Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

LIII.

S ipſa voluerit. At illud qualiter? Nō enimſimpliciter neqꝫ leui (vt aſſolet) cōmonition ꝓhibite ſunt: ſed om̄ino noua ⁊ inſueta cōteſtatione ꝑ capreas .ſ. ceruoſqꝫ camporum. Quo quidē genere ferarū: videntur mihi ſatis cōgruēter expreſſe ſctē anime exute corporibꝰ. ſimul ⁊ qui cū d̓o ſuntangeli. Nimiꝝ ꝓpter acumen viſus ⁊ ſaltus celeritatē. Utrūqꝫ hoc ſiquidē vtriſqꝫſpiritibꝰ cōuenire cognoſcimus. nā facile⁊ petunt ſumma ⁊ intima penetrāt. Quorum qͦꝫ in campis deſignata ꝯuerſatō euidenter liberos atqꝫ expeditos ſignat ī cōtemplatione diſcurſus. Quid ſibi vult ergo adiuratio facta ꝑ iſtos? Profecto ne īquiete adoleſcentule audiāt leui ex cauſaeuocare dilectā a tam reuerendo collegio:cui abſqꝫ dubio totiēs admiſcet̉ quotiēscōtemplando excedit. Pulcre itaqꝫ horūauctoritate terrent̉ a quorū ſocietate ꝯſtatauelli illam ip̄aꝝ importunitate. Attēdātadoleſcentule quos offendāt pariter cuꝫmatrē inquietāt. ⁊ minime ita materna d̓charitate cōfidant: vt nō in illum celeſteꝫcōuentū ſine magna neceſſitate irruere vereātur. Id quippe ſe agere cogitēt quotiens in cōtemplatiōe quieſcēti plus iuſtomoleſte ſunt. Ponit̉ ſane in volūtate ip̄iꝰ⁊ vacare ſibi ⁊ cure illarū intendere. proutoportere iudicauerit. cū vetat̉ excitari abillis quouſqꝫ ip̄a velit. Nouit ſponſus qͣnta flagret dilectiōe. etiā erga ꝓximos ſpōſa. ⁊ ſatis ꝓpria charitate ſollicitari mr̄eꝫde ꝓfectibꝰ filiaꝝ. nec ſe vllo pacto ill̓ ſubtracturā ſeu denegaturā quantū ⁊ qͦtiensopus fuerit. ꝓptereaqꝫ ſecure diſcretōi eiꝰcredendā cenſuit hanc diſpenſatiōeꝫ. Nōenim eſt talis quales multos videmus ꝓphetica inuſtione notatos. qͥ quod craſſūeſt ⁊ forte aſſumētes. quod debile eſt ꝓijciunt. Nunqͥd medicus valētes reqͥrit. ⁊ n̄potius egrotātes? Si cōtingat. facit forſitan vt amicus. ſꝫ nō vt medicus. Quosdocebis magiſter bone ſi om̄es indoctosrepuleris? Quibꝰ queſo habebis diligentiam diſcipline ſi indiſciplinatos vel effugaueris omēs vel fugeris? In quibꝰ obſecro tuā probabis patientia ſi ſolos admiſeris manſuetos: inquietos excluſerꝭ?Sunt tamē de hic ſedentibꝰ qui vtinamp̄ſens capitulū attentius obſeruarēt. Cogitarent certe quāta p̄poſitis reuerētia de

beatur. quos temere inquietādo celi quoqꝫ ciuibꝰ ſe reddunt infeſtos. ⁊ nobis forte pluſculū ſolito parcere demū inciꝑent.nec tam irreuerēter leuiterqꝫ ſe iam ingererent cū vacamꝰ. Rara ſatis mihi ad feriandum a ſuꝑueniētibꝰ (vt bene norūt) cōceditur hora. etiā cum ip̄i me in om̄i patientia ſuſtinebūt. Uerū ego ſcrupuloſiusmoueo iſtiuſmodi querelaꝫ. ne quis fortepuſillanimis ſupͣ vires ꝓprie patiētie diſſimulet a neceſſitatibꝰ ſuis. dum me inqͥetare veret̉. Superſedeo igit̉ ne magis īpatientie exemplū videar dare infirmis.Puſilli dn̄i ſunt credētes in eū. non patior vt ex me ſcandaluꝫ patiant̉. Non vtarhac poteſtate. magis aūt ip̄i me vtātur vtlibet: tm̄ vt ſalui fiant. Parcēt mihi ſi nonpepercerint. ⁊ in eo potius requieſcā ſi nōme inquietare timuerint ꝓ neceſſitatibusſuis. Geram eis morē quoad potuero. ⁊ īipſis ſeruiā deo meo qͣꝫdiu fuero in charitate non ficta. Nō queram que mea ſunt.nec quod mihi eſt vtile. ſed quod multꝭ idmihi vtile iudicabo. Hoc ſoluꝫ deprecorvt fiat acceptū eis fructuoſumqꝫ miniſterium meū. ſi forte vel ex hoc inueniā ī diemala miſericordiā in oculis patris eoruꝫſimul ⁊ ſponſi eccl̓ie Ieſu chriſti dn̄i noſtri qui cū eo eſt ſuꝑ om̄ia deꝰ bn̄dictꝰ inſecula Amen. Sermo. liij.x dilecti mei.vUidens ſpōſa nouā adoleſcentulaꝝ verecundiā ⁊ verecunduꝫtimorē. ꝙ ſcꝫ de nouo cepiſſent nō audereſe ingerere ſancto ocio ipſiꝰ. nec ſic̄ heri etnudiuſtertiꝰ moleſte fieri quieſcēti in contemplatione p̄ſumerent: agnoſcit hoc ſibiꝓueniſſe cura ⁊ opera ſponſi: ⁊ exultans īſpiritu ſiue ꝓ illaꝝ ꝓfectu q̄ a nimia ⁊ ſuꝑflua inqͥetudine cōpeſcunt̉. ſiue ꝓ ſua deinceps futura liberiori qͥete. ſiue etiā ꝓ dignatōe ⁊ fauore ſpōſi adeo ꝓ hac ip̄a eiꝰ qͥete zelātis: ⁊ tāto ſtudio defenſantꝭ ſuauiſſima ocia ſua. īmo ſtudia feruētiſſima. aithͦ facere vocē dilecti ſui huius rei gratiafactā ad illas. Etenī his qͥ alijs p̄eſt ī ſollicitudine: vix vnqͣꝫ vel raro ſecure vacat̉ſibi dū ſemꝑ timet ſui penuriaꝫ facere ſubditis. ⁊ non placere deo ꝙ cōmuni vtilitati ꝓpriā p̄fert qͥetē ⁊ ꝯtēplatōis dulcedīeꝫ