LXX.

P ens. Quanta putas ex hac māſione interaīam ⁊ verbū familiaritatis gr̄a oriaturquāta d̓ familiaritate ſequat̉ fiducia? Nōeſt (vt opinor) ꝙ iam talis aīa dicere vereatur. dilectus meꝰ mihi. q̄ ex eo ꝙ ſe diligere. ⁊ vehemēter diligere ſentit. etiaꝫ diliginihilominꝰ vehemēter nō ambigit: ac deſua ſingulari intētione. ſollicitudine. curaoꝑa. diligentia. ſtudioqꝫ quo inceſſanter ⁊ardēter inuigilat quēadmodū placeat d̓oeque hec omīa ī ip̄o indubitāter agnoſcit.recordans ꝓmiſſionis eius. In qua menſura menſi fueritis remetiet̉ vobis: niſi ꝙredibitionē gratie prudēs ſponſa ad ſuaꝫmagis cauta eſt trahere partē: ſciens ſe potius p̄uentā a dilecto. Inde eſt ꝙ illiꝰ operam p̄fert. Dilectus (inquiēs) meus mihi⁊ ego illi. Ergo ex ꝓprijs que ſunt penesdeū agnoſcit: necdubitat ſe amari q̄ amatIta eſt. Amor dei amorē anime parit: ⁊ illius p̄currens intētio intentā aīam facit:ſollicitudoqꝫ ſollicitā. Neſcio enī qua vicinitate nature cū ſemel reuelata facie gloriam dei ſpeculari anima poterit: mox illiſe cōformari neceſſe eſt atqꝫ in eandē imaginem trāſformari. Igit̉ qualē te paraueris deo: talis oportet appareat tibi deus.Cū ſancto ſanctus erit: ⁊ cum viro innocēte innocēs erit. Quid ni eque ⁊ cū amāte amans. ⁊ cū vacante vacās: ⁊ cū intento intētus. ⁊ ſollicitus cū ſollicito; Deniqꝫ ait. Ego diligentes me diligo: ⁊ qͥ mane vigilauerint ad me īueniēt me. Uidesquomodo nō ſolū de amore ſuo certuꝫ tereddat. ſiquidē tu ames illū: ſed etiam deſollicitudine ſua: quā ꝓ te gerit. ſi te ſenſerit ſollicitū ſui. Uigilas tu: vigilat et illeCōſurge in nocte in pͥncipio vigiliaꝝ tuarum. Accelera quantū vis etiā ip̄as anticipare vigilias: inuenies eū: non p̄ueniesTemere in tali negocio vel pͥus aliqͥd tribuis tibi vel plꝰ: ⁊ magis amat ⁊ an̄. Sihec oīa ſcit. īmo qꝛ ſcit. miraris ꝙ illa maieſtatē quaſi cetera nō curantē ſoli ſibi intēdere gloriet̉: cui ſoli ip̄a poſtpoſitis curisom̄ibꝰ tota ſe deuotiōe cuſtodit. Sermofinē deſiderat: ſed vnū dico ſpiritualibusqui in nobis ſunt. miꝝ quidē. ſed veꝝ: animam deū videntē haud ſecus videre qͣꝫ ſiſola videat̉ a deo. Ea ergo fiducia dicit illum intēdere ſibi. ſeqꝫ illi: nihil preter ſe etip̄m videns. Bonus es dn̄e anime q̄ren

ti te: occurris. amplecteris: ſponſum exhibes qui dn̄s es: immo qui es ſuꝑ omniadeus bn̄dictus in ſecula Amen.Sermo. lxx.Ilectus meusdmihi: ⁊ ego illi. qui paſcitur īterlilia. Quis huic iam imputet p̄ſumptōi vl̓ inſolētie. ſi ſe dicat inijſſe ſocietatē cū illo qui paſcit̉ inter liliaꝫ Etiā ſi inter ſidera paſceret̉: eo ſolo quo paſceretur.neſcio qͥd magnū videri poſſit cū eiuſmodi amicicias ſeu familiaritatem hr̄e. Alioqͥn ꝓrſuſ ignobile ⁊ hūile ſonat paſci Nūcvero cū ⁊ paſci inter lilia ꝑhibetur. deiectionis adiectio longius amouet ⁊ ꝓpulſattemeritatis notā. Quid enī ſunt lilia? Iuxta verbū dn̄i. fenū quod hodie eſt ⁊ crasin clibanū mittit̉. Quantꝰ eſt iſte qui fenopaſcit̉: quaſi vnus agnoꝝ aut vitulorum?Et agnus plane ⁊ vitulꝰ ſaginatus. Sedtu forte vigilantiꝰ aduertiſti. nō pabulū hͦloco deſignari. ſꝫ locū: nec enim dictuꝫ eſtlilijs eum paſci: ſed inter lilia. Eſto. Nonfenuꝫ comedit vt bos: feno tn̄ verſari ⁊ ſuper fenum diſcūbere inſtar vnius d̓ turbaqͥd eminētie habere poteſt? Quid v̓o gl̓iehinc. habere dilectuꝫ illū qͥ hoc egerit? Etẜm lr̄aꝫ qͥdē ſpōſe verecūdia ⁊ cautela prudētie eiꝰ ī loquēdo ſatꝭ apparꝫ: vtiqꝫ diſponētꝭ ẜmones ſuos ī iudicio ⁊ reꝝ gl̓iam v̓boꝝ modeſtia tꝑantꝭ. Alias aūt nō igͦratvnū eſſe ⁊ qͥ paſcit̉ ⁊ qͥ paſcit: int̓ lilia commorātē ⁊ regnātē ſuꝑ ſidera. Ac libētiꝰ humilia dilecti memorat: ꝓpt̓ hn̄ilitatē qͥdēvt dixi: magꝭ aūt qd̓ exinde cepit eſſe dilectꝰ exqͦ ⁊ paſci. Nec mō exinde ſꝫ īde. Nāqͥ in altiſſimis ē dn̄s: ī imis ē dilectꝰ: ſuꝑſidera regnās. int̓ lilia amās. Amabat etſuꝑ ſidera. qꝛ nuſqͣꝫ ⁊ nunqͣꝫ potuit n̄ amare. qꝛ amor eſt. ſꝫ donec ad lilia deſcendit ⁊paſci inter lilia cōpertꝰ eſt: nec amatus eſtnec factꝰ dilectꝰ. Quid? Nū amatꝰ ē a pr̄iarchis ⁊ ꝓphetis? Eſt. Sꝫ nō prius qͣꝫ viſus eſt ⁊ ab ipſis inter lilia paſci. Neqꝫ eīnon viderunt quē p̄uiderunt: niſi ita quiſabſqꝫ ſpū ſit: vt videntē in ſpū putet videre nihil. Un̄ gͦ vidētes (nic ꝓphete appellati ſūt) ſi nihil vider̄t. In̄ eſt ꝙ voluer̄tvidere que nō viderūt. Nec enim poterātvelle videre ī corꝑe quē ī ſpū nō vidiſſentp 4