XIII

percepte dulcedinis multo magꝭ inuitat⁊ allicit? Si qͥs enī feriato aīo furtim ⁊ qͣſi in raptu p̄libare potuit libere meditatōnis feſtina gaudia: neſcio ſi qͥd vnqͣꝫ libētius agat qͣꝫ vt huic totum ⁊ ex integro ſeſtudio tradat ⁊ expediat. Deniqꝫ trahebātſpōſam pͥma pulcre ꝯtemplatōis blandimenta ⁊ ad quietis ꝓuocabāt cubiculuꝫquo dilectū introducturā ſe leta gratulat̉Nō dimittā illū donec introducam illuꝫAn nō tibi videt̉ quaſi dicere his vbis illud de pſalmo. Si dedero ſomnū oculismeis. ⁊ palpebris meis dormitatōem: donec inueniā locū dn̄o. Om̄ia dimitto. nedimittā illū. Om̄ia enī detrimentuꝫ faciovt chriſtū lucrifaciā/ ꝓpter ſuꝑeminētemleticiē p̄ſentie eiꝰ. Si dormierint duol fouebunt̉ mutuo/ vnus quō calefiet? Eccleſiaſtes hͦ dicit. Bonū eſt foueri ⁊ inflāmari in amplexū verbi. Ignitū enī eloquiuꝫdn̄i vehemter ⁊ ſpūalibꝰ eſtuat deſiderijſ:ideo nō dabo ſomnū oculis meis/ ⁊ palpebris meis dormitationē donec introducā illū in cubiculū matris mee. Tūc qͥeſcam ⁊ ſuauis erit ſomnꝰ meꝰ. Quaſi dormiuit Iohānes recumbēs in pectore Ieſu vbi recōditi ſunt om̄es theſauri ſapīe ⁊ſciētie dei. Ibi vere quietis locꝰ/ intelligētie ſerenū ſanctuariū pietatis/ delectationis cubiculū. Hic dormi vt videas quodip̄e vidit: v̓bū in pͥncipio verbū apud deum ⁊ verbū dn̄i: ⁊ intelligas in chriſto cūpatre exiſtēdi coeternitate/ ꝑſonalē diuerſitatē ⁊ vnitatē ſubſtantialē. Quid tibi videtur ſublimiꝰ hͦ ſomno? Huc ſe non poſſunt humani iactari intuitꝰ/ irrūpere ratōDeniqꝫ n̄ videbit hec homo ⁊ viuet. Bonum eſt gͦ te obdormire ⁊ humanorū ſenſuum ⁊ affectuū obliuione ſopiri/ vt huiꝰmodi ſomnia ſomniare poſſis. Hoc apoſtoloꝝ cubiculū eſt. qͥ nos genuerūt ī xp̄oQuaſi mater eſt Paulꝰ quom dicit̉. Filioli mei qͦs iteꝝ parturio/ donec formeturchriſtꝰ in vobis. Matreꝫ habes: vis hr̄ecubiculū? Noſtra (inqͥt) ꝯuerſatio in celiseſt. Uis ſomnū. Mēte (inqͥt) excedimusdeo. Huc gͦ trāſi cū dilecto hic mane hecmeditare in his eſto: aut ſi iſta ꝑtingere n̄potes/ temperatiꝰ age: ſi nō potes recumbere in pectore Ieſu vbi indefeſſe puteusſapientie: reqͥeſce inter ſcapulas/ vbi patientie eius exempla ⁊ myſteria ꝯtempleris

Inter humeros eiꝰ qꝛ pͥncipatus factuseſt ſuper humerum eiꝰ. Et Beniamin dictū eſt. ꝙ amātiſſimꝰ dn̄i inter humerosrequieſcet. Reqͥeuit quidē ⁊ obdormiuitIeſus in cruce: ⁊ tu cū ip̄o in paſſiōis eiꝰfide ⁊ memoria dormias vel potiuſ interiſtas ſortes diſcurre inter pectꝰ ⁊ humeroſinter fidei myſteria ⁊ manifeſtatiōem veritatiſ. In altero fac̄ tibi domū: in altero cubiculū. Amantiſſimꝰ dn̄i Beniamin qͣſi īthalamo morabit̉ tota die: ⁊ inter humeros requieſcet. Uides quō īter humerosthalamꝰ collocat̉. Quid gͦ erit in pectore?Utrobiqꝫ plane ꝯtemplatōnis pulcre locus/ ⁊ int̓ humeros ⁊ īter vbera. Sꝫ vberior gr̄a in pectore/ vbi amoris locꝰ / cogitationū ſedes amplexꝰ occaſio/ ⁊ cernēdicopia vultꝰ. Bn̄ gͦ in pectore Ieſu thalamus: īmo ⁊ theſaurꝰ. Ibi eī ⁊ delicie ſpōſi ⁊ diuitie ꝟbi: Quia in illo abſcōditi ſūtom̄es theſauri ſapīe ⁊ ſciētie dei. In hosingredere theſauros abſcōde te in abſcondito faciei eiꝰ a ꝯturbatiōe hominū: ⁊ nemo te exuſcitet neqꝫ euigilare faciat. donipſa velis Deniqꝫ ⁊ hͦ habet ea que ſubſeqͥtur adiuratio ſpōſi xp̄i Ieſu? Qui viuit etregnat in ſecula ſeculoꝝ Amen.Sermo. xiij.Phuc capituli huiꝰ nos diſcuſſio tenet Tenui nec dimittā illū. Ita ne adhibēda eſt diligētia ⁊ ſtudiū/ vt dilectꝰ tuꝰapprehēſus retineat̉. Si ſpōſus ē/ ⁊ amāti reſpōdet ex equo: quō nō vltro adherettibi/ ⁊ aſtringit̉ gratis. Deniqꝫ hoc habetimpatiēs zelꝰ amantiū: vt etiā expulſus īportune ſe ingerat pudorē dediſcat emulatio dura. Nūc aūt dicis. Nō dimittamillū: quaſi declinare volentē ſi nō inſtantiꝰretineat̉. Quō ſi amat aut declinare voletaūt auelli ſe ſinet? An forte ſuſpitōibꝰ amatorijs mouerꝭ ⁊ ſuꝑuacuo quodam metuamittēdi: ꝓ multo affectu retinēdi? Nō eſttamē ſuꝑuacuꝰ timor: vbi exitꝰ in ancipiti pendet. Nō eſt ſuꝑuacuus inter ꝑiculametus. Sꝫ domeſtica tibi magis metuēda eſt leuitas. Nā deus ille/ ⁊ nō mutaturInnata tibi leuitas vicīa ē lapſui ⁊ inſtabili qͦdā vage mētis motu facillime arriperis. ſi nō firme adheſeris. Sed nos iaꝫad primitiuā verba hec referamꝰ eccl̓iamC 2