LXX.

An non liliū que lucet officio: redolet ſpeAdde ꝙ ſicut veritas de terra orta eſt: itamanſuetudo. Niſi quis dubitet ortum deterra agnū dominatorē terre: illū agnuꝫ qͥad occiſionē ductus eſt: ⁊ nō aperuit os ſuum. Nec tm̄ māſuetudo ſeu veritas d̓ terra orta eſt: ſed ⁊ iuſticia: ꝓpheta dicēte. Rorate celi deſuper ⁊ nubes pluant iuſtum:aperiat̉ terra ⁊ germinet ſaluatorē ⁊ iuſticia oriatur ſimul. Ꝙ aūt iuſticialiliuꝫ ſit.recordamini de ſcriptura: quia iuſtus germinabit ſicut liliū: ⁊ florebit in eternū ante dominū. Nequaqͣꝫ liliū hoc hodie eſt.⁊ cras in clibanū mittit̉ quia in eternū florebit. Et florebit ante dominū. cuiꝰ ī memoria eterna erit iuſtus: ⁊ ab auditiōe mala nō timebit. illa ſcꝫ auditione qua in clibanū igniſ peccatores ire iubētur. Porrohuiꝰ lilij candor. cui nō ſplendet̉ niſi cui n̄placet? Deniqꝫ ſol eſt. ſed nō ille qui oriturſuper bonos ⁊ malos. Neqꝫ eī. qui dicturi ſunt. ſol iuſticie nō ortus eſt nobis. lucēillius quādoqꝫ viderūt: viderūt aūt qͦtqͦtaudierunt. vobis aūt qui timetis deū. orietur ſol iuſticie. Ergo candor huius lilijapud iuſtos: fragrantia etiā vſqꝫ ad iniqͦſdiffunditur: ⁊ ſi nō in bonū ip̄is. Deniqꝫaudiuimus iuſtos dicētes. quia xp̄i bonꝰodor ſumꝰ in om̄i loco: ſed alijs qͥdē odorvite in vitā. alijs odor mortis in mortemQuis vel ſceleratiſſimꝰ iuſti nō ꝓbet opinionem: qͣꝫuis nō amet opꝰ? Et beatus ſiſe nō iudicat in eo qd̓ ꝓbat. Iudicat autēꝓbanſ bonū ⁊ nō amans: ideoqꝫ nō btūsplane. ſꝫ miſer ꝓprio ꝯdemnatus iudicioQuid eo miſeriꝰ cui odor vite. nō vite ſedmortis nūcius eſt? Immo nec nūcius qͥXdem ſꝫ baiulus. Sunt multa apud ſponſum ⁊ alia lilia p̄ter hec que ex ꝓpheta inciderunt nobis. veritatē loquor: ⁊ manſuetudinē ⁊ iuſticiā. nec erit difficile iā cuilibet noſtꝝ ſimilia reꝑire ꝑ ſemetip̄m ī ortotam delicioſi ſponſi. Abundat ⁊ ſuꝑabūdat talibꝰ. Quis illa enumerꝫ? Nempe qͦtvirtutes tot lilia. Quis finis virtutū apd̓dn̄m virtutū? Ꝙ ſi plenitudo virtutū inxp̄o ⁊ liliorum: ⁊ fortaſſis ꝓpterea ip̄e ſe lilium appellauit ꝙ totꝰ verſetur in lilijs: ⁊om̄ia que ipſiꝰ ſunt lilia ſunt. cōceptio. ortus. cōuerſatio. eloquia. miracula. ſacram̄ta. paſſio. mors. reſurrectio. aſcēſio. Quidhorum nō candidū ⁊ nō ſuauiſſime redo

lens? Tanta deniqꝫ in cōceptione refulſitſuperni luminis claritas d̓ ſuꝑuenientisabundantia ſpūs: vt ne ipſa quidē virgoſancta ſuſtinuiſſet: ſi non ſibi obumbratūforet a virtute altiſſimi. Porro ortū cādidauit incorrupta virginitas matris. conuerſatōem innocētia vite. eloquia veritas.miracula puritas cordis. ſacramenta pietatis archanū. paſſionē patiēdi volūtas.mortē libertas nō moriendi. reſurrectōeꝫmartyꝝ fortitudo. aſcenſionē exhibitio ꝓmiſſionū: qͣꝫ bonus fidei odor in his ſingulis noſtra quidē qui candorē non vidimus temꝑa ⁊ viſcera replens. Et beati qͥnon viderūt ⁊ crediderūt. Pars mea ī hiſodor vite qui procedit ex ipſis. Is infuſus naribus meis. apto quodā fidei īſtrumento. ⁊ quideꝫ copioſus ꝓ multitudineliliorum. ſane exiliū leuat: ⁊ patrie deſiderium aſſidue innouat in viſceribus meisHabēt lilia ⁊ aliqui ſodaliū ſponſi: ſꝫ nōcopiam. Om̄es enī ad mēſuram ſpirituꝫacceperunt: ad menſurā virtutes et donaSolus ille nō habet modum: qͥ habet totum. Aliud eſt lilia habere: aliud non niſililia habere. Quē dabis mihi de filijs captiuitatis adeo innocentē ⁊ ſanctum: quitotā terram ſuā floribꝰ occupare potuerit⁊ iſtiuſmodi floribꝰ. Nec infans certe vnius diei ſine ſorde eſt ſuper terrā. Magnꝰeſt qui tria vel quattuor lilia edificare potuerit in terra ſua: in tanta denſitate ſpinarum ⁊ tribulorū que ſunt germina inueterata maledictionis antique. Hecum vero qui pauper ſum bene agitur. ſi vnqͣꝫ abhac peſſima ſegete iniquitatū videlicꝫ atqꝫ viciorum tantillū terre mee vēdicare extirpando ⁊ excolendo ſufficiā: vnde vnūſaltem ꝓducere liliū poſſim: ſi forte et penes me paſci interdū dignetur is qͥ paſcitur inter lilia. At paꝝ dixi vnum. de penuria cordis mei os meū locutū eſt. Unumꝓrſus non ſufficit. duo ad minus neceſſaria ſunt. Dico aūt ꝯtinentiā ⁊ innocētiaꝫ:quaꝝ vna ſine altera nec ſaluabit. Fruſtradeniqꝫ ad vnāquālibet haꝝ īuitabo ſponſum. qͥ non ad liliū paſci ſed inter lilia ꝑhibetur. Dabo ꝓinde operā habere lilia. nede ſingularitate cauſetur lilij. qui nō vultniſi inter lilia paſci: ⁊ ſic declinet ī ira a ſeruo ſuo. Pono itaqꝫ pͥmā oīm īnocētiā: ⁊ ſihuic iungere ꝯtinentiā quiuero: diuitē me