III

vt experientie ſeuſu in nob̓ ipſis ediſcerepoſſimus. qd̓ nūc alios docere conamur.qͣꝫ dulce ſit in hͦ lectulo qͥeſcere ⁊ dilectumq̄rere Ieſum xp̄m dn̄m nr̄m.¶ Sermo. iij.On ſolet ſponſus ſemꝑ vel ꝓ tꝑe vel ꝓ qͣntitate aīe ſequētis voto rn̄dere. Queſiui (inqͥt̉) ⁊ nō inueni illū. Gratū certe v̓bum. queſiui/ ſed nō inueni illum. graue.Quid ni graue ⁊ intollerabile ſic querenti⁊ ſic amāti? Nemo enī eo qd̓ ardēter q̄rit.nō anxie caret tātoqꝫ cumulatiore anguſtia ſi vicina ſpe iā iāqꝫ apprehēſura fraudatur. Quāto magis illa quā experte ⁊ ꝑdite tāte dulcedinis ꝓuocat eſuries? Credibile eſt ẜm multitudinē retractate ⁊ reuolute in corde dulcedinis: acriori ad q̄rēdum ictu euerberari animū amātis? Deniqꝫ ad dilectōis menſurā nō inueniētisperdat̉ affectus. Si quis in ſe ūqͣꝫ taleꝫexꝑtus eſt vel dilectōis vel deſiderij ſenſūꝓprij eſtimare poteſt ꝯiectura exempli: qͣꝫquerulo ſponſa corde ꝓtulerit. nō inueniillū. Nuſqͣꝫ ꝯſolatio. nuſqͣꝫ refrigeriū. ſedvbiqꝫ tribulatōem ⁊ dolorē inueni: dumillū quē ardēter diligo ⁊ inſtāter q̄ro nonīueni. Deniqꝫ poſuiſti me. nō dico tibi cōtrariam. ſꝫ a te quaſi extraneā ⁊ facta ſummihimetipſi grauis. Grauis plane quaꝫtedet vite: tedet lumīs huiꝰ: qm̄ lumē oculorum ip̄m nō eſt mecū. Ubi erit foris cōſolatio: ſi intus in meipſa te abſente turbatio? Cōturbatū eſt cor meū: dereliquit meꝟtus mea: ⁊ lumē oculoꝝ meorū ⁊ ipſumnō eſt mecū. Tria hec tecū abierūt. v̓tus.veritas. ⁊ idēptitas. Quō enī erunt ꝟ̓tusin doloris lecto. in nocte lumen. ⁊ in diuiſione ⁊ ſeꝑatione idipſum? Ad me nūc reſpicit illa ꝓphetialis exprobratio. Quouſqꝫ diſſolueris filia vaga? Deniqꝫ ⁊ Caynexquo egreſſus eſt a facie dn̄i: vagꝰ factuseſt ⁊ ꝓfugus. Ego quidē vaga: nō ita ⁊ ꝓfuga: magis enī querens qͣꝫ fugiens. ⁊ (vtlicentiꝰ loquar) tibi fuga plꝰ cōpetit. Annō vaga que delectuli anguſtijs tranſeoad ambitū vrbis diſcurrēs ꝑ plateas: pervicos. ꝑ vigiles? Qui adheret deo. vnuseſt ſpūs. dulce hocipſum. ⁊ ideo dura ſeparatio. Quomō diſſipata eſt hec idēptitaſ. diſſilijt vnio: ⁊ ad me dimidiata redijt.

Nā tota a te non diſceſſi. Deſiderio enī inte feror. ſꝫ a p̄ſentia differor: habeo aliqd̓ īdeſiderio ſolatiū: ſed totū illud abſcondit⁊ abſorbet de dilectōe ſuppliciū. Quo pacto nō abſcōdit̉ om̄e ſolatiū qͣꝫdiu abſcōdis faciē tuā a me? Deniqꝫ ſicut ait ꝓpheta Conſolatio abſcōdita eſt ab ocul̓ meis: quia facta eſt īter dilectos diuiſio. Sꝫmihi abſcondita quoniā mihi fuerat hecvnio indulta. Tu enī bonoꝝ meorū noneges. Bona enī mea. bona tua ſunt/ ideomihi incumbit deſolatio; dū a te ſepararicōtingit. Tu virtus mea? Tu lumen oculorum meoꝝ. Tu m Dip̄m Tu mihi totum. Deniqꝫ defecit caro mea ⁊ cor meuꝫvt de reliquo mihi nec carnalis affectus.nec cordis mei ſenſus reſpiret: ſed ſit deuſcordis mei: ⁊ pars mea deus in eternum.Si hanc parteꝫ ꝑdidero inanis ⁊ vacuaremanebo: quaſi terra ſitiens ⁊ quaſi vasperditū. Aſſume aſſume qui ebrius es ſitientē: ⁊ vacuo vaſi tue plenitudinis portionē infunde. Quid ꝑcis torrēti illi vbertatis tue? Heu me qͣꝫ raptim trāſit torrēsiſte noſtris in ꝯuallibꝰ. Cito quidē trāſitſed trahunt me poſt te in eternū deſideriūimpartite delicie. Delicie abeūt: ſꝫ deſiderium relinquūt. Ille excurrūt: ⁊ iſtud excruciat. Quanto ſunt enī ꝓrogata dulciora. tāto moleſtior de dilectione mora. Itane dn̄e ſuaue videbit̉ tibi miſerā mora tali torquere animā: ⁊ de penis diligentis ⁊querētis te ridere? Si maieſtas te abducit: miſericordia te inclinet. Si te non indulges dilecte miſere̓ vel afflicte. Afflictaſum ⁊ humiliata nimis: ⁊ a gemitu cormei mecū illū rugiēs: nō inueni illū. Ubinunc multitudo viſceꝝ tuoꝝ ⁊ miſerationum tuaꝝ? Diu ⁊ nimis diu cōtinueruntſe ſuꝑ me. Dilecta tua abſentis deſiderio.ī dolorē ſe fundit: ⁊ tu te cōtines? Ioſephmale meritos de ſe miſeratus fratres. nōpoterat ſe cōtinere: ſꝫ cōmota ſunt viſceraeius: ⁊ qͥs eſſet. blande innotuit. Et qͥdeꝫtenerior eſſe ſolet ſpōſi pietaſqͣꝫ fratrꝭ. Tumihi plus qͣꝫ Ioſeph. Tu enī frater. Tuſponſus. Quis dabit mihi te fratrē meū?Ego me totā ad querendū impendo. ⁊ tume ſuſpendis ſpōſus ⁊ frater? Ergo erisin dilectione minor quis es maieſtate ſuperior. Magis ſibi reſpondet amor ⁊ humilitas qͣꝫ amor et maieſtas. PaululumA 4