¶ Sermo

maieſtatis obliuiſcere miſericordie recorderis. In te om̄e deſideriū meū Ut quidnon ante te? Ut quid abſconditus eſt a tegemitus meꝰ qui totꝰ eſt ꝑ te. Diſſimulaſ⁊ differs ⁊ auertis faciē tuā a me: ⁊ fctā ſūcōturbata. Propterea queror ⁊ cauſor etclamitornon inueni illū. Felix conditioquādo dicere datū fuit. Dilectus meꝰ mihi ⁊ ego illi. Nunc ꝟo ego dilecto meo. ſꝫnondū ad me cōuerſio eius. Amara qͥdeꝫamanti cōmutatio. Idcirco ꝑ vices vocēcōmutor nō inueni illū. Om̄ia tempꝰ habent ⁊ ſuis ſpacijs vniuerſa ſub ſole trāſcurrunt Quādo erūt vt cū ſole ꝑmaneant⁊ ante mutabilitateꝫ luneꝫ vt in eternitateſtent/ ⁊ nō tranſcurrāt cū temꝑe? Nūc ꝟoom̄ia tempus habētꝭ ⁊ habet forſitan ſuūtempꝰ eternitas ipſa. Dicunt̉ enī ⁊ temꝑaeterna eterna ergo ī ſe eterna. ſꝫ nobis parata ſunt temꝑe ſuo. Om̄ia tempꝰ habent:tempꝰ amplectendi ⁊ tempꝰ ab amplexulonge fieri. Quod ergo erit aptū magis qͣꝫnox amplectēdi tempꝰ? īmo quis erit aptior ad amplectendū vel lectulo locus/ vl̓nocte tempus? In pace locus tuꝰ. ⁊ ideoquietis tempꝰ / ⁊ pacis tibi paraui ī cordemeo lectulū. Ueniat dilectꝰ meus/ veniatdelectatio mea ⁊ reqͥeſcat ī cubili ſuo. Tuforſan diſpenſatōne differs. ſꝫ non capitamor impatiēs de diſpenſatōe ſolatium.Scio mihi repoſitū temꝑe ſuo. ſꝫ d̓ fugacis tarditate tꝑis cauſor. Tu differs: egoquidē diutius nō querā: ſed ſurgā ⁊ circūibo ciuitatē. Cōtemno lectulū: ⁊ initiumſermonis derelinquo: vt ad perfectiora ferar. Nā ⁊ ſi ſponſa ſum ⁊ ꝑfecta: ꝓ regulemodulo humane initiuꝫ tm̄ accepiſſe mereputo: ad qd̓ reſtat reſpiciens. Surgā ⁊circuibo ciuitatē: querā ꝑ vicos ⁊ plateaſIeſu bone quid eſt ꝙ alicubi nō inuenirꝭ.qui vbiqꝫ crederis. Multe quidē manſiones in domo patris tui ſunt: ſed nunqͣꝫalias deſeris ad alias tranſiēs: qui infinitus ip̄e ⁊ immēſus es. Ubiqꝫ creaturarūtotus eſt creans ⁊ ꝯtinens: ſed infinitateꝫtuā creatura nulla poteſt exprimere: qͣꝫuisvirtutē nulla non poſſit ex parte innuere.Ubiqꝫ totus ꝑ eſſentiā: ſed nō equaliter īſingulis ꝑ efficiētiā. Nā ⁊ ſi ex toto te vbiqꝫ opereris: totū nō tamē qd̓ potētie tue ēvbiqꝫ īmo potius nuſqͣꝫ oꝑaris. Indifferenti enī virtute efficis in minimis mini-

ma. ⁊ magnis maiora. Cū ergo v̓tus tuavbiqꝫ ⁊ tota operet̉. nuſqͣꝫ tamē tota expēditur: quia quom voluerꝭ ſuppetit tibi efficere maiora: nec tota exprimit̉. quia veritatem nō poſſunt ad integrum emulari ſimilata. Om̄ia ergo te mihi monſtrant adcognitōem: ſꝫ nō om̄ia me mouere poſſūtintus ad deuotōem. Ubiqꝫ in te impīgo.ſꝫ nō vbiqꝫ cōpungor. Ubiqꝫ te mihi ingerit reꝝ ſpeciēs ⁊ vſus ⁊ ordo ſꝫ verbumſapīam: nō verbū ſalutē. Uerbū aūt ſapientia ⁊ ſalus. id eſt. xp̄s ieſus tm̄ in ciuitate dei noſtri ī mōte ſancto eiꝰ: ꝓpterea ſurgam ⁊ circuibo ciuitatē. Surge (inquitPaulus) qui dormis ⁊ exurge a mortuis.⁊ illuminabit te xp̄s. Surga ego. non demortuis operibꝰ. ſed de prauis moribus:ſed de bonis ad meliora. de moribus admyſteria. de myſticis ad manifeſta. d̓ ſerenis ad ſuauia. Surgā ⁊ circūibo ciuitatēillam. de qua dicit̉. Magnus dn̄s ⁊ laudabilis nimis: in ciuitate dei noſtri ī mōte ſancto eius. Ergo ſurgendū eſt ei qui īmontana vult cū maria cōſcendere. ⁊ prodigus ille filius in ſe reuerſus. ſurgam (inquit) ⁊ vadā ad pr̄em meū. Prudent̓/ aitſurgam: iturus ad eū qui in celis eſt pr̄emSed nimis exilē ⁊ macilentā ſpem repoſuerat in ſuo: mercenariā ꝯditōem patremrogaturus. Modeſte quidē ꝓ meritꝭ: ſedde paterne miſeratōis copia humiliter nimis ⁊ iniurioſe ſentiēs: vere famelicidāsin hoc animi indiciū ⁊ inedia cōfecti. Dicam inquit ei. Pater fac̄ me ſicut vnuꝫ exmercenarijs tuis. Nō enim poterat ieiunam ⁊ macrā ſpem ad maiora porrigere.Surgā (inquit) ⁊ vadaꝫ ad patrē meum.Iſte de querēdo nil mouet̉ patre: tm̄ d̓ flectendo ſollicitꝰ. Que ſponſa certe eſt de gͣtia poſtulat p̄ſentiā tm̄. Surgam (inqͥt) etcircuibo ciuitatē: querā quē diligit aīmamea: inuentionē ſufficere reputās. Uideſi nō in pn̄ti hec poſſit obſeruari diſtinctōquoniā patris expoſita eſt ⁊ parata cūctiſindulgētia. Delicie ꝟo fugaces ⁊ recōditeudētes. Ideo ille dic̄. Sur⁊ latibulis ggam ⁊ vadā? Illa ꝟo? Surgā ⁊ queram.Deniqꝫ ⁊ pater occurrit penitēti. ſponſusſe ſubducit diligēti. Miſericordia ſui profuſior eſt: delectatio parcior. Id autē nonincongrue ab vtroqꝫ poſituꝫ intelligit̉: qd̓