Sermo

recordabitur: nō cū iā vſqꝫ ad furorē exarſerit. Ue filijs diffidētie. his quoqꝫ qui exadam ſunt qͥ nati ire filij. ip̄i ſibi irā in furorem. virgā in baculū īmo in malleū diabolica obſtinatione ꝯuertūt. Deniqꝫ theſauriſant ſibi irā in die ire. Ira autē accumulata: qͥd niſi furor? Peccauerūt peccatum diaboli: ⁊ diaboli ſentētia ꝑcellenturUe etiā qͣꝫuis mitius quibuſdā filijs ire:qui nati in irā nō expectauerūt renaſci ingratia. Iempe mortui in quo ⁊ nati ire filij ꝑmanebunt. Ire dixerim. non furoris:quia vt pijſſime creditur ⁊ humaniſſimegemit̉: mitiſſime ſunt pene totū quo addicti ſunt aliunde trahentiū. Ergo in furore diabolus iudicatꝰ eſt: quia inuenta eſtiniquitas eius ad odiū: hoīs aūt ad iraꝫ⁊ ideo in ira corripit̉. Ita om̄is altitudocōtrita eſt: ⁊ que inflat. ⁊ que p̄cipitat: pr̄enimiꝝ zelante ꝓ filio. Utrobiqꝫ ſequideꝫiniuria eſt filij. ⁊ de vſurpata potentia aduerſus virtutē dei que ip̄e eſt: ⁊ de preſumpta ſcientia aliūde qͣꝫ a ſapiētia dei que nihilominꝰ ip̄e eſt. Dn̄e qͥs ſil̓is tibi? Quisniſi ſplendor ⁊ figura ſubſtātie tue? Quisniſi imago tua? Solꝰ in forma tua. ſolusnō rapinā arbitratus eſt eſſe ſe equalē tibialtiſſimus altiſſimi filiꝰ. Quō non equalis? Etiā vnū eſtis ipſe ⁊ tu. Sedes illi adextris tuis. nō ſub pedibus. Quo pactoaudet qͥs ꝑuadere locū vnigeniti tui? p̄cipitetur. Ponit ſibi ſedē in excelſo. ſubuertatur cathedra peſtilētie. Itē quis docethoīem ſcīam? Nonne tu o clauis Dauidaperiēs cui vis. ⁊ cui vis claudēs. Et qͦmodo ſine claue ad theſauros ſapientie ⁊ſciētie introitus īmo irruptio temptabit̉?Qui nō intrat ꝑ oſtiū: fur eſt ⁊ latro. Petrus gͦ intrabit qͥ claues accepit. Non tamen ſolus: nā ⁊ me ſi voluerit introducit.aliūqꝫ excludet quē forte noluerit in ſcīa ⁊poteſtate ſibi data deſuper. Et he claues.Que? poteſtas aperiēdi ⁊ claudendi: atqꝫinter excludēdos ⁊ admittēdos diſcretio.Et nō in ſerpēte theſauri ſed in xp̄o. Et iōnō potuit dare ſcīam ſerpēs quā nō habuit: ſed qͥ habuit dedit Nec enī potuit habere poteſtatē quā nō accepit: ſꝫ qui accepithabuit. Dedit xp̄s. accepit petrus: nec inflatus de ſciētia: nec p̄cipitandus de potētia. Quare? Quia in neutra extollit ſe aduerſus ſcīam dei: qui nihil hoꝝ preter dei

ſcīam affectauit: ſicut ille qui doloſe egit īcōſpectu eius. vt inueniat̉ iniquitas eiusad odiū. Quomō deniqꝫ p̄ter ſcientiā deiqui ſe ſcribit apl̓um Ih̓u xp̄i ẜm p̄ſciētiādei patris. ¶ Et hec dicta ſint ꝓ eo quod ī Ncidit de zelo dei: quē intēdit in p̄uaricāteſangelū hominēqꝫ. Nā in ambobꝰ reperitprauitatē: qualiter videlicꝫ in ira ⁊ ī furoreſuo deſtruxerit oēm altitudinē extollētemſe aduerſus ſcīam dei. Nū iā recurrēdumad zelū miſericordie .i. qui nō intendit̉. ſꝫqui īmittit̉: qm̄ qui ītendit̉ (vt iā diximꝰ)iudicij eſt ⁊ ſatis nos terruit ex memoratꝭexemplis tā grauit̓ punitorū. Proptereaibo ego mihi ad locū refugij a facie furoris dn̄i: ad illū vtiqꝫ pietatis zelū ſuauiterardentē. efficaciter expiantē. Nunqͥd non Oexpiat charitas. Et potēter Legi ꝙ operiat multitudinē peccatoꝝ: ſꝫ dico. Nūqͥdidones eſt ſeu ſufficiēs ad deijciendā humiliandāqꝫ oēm extollentiā oculoꝝ ⁊ cordis? Et maxime. Nā nō extollit̉: nō inflatur. Si gͦ dn̄s Ih̓s dignet̉ venire ad mevel potius in me. nō in zelo furoris. ⁊ ne īira quidē. ſꝫ in charitate ⁊ ſpū māſuetudinis emulās me dei emulatiōe: qͥd eniꝫ itadei vt charitas. nēpe ⁊ deus eſt: ſi inqͣꝫ iniſta venerit. in hoc cognoſcā ꝙ non ſit ſolus. ſꝫ venerit etiā pater ſuus cū eo. Namquid eque paternū? Propter hoc nēpe nōpater verbi tm̄. ſꝫ ⁊ pater miſericordiaruꝫeſt appellatꝰ: qui innatuꝫ habeat miſereriſemꝑ ⁊ parcere. Si ſenſero aꝑiri mihi ſenſum vt intelligā ſcripturas: aut ſermoneꝫſapīe quaſi ebullire ex intimis: aut infuſolumīe deſuꝑ reuelari myſteria. aut certe expandi mihi quaſi quoddā largiſſimū celigremiū. ⁊ vberiores deſurſuꝫ influere aīomeditationū imbres: nō ambigo ſpōſuꝫadeſſe. Uerbi ſiquidē he copie ſunt: et deplenitudine eiꝰ iſta accipimꝰ. Ꝙ ſi ſe pariter infuderit humilis quedā ſꝫ pinguis ītime aſperſiōis d̓uotio. vt amor agnite veritatis. neceſſariū qd̓dā odiū vanitatꝭ inme generet ⁊ ꝯtemptū: ne forte aut ſciētiainflet. aut freq̄ntia viſitationū extollat meº.tūc ꝓrſus paterne ſentio agi mecū: ⁊ pr̄eꝫadeſſe nō dubito. Si aūt ꝑſeuerauero huic dignationi. dignis ſꝑ (qd̓ in me eſt) affectibꝰ ⁊ actibꝰ reſpōdere. ⁊ gratia dei apudme vacua nō fuerit: etiā manſioneꝫ apudme faciet. tā pater enutriēs qͣꝫ v̓bū erudi-