¶ Sermo

Cōuerſatio noſtra in celis ſit: ⁊ nec cadere nec deijci formidamꝰ. In celis petra: īilla firmitas atqꝫ ſecuritas eſt. Petra refugium erinacijs. Et reuera vbi tuta firmaqꝫ infirmis ſecuritas ⁊ requies niſi ī vulneribꝰ ſaluatoris. Tāto illic ſecurior habito: quāto ille potētior eſt ad ſaluandumFremit mūdus. p̄mit corpꝰ. dyabolꝰ inſidiatur: nō cado: fundatꝰ enim ſum ſuprafirmā petrā. Peccaui peccatū grande. turbatur cōſcientia: ſꝫ nō ꝑturbabit̉: quoniāvulneꝝ dn̄i recordabor. Nempe vulneratus eſt ꝓpter īiquitates noſtras. Quid tāad mortē: qd̓ nō xp̄i morte ſaluetur? Siergo in mentē venerit tā potens tāqꝫ efficax medicamentū: nulla iā poſſum morbi malignitate terreri. Et ideo liquet erraſſe illum. qͥ ait. Maior eſt iniquitas mea:qͣꝫ vt veniā merear. Niſi qd̓ nō erat d̓ mēbris xp̄i. nec ꝑtinebat ad eū de xp̄i merito:vt ſuū p̄ſumeret. ſuū diceret quod illiꝰ eſſꝫtanqͣꝫ rē capitis membꝝ. Ego vero fidenter qd̓ ex me mihi deeſt: vſurpo mihi ex viſceribꝰ dn̄i: qm̄ miſericordia affluūt: nec d̓ſunt foramina ꝑ que effluāt. Foderūt manus eiꝰ ⁊ pedes latuſqꝫ lancea forauerūt:⁊ ꝑ has rimas licet mihi ſugere mel d̓ petra. oleūqꝫ d̓ ſaxo duriſſimo .i. guſtare ⁊ videre quoniaꝫ ſuauis eſt dn̄s. Cogitabatcogitatiōes pacis: ⁊ ego neſciebaꝫ. Quisenī cognouit ſenſum dn̄i: aut qͥs ꝯſiliariꝰeius fuit? At clauis reſerās. clauus penetrās factꝰ eſt mihi: vt videā volūtatē dn̄i.Quid ni videā ꝑ foramē. Clamat clauꝰ.clamat vulnꝰ: ꝙ ꝟe deꝰ ſit in xp̄o mūdumrecōciliās ſibi. Ferrū ꝑtrāſijt aīam eiꝰ: etappropinqͣuit cor illiꝰ: vt non iā nō ſciatcōꝑati infirmitatibꝰ meis. Patꝫ archanūcordis ꝑ foramīa corꝑis: patet magnū illud pietatis ſacr̄m: patēt viſcera miẜicordie dei nr̄i: in quibꝰ viſitauit nos oriēs exalto. Quid ni viſcera per vulnera pateāt.In qͦ enī clariꝰ qͣꝫ in vulneribꝰ tuis eluxiſſet ꝙ tu dn̄e ſuauis ⁊ mitis ⁊ multe miſericordie? Maiorē enī miſeratōnem nemohꝫ qͣꝫ vt aīam ſuā ponat qͥs ꝓ addictꝭ morti ⁊ dānatis. Meū ꝓinde meritū miſeratio dn̄i. Nō plane ſuꝫ meriti inops: qͣꝫdiuille miſerationū nō fuerit. Ꝙ ſi miſericordie dn̄i ml̓te: multꝰ nihilominꝰ ego ī meritis ſum. Quid enī ſi multoꝝ ſim mihi cōſciꝰ delictoꝝ? Nēpe vbi abūdauit delictū

ſuꝑabūdauit ⁊ gr̄a. Et ſi miſcd̓ie dn̄i abeterno ⁊ vſqꝫ in eternū: ego qͦꝫ miſericordias dn̄i in eternū cātabo. Nunqͥd iuſticiaſmeas? Dn̄e memorabor iuſticie tue ſoliꝰ.Ip̄a eſt enī ⁊ mea. Nempe factꝰ es mihitu iuſticia a deo. Nūquid mihi verēdumne nō vna ambobꝰ ſufficiat? Nō eſt pallium breue qd̓ ẜm ꝓph̓am nō poſſit oꝑireduoſ. Iuſticia tua iuſticia ī eternū. Quidlongiꝰ eternitate? Et te parit̓ ⁊ me operietlargiter. Larga ⁊ eterna iuſticia. Et ī mequidē oꝑit multitudinē pctōꝝ: in te auteꝫdn̄e qͥd niſi pietatis theſauros. diuitiasbonitatis?. He in foraminibꝰ petre repoſite mihi: qͣꝫ magna multitudo dulcediniſtue in illis oꝑte quidē: ſꝫ in his qͥ pereunt.Ut qͥd eī ſanctū det̉ canibꝰ: vel margariteporcis? Nobis aūt reuelauit deꝰ ꝑ ſpūmſuū: etiā ⁊ aꝑtis foraminibꝰ introduxit inſancta. Quāta in his multitudo dulcedinis: plenitudo gr̄e: ꝑfectioqꝫ v̓tutū. Ibo Qmihi ad illa ſic referta cellaria: atqꝫ ad ammonitiōꝫ ꝓphete relinquā ciuitates ⁊ habitabo ī petra: ero quaſi colūba nidificāſin ſummo ore foramīs: vt cū Moyſe poſitus ī foramine petre: tranſeūte dominomerear ſaltē poſteriora eiꝰ ꝓſpicere. Namfaciē ſtātis .i. incōmutabilis claritatē qͥsvideat: niſi qͥ introduci iā meruit nō ī ſancta. ſed in ſanctaſanctoꝝ. Nec vilis tamēaut ꝯtemnēda poſterioꝝ ꝯtemplatio. Cōtemnat herodes: ego tāto magis nō cōtēnoº quāto magis ꝯtēptibilē ſe on̄dit herodi. Habēt etiā aliqͥd ⁊ poſteriora dn̄i qd̓videre delectꝫ. Quis ſcit ſi ꝯuertat̉ ⁊ ignoſcat deꝰ ⁊ relinquat poſt ſe bn̄dictōꝫ? Eritcū on̄det faciē ſuā ⁊ ſalui erimꝰ. Sꝫ interim p̄ueniat nos in bn̄dictōibꝰ dulcedīs:illis vtiqꝫ qͣs poſt ſe relinq̄re ꝯſueuit. Nūcdignatiōis ſue poſteriora demōſtret: alias in gl̓ia dignitatꝭ faciē ſuā demōſtraturus. Sublimis ī regno: ſꝫ ſuauis ī cruce.In hac me viſiōe p̄ueniat: in illa adimpleat. Adimplebis me (ait) leticia cum vultutuo. Utraqꝫ viſio ſalutarꝭ. vtraqꝫ ſuauis.ſꝫ illa in ſublimitate: iſta in hūilitate. Illain ſplēdore. hec in pallore eſt. Deniqꝫ (inquit) ⁊ poſteriora dorſi eius ī pallore auriQuomodo nō ī morte palleſcat? Sꝫ melius pallens aurū qͣꝫ fulgens auricalcum.⁊ quod ſtultum eſt dei: ſapientius eſt hominibus. Aurū verbum: auꝝ ſapiētia eſt.