¶ Sermo

riorum in vicio ponit. Quid ſi immundafuerint? Nā ⁊ multi qͥ agere nō poſſunt: īocculto cogitant que turpe eſt ⁊ dicere: tenui ſe in hoc ſolātes remedio. Ad horumdiſtinctionē nō cōtentꝰ dicere ſabbatū delicatum: adiecit ⁊ ſanctū: ⁊ dn̄i ⁊ gl̓ioſum:vt nō ſint in confuſione glorie tue. Si vacas ſabbatū habes: ſi vacas ⁊ videsˡ ⁊ cōtemplaris delectatōes dn̄il iā ſabbatū tuum delicatū eſt ⁊ ſanctū: ⁊ ſabbatū domini glorioſum: ſabbatū ex ſabbato. id ē. vacatio ex vacatiōe. Prima vacatio eſt. ⁊ bona ſi mūdo nō vacas? Secūda quidē eſtmelior ſi tibijpſi ⁊ vaces. ⁊ cogites qͦmodo placeas deo. Tertia eſt ⁊ optima ſi etiam tui oblitus ſoli deo vaces ⁊ cogites q̄domini ſunt quō tibi placeat ip̄e. Non ſitdeſidioſum ſabbatū tuū: oꝑare in ſabbato tuo oꝑa dei. Opus enī dei eſt vt credaſin eū. Fide vides: videmꝰ enim nūc ꝑ ſpeculum: ideo vaca vt videas. Delicatu plane opus eſt viſio. ⁊ viſio dei. Nō eſt tibi neceſſitas de reliquo dimicare ꝓfide: ſed tm̄deliciari in ea. Erepta eſt iam de cōtradictionibꝰ ꝑſequētis populi ⁊ ꝑuertētis heretici. Conſtitue eā in caput cogitationūtuarum: vt cogites cogitationes fidelesantiquas Amen.Sermo. xij.Eſciunt cogitationes antiquas habere. qui nouitates verboꝝ exquirūt: qͥ noua excludunt dogmata qͥ iuuenilia deſideria nō declināt: qui nihil habēt grauitatꝭ/nihil aucͣtoritatis/ nihil antiqͥtatis, plenūnō eſt ibi amen: vbi eſt aut diſceptatō autdeceptio cogitationū/ vbi aūt infidelitaseſt: aut fluctuat fides ip̄a. Ingredere tu intutos receſſus fidei: introduc dilectum incubiculū mr̄is tue vt quicqͥd d̓ chriſto ſapis qͥcquid ſentis intra eccl̓iᵐ conſtringas regulaſ: ad eiꝰ caſtiges cenſurā: huiuſmodi oꝑa oꝑare in ſabbato tuo. Alioquīſi vacas ⁊ talibꝰ nō vacas ſtudijs facile īvacuo aīmo cogitatōnes vane ⁊ venenata erumpēt ꝯſilia. Deniqꝫ ſic̄ habes. agrūhomīs pigri vrtice ⁊ ſpine obſidēt: ⁊ euāgelia tibi dicūtꝭ qꝛ duo erūt in lecto: vnusaſſumet̉ ⁊ alter relinquet̉. Quaſi lectus qͥdam eſt ocioſa ⁊ leta vita quieta. in eccleſie

ſiaſtici muneris onere occupati. nec ꝓuidentie ⁊ diſpenſatiōis ſollicitudine diſtēti: ſed libero vtunt̉ ocio ſub alieno regimine. Nō tn̄ hoc ocio om̄es rite ⁊ iure debito fruunt̉: ſed libertatē quā obtinēt tēporis: dant in occaſionē torporis. Bonꝰ enīlectus ſi quis eo legitime vtat̉: ⁊ oportunitatē exterioris quietis in voluptatē ꝯuertat viſionis interne. Hi ſunt qui aſſumentur ab hoc eccl̓ie cubiculo. ad illud celeſte.vt vbi chriſtꝰ eſt/ ⁊ ibi ſint cū ip̄o. Deniqꝫvbicūqꝫ fuerit corpus: illic ꝯgregabunt̉ ⁊aquile. Eſto tu quaſi aquila ⁊ acutis vtere luminibꝰ ſpūali aſſueſcere cōtemplationi: cōmane in petris ⁊ in p̄ruptis cōmorare ſilicibꝰ īmo in ſingularis illiꝰ petre q̄chriſtꝰ eſt cauernas ingredere. Intra iuxta Iſaie verbū in cubicula tua: claude hoſtia tua/ ⁊ abſcōdere modicū ad momētūdonec ꝑtranſeat indignatio. Magꝭ veroabſcōdere in eternū vt delectatio maneatIntra in cubiculū pacis in potētias dn̄i.qꝛ pax in v̓tute eius. Memorare iuſticieeiꝰ ſoliꝰ / vt in te ſibi obuiēt pax ⁊ iuſticia.Memorare iuſticie eiꝰ ſoliꝰ: qꝛ qͥd habesqd̓ nō accepiſti. Iuſticie eiꝰ ſolius. Bonaiuſticia quaꝫ aduerſus titillātia vicia tibipugna quadā defendis. Felicior vbi nōdimicas ꝓ iuſticia ſꝫ magis delectaris inea: vbi nō cōflictationi ſtudes ſꝫ delectationi: nō ſeris cū vicijs iurgiū ſꝫ cōmerciūcū virtute ꝯtrahis. Iſtā poſſides cuꝫ impugnas illa: vbi poſterioꝝ oblitꝰ nō cogitas q̄ hoīs ſꝫ que dn̄i ⁊ memoraris iuſticie eiꝰ ſoliꝰ. quom iuſticia ⁊ pax in te oſculate fuerint. Regnū enī dei iuſticia et pax⁊ gaudiū. Si regnū: quare nō ⁊ domꝰ etcubiculū? In pace enī factꝰ eſt locꝰ eius: ⁊habitatio eiꝰ ī ſyon. Ingredere in cubiculum pacis huiꝰ quidē exterioris/ ſꝫ magꝭilliꝰ interioris in habitatōem ſpeculatōiſqꝛ ſyon ſpeculatio interp̄tat̉. In pace (inquit) in idipſum dormia ⁊ requieſcā: idipſum ad ſpeculatōem refert. qꝛ hec eſt parſoptima q̄ nō auferet̉ ab ea. Deniqꝫ ⁊ ſpōſa obdormiuit cū dilecto in cubiculo matris ſue: ⁊ quendā paſſa eſt ſoporate mentis exceſſum ī amplexū ſpōſi Iō ſequiturAdiuro vos ⁊c̄. Et tu gͦ ſi ſpōſum app̄hēdiſti/ tene/ nec dimittas donec introducaſin domū ⁊ in cubiculū matris tue. Quidergo tibi perſuadeo ad qd̓ te ip̄a exꝑientia