LXII.

Hoc auꝝ ſemetipſum decolorauit abſcōdens formam dei. ⁊ formā ſerui p̄tendēs.Decolorauit ⁊ eccl̓iaꝫ q̄ ait. Nolite me cōſiderare ꝙ fuſca ſim: qꝛ decolorauit me ſolErgo ⁊ poſteriora ip̄iꝰ in pallore auri: quefuſcū nō erubuit crucꝭ. vſtionē paſſionisnō horruit: liuorē vulneꝝ nō refugit. Etiā cōplacet ſibi in illis ⁊ optat nouiſſimaſua fore horū ſil̓ia. Idcirco deniqꝫ audit.colūba mea in foraminibꝰ petre: ꝙ in xp̄ivulneribꝰ tota dilectōe verſet̉ ⁊ iugi meditatione demoret̉ ī illis. In̄ martyri tollerātia: inde illi magna fiducia apud deumaltiſſimū. Nō eſt ꝙ vereat̉ martyr exanguem. liuidāqꝫ leuare ad eū faciē: cuius liuore ſanatꝰ eſt gl̓ioſam rep̄ſentare ſil̓itudinem mortis eiꝰ vtiqꝫ ī pallore auri. Quidvereat̉ cui etiā a dn̄o d̓r On̄de mihi faciētuā? Ad qͥd? vt mihi videt̉: ſe magꝭ on̄d̓revult. Ita ē: videri vult. n̄ videre. Quid eīille nō videt? Nō eſt ei opꝰ vt qͥs ſe on̄data qͦ nihil n̄ videt̉: nec ſi ſe abſcōdat. Uultgͦ videri. vult benignꝰ dux deuoti militisvultū ⁊ oculos in ſua ſuſtolli vulnera: vtilliꝰ ex hͦ aīm erigat: ⁊ exēplo ſui reddat adtollerandū fortiorē. Enimuero nō ſentietſuadū illiꝰ vulnera intuebit̉. Stat martyr tripudiās ⁊ triūphās toto licet lacerocorꝑe ⁊ rimāte latera ferro: nō mō fortiterſꝫ ⁊ alacriter. ſacruꝫ ē carne ſua circūſpicitebullire cruorē. Ubi gͦ tūc aīma martyrꝭ?Nempe in tuto. nēpe in petra. nēpe in viſceribꝰ Ih̓u: vulneribꝰ nimiꝝ patētibꝰ adintroeundū. Si ī ſuis viſceribꝰ eſſet: ſcrutans ea ferrū ꝓfecto ſentiret ⁊ dolorē nonferret. ſuccūberet ⁊ negaret. Nūc aūt ī petra habitās: qͥd miꝝ ſi in modū petre duruerit? Sꝫ neqꝫ hͦ miꝝ: ſi exul a corꝑe dolores nō ſentiat corꝑiſ. Neqꝫ hͦ fac̄ ſtuporſed amor. Submittit̉ enī ſenſus: nō amittitur. Nec deeſt dolor: ſed ſuꝑat̉ ſi cōtemnitur. Ergo ex petra martiris fortitudo.Inde plane potēs ad bibendū calicē dn̄iEt calix hic inebriās qͣꝫ p̄clarus eſt. Preclarus (inqͣꝫ) atqꝫ iocūdus nō minꝰ imꝑatori ſpectāti qͣꝫ militi triūphanti. Gaudium etenī domini fortitudo noſtra. Quidni gaudeat ad vocē fortiſſime ꝯfeſſionis?Deniqꝫ ⁊ requirit eū cū d̓ſiderio, Sonet(inquiēs) vox tua in auribꝰ meis. Nec cūctabitur repēdere vicē ſcd̓m ſuā ꝓmiſſionem cōtinuo. vt qui ſe cōfeſſus fuerit co-

ram hominibꝰ: cōfitebit̉ ⁊ ipſe eū corā patre ſuo. Rumpamus ſermonē: nec enī poteſt finiri modo: ne ſit ſine modo. ſi cūctaque adhuc exꝓpoſito capitulo reſtāt. vnoiſto velimus ſermone cōplecti. Ergo qd̓ſupereſt ſeruemꝰ principio alteri: vt d̓ noſtro ſane ⁊ verbo ⁊ modo gaudeat ſpōſuseccl̓ie Ih̓s xp̄s dn̄s nr̄: qͥ eſt ſuꝑ omīa deus bn̄dictꝰ in ſecula Amen.¶ Sermo. lxij.Olumba mea ⁊Cin foraminibꝰ petre: in cauerniſmacerie. Nō tm̄ in foraminibꝰpetre tutū reperit columba refugiū. ſed etin cauernis macerie. Ꝙ ſi maceria nō cōgeriem lapidū. ſꝫ ſanctoꝝ cōmunionē accipimus. videamꝰ ne forte cauernas macerie dixerit angeloꝝ. qui ob ſuꝑbiā lapſiſunt. loca quaſi vacua derelicta: quippe q̄repleri ex hominibꝰ habēt tāqͣꝫ rime de lapidibꝰ viuis reficiende. Un̄ apoſtolꝰ Petrus. Accedētes inqͥt ad lapidē viuum. etip̄i tanqͣꝫ lapides viui ſuꝑedificamini domos ſpūales. Nec puto ab re eſſe ſi intelligimꝰ angeloꝝ cuſtodiā vicē exhibere macerie in vinea dn̄i. que eſt eccl̓ia p̄deſtinatoꝝ: cū/ Paulus dicat. Nōne omēs adminiſtratorij ſpūs ſunt. miſſi in miniſteriuꝫꝓpter eos qui hereditatē capiūt ſalutꝭ. Etꝓpheta. Immittit angelꝰ dn̄i in circūitutimentiū eū. Et ſi ita ſedet. erit ſenſus. qͥaeccleſiam tempore ⁊ loco peregrinatōnisdue res cōſolentur. De p̄terito quideꝫ memoria paſſionis xp̄i: de futuro autē ꝙ ſe īſortē ſanctoꝝ cogitat ⁊ cōfidit recipiendāAmbo hec veluti ante ⁊ retro oculata inſatiabili deſiderio contuetur: ⁊ vterqꝫ illi intuitus admodū gratus: vterqꝫ eſt illi refugium a tribulatione maloꝝ ⁊ dolore. Integra conſolatio cuꝫ non ſolum quid ſibiexpectandum: ſed ⁊ vnde id ſit preſumendum nouerit. Expectatio leta nec dubia:que chriſti morte firmata eſt. Cur paueatad premij magnitudinem: que precij dignitatem conſiderat? Quā libens menteinuiſit foramina per que ſibi ſacroſanctiſanguinis precium fluxit. Quā libens cauernas perambulat ⁊ diuerſoria ⁊ māſiones q̄ ſunt ī domo pr̄is multe atqꝫ diuerſe.in qͥbꝰ hꝫ collocare filios ſuos ꝓ quorūqꝫ