Sermo

T ¶ Sed dico. Nunqͥd om̄es ꝓph̓e? Quaſiom̄es videre voluerint aut fuerit omniuꝫfides? Sꝫ enī qͥ viderūt. aut ꝓph̓e fuerūt.aut ꝓph̓is acquieſcētes. Et credidiſſe enīvidiſſe eſt. Nō mō nāqꝫ qͥ ꝓphetie ſpū. ſꝫ⁊ qͥ ꝑ fidē videt ſi qͥs ip̄m quoqꝫ dicat videre in ſpū: mihi nō videt̉ errare. Ita gͦ ꝙad lilia deſcēdere ⁊ inter lilia paſci dignatus eſt is qͥ om̄es paſcit. dilectū fecit illuꝫ:quia nō potuit an̄ diligi qͣꝫ agnoſci. Ac ꝑhoc cū de dilecto facta eſt mentio pulcre ⁊illud memoratū eſt qd̓ dilectōis ⁊ agnitionis extitit cauſa. Querēda in ſpiritu refectio hec inter lilia: nā corporeā cogitare ridiculū eſt. Quin ip̄a lilia ſpiritalia (ſiqͥdeꝫpotuerimus) demōſtranda a nobis erūt.Puto hoc qͦꝫ dicere nos oportebit. vn̄ inter lilia paſcat̉ dilectus. lilijs ne ipſis. analijs inter lilia recōditis herbis vel floribus. Et in his illud mihi difficiliꝰ apparet: ꝙ paſci nō paſcere ꝑhibet̉. Nam quiapaſcat dubiū nō eſt. nec enī indignum ei.At paſci indigentiā ſonat: ⁊ ne ſpūalit̓ qͥdem ſine iniuria maieſtatis facile illi poſſe aſſignari videt̉. Nec ego ſane recordorvſqꝫ modo aduertiſſe me in hoc cātico paſtum vſpiam ꝑhiberi: cū paſcentē puto recordemini ⁊ vos mecuꝫ. Deniqꝫ poſtulauit ſibi aliquādo demōſtrari vbi in meridie paſceret ⁊ cubaret. Et nūc quideꝫ (qd̓necdū dixerat) ꝑhibet paſciſꝫ nō ſimiliterpoſtulat locū indicari ſibi: ſꝫ ipſa indicat.aſſignās inter lilia. Nouit hͦ. illud nō nouit: qꝛ eq̄ p̄ſto eſſe nō pōt qd̓ ſublime ⁊ inſublimi eſt: ⁊ qd̓ humile ⁊ ſuꝑ terrā. Sublime opus. ſublimis ⁊ locus: nec acceſſusad eū vſqꝫ adhuc vl̓ ip̄i ſpōſe: Et ideo ſemetip̄m exinaniuit vſqꝫ ad hoc vt paſceretur ip̄e oīm paſtor. ⁊ inuētus eſt inter lilia. ⁊ viſus ab eccl̓ia: adamatus eſt ab inope pauꝑ. factꝰ dilectꝰ ꝓpter ſimilitudinēNō ſolū aūt: ſꝫ ⁊ ꝓpter veritatē ⁊ māſuetudinē ⁊ iuſticiā: ꝙ ꝑ eā ſcꝫ ꝓmiſſiōes adimplete ſunt. ꝙ ſuꝑbi demōēs vna cū pͥncipe ſuo iudicati ſunt ꝙ iniqͥtates remiſſeſunt. Talis gͦ apparuit qͥ merito amaret̉:verax ꝑ ſe. mitꝭ homībꝰ. iuſtꝰ oībꝰ. O vereamādū ⁊ totis medullis cordis amplectēdū ſpōſum. Quid iā cunctet̉ eccl̓ia totaꝫſe tota deuotōe cōmittere tā fido redditori. tā pio indultori: tā iuſto ꝓpugnatori?Porro p̄miſerat ꝓph̓a dicēſ. Specie tua

⁊ pulcritudine tua intēde ꝓſpere. Un̄ ſpecies hͨ ⁊ pulcritudo? Puto ex lilijs. Quidlilio ſpecioſius? Sic nihil formoſiꝰ ſponſo. Que ſunt gͦ illa liliae quibꝰ ſpecies de­ Xcoris eius? Procede (inqͥt) ⁊ regna: ꝓpterveritatē ⁊ manſuetudinē ⁊ iuſticiā. Tiliaſunt. lilia inquā. orta de terra. nitētia ſuꝑterrā: eminētia in floribꝰ terre. fragrātia ſuper odorē aromatuꝫ. Ergo inter hec liliaſponſus. ⁊ om̄ino ex his ſpecioſus ⁊ pulcer. Alias eī (qd̓ quidē ad carnis infirmaſpectat) nō erat ei ſpēs neqꝫ decor. Bonūaūt liliū veritas. candore conſpicuū: odore p̄cipuum. Deniqꝫ candor eſt lucis eterne: ſplendor ⁊ figura ſubſtātie dei. Liliuꝫplane quod ad nouā benedictōnem terranr̄a ꝓduxit. ⁊ parauit an̄ faciē oīm populorum. lumē ad reuelationē gentiuꝫ. Donec ſub maledicto fuit terra: ſpinas et tribulos germinauit. At nūc veritas de terra orta eſt. dn̄o bn̄dicente: ſpecioſus om̄ino quidē. flos campi. ⁊ lilium cōualliumAgnoſce liliuꝫ ex candore. qͥ mox in ipſoex ortu floris paſtoribꝰ de nocte emicuit.dicēte euāgelio: qꝛ angelus dn̄i ſtetit iuxtaillos. ⁊ claritas dei circūfulſit illos. Benedei: qꝛ nō angeli ſed lilij candor ille aderat.ſꝫ illuc micabat abuſqꝫ bethleē. Agnoſceliliū ⁊ ex odore: quo ⁊ longe poſitis innotuit magis. Et qͥdē ſtella apparuit. ſed eāminime viri graues ſecuti fuiſſent: niſi intima quadā ſuaue olētia orti lilij traherēt̉Et vere liliū veritas: cuiꝰ odor animat fidem. ſplendor intellectū illuminat. Leuaetiā oculos nūc in ip̄am ꝑſonā dn̄i. qui īeuangelio loquit̉. ego ſum veritas. ⁊ videqͣꝫ competēter ꝟitas lilio comparet̉. Sinon aduertiſti. aduerte de medio florꝭ huius quaſi virgulas aureas ꝓdeūtes ⁊ cinctas candidiſſimo flore pulcre ac decēterdepoſito in coronā: ⁊ agnoſce aureā ī xp̄odiuinitatē. humane coronatā puritate nature .i. xp̄m ī dyademate qͦ coronauit eummater ſua. Nam in quo coronauit euꝫ pr̄ſuꝰ. lucē inhabitat inacceſſibilē: nec poſſeſin eo illū interim adhuc videre. Sꝫ d̓ hocalias. ¶ Nūc ꝟo liliū ꝟitas ē. Eſt ⁊ man­ yſuetudo. Et bene liliū manſuetudo habēſinnocentie candorem ⁊ odorē ſpei. quoniam ſūt reliquie (inqͥt) hoī pacifico. Boneſpei vir māſuetus: nec minꝰ etiā in p̄ſentilucidū quoddā vite eſt ſocialis exemplar