Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

bia: eiqꝫ ſpōſi ardētiſſimo amore capti exhibere affectum nō deſpicit. Sic ſic ī celo eſſe nō ambigo vt lego in terra. ſentietqꝫꝓ certo aīma qd̓ ꝯtinet pagina. niſi ꝙ nōſufficit iſta omino expͥmere quantū caꝑeilla tūc poterit: ſꝫ nec qͣꝫtū iā poteſt. Quidpietas illic accipiet q̄ hic tāta familiaritate donat̉. vt dei brachijs amplecti ſe ſentiat: dei ſinu foueri: dei cura ⁊ ſtudio cuſtodiri. ne dormiēs forte a quopiā donec vltro euigilet excitet̉? Age iaꝫ itaqꝫ dicamꝰſi poſſumꝰ. qͥ nā ille ſit ſomnus qͦ dilectaꝫſuā ſpōſus obdormire velit: nec patiaturom̄ino niſi ad ip̄iꝰ arbitriū excitari. ne forte cū legerit quis apud apoſtolū. Hora ēiam nos de ſomno ſurgere. ſiue apud prophetā. exorari. ab ip̄o deū illuminare oculos ſuos ne vniqͣꝫ obdormiat ī morte. nominū eqͥuocatione turbet̉. nec īueniat oīno quid digne d̓ dormitiōe ſpōſe que hocloco memorat̉ ſentire poſſit. Nā ne illd̓ qͥdem ſimile eſt huic qd̓ de lazaro ait ī euangelio dn̄s. Lazarꝰ amicꝰ noſter dormit:eamꝰ ⁊ a ſomno excitemꝰ eū. Hoc enī dicebat de morte corꝑis eius cū diſcipuli d̓dormitōe ſomni dictū putarēt. Non ē autem is ſpōſe ſomnꝰ: dormitio corꝑis. velplacida que ſenſus carnis ſuauiter ſopitad tꝑs. vel horrida que funditꝰ vitā tollere ꝯſueuit. Multo magꝭ vero ⁊ ab illa alienus exiſtit qua obdormit̉ in morte. cumvidelicet in pctō qd̓ eſt ad mortē irreuocabiliter ꝑſeuerat̉. Magis autē iſtiuſmodivitalis vigilqꝫ ſopor ſenſum interiorē illuminat. ⁊ morte ꝓpulſata vitā tribuit ſempiternā. Reuera enī dormitio eſt q̄ tn̄ ſenſum nō ſopiat ſꝫ abducat. Eſt ⁊ mors (qd̓nō dubiꝰ dixerim) qm̄ apl̓s quoſdā ī carne adhuc viuētes cōmēdando ſic loquit̉.Mortui eſtis: ⁊ vita vr̄a abſcōdita eſt cūxp̄o ī deo. Proinde ⁊ ego nō abſurde ſpōſe extaſim vocauerim mortē. q̄ tn̄ nō vitāſed vite eripiat laq̄is. vt poſſit dicere. Aīanoſtra ſicut paſſer erepta eſt: de laqueo venātiū. Inter medios nāqꝫ laqueos ī hacvita incedit̉. qͥ vtiqꝫ totiēs nō timent̉. qͦtiens ſctā aliqua et vehementi cogitationeaīa a ſemetip̄a abripit̉ ſi tn̄ eouſqꝫ mēte ſecedat ⁊ auolet. vt ⁊ hūc cōmunē trāſcēdatvſum ⁊ ꝯſuetudinē cogitādi. Etenī fruſtra iacit̉ rete an̄ oculos pēnatoꝝ. Quidenī formidet̉ luxuria: vbi nec vita ſentit̉?

Excedēte qͥppe aīa ⁊ ſi nō vita: certe viteſenſu: neceſſe eſt etiā vt nec vite temptatioſentiat̉. Quis dabit mihi pēnas ſic̄ colūbe ⁊ volabo ⁊ requieſcā? Utinā hac morte ego frequenter cadā: vt euadā laqueosmortꝭ. vt nō ſentiā vite luxuriātis mortifera blādimēta. vt nō obſtupeſcā ad ſenſum libidinis. ad eſtū auaricie. ad iracundie ⁊ impatiētie ſtimulos. ad angores ſollicitudinū. moleſtias curaꝝ. Moriat̉ aīamea morte iuſtoꝝ. vt nulla illaꝫ illaqueetfraus. nulla oblectet iniqͥtaſ. Bona morſque vitā nō aufert: ſꝫ trāffert in meliꝰ. Bona qua nō corpꝰ cadit: ſed aīa ſubleuaturUeꝝ hec hoīm eſt Sꝫ moriat̉ aīma meamorte etiā (ſi dici poteſt) angeloꝝ. vt p̄ſentiū memoria excedēs: reꝝ ſe inferioꝝ corporearūqꝫ nō modo cupiditatibꝰ ſꝫ ⁊ ſil̓itudinibꝰ exuat. ſitqꝫ ei pura cū illis ꝯuerſatio: cū quibꝰ eſt puritatꝭ ſil̓itudo. Tal̓ (vtopinor/ exceſſus aūt tm̄ aut maxime cōtēplatio d̓r. Reꝝ etenī cupiditatibꝰ viuēdonō teneri. humane v̓tutis eſt. corporū ꝟoſil̓itudinibꝰ ſpeculādo nō inuolui. angelice puritatꝭ eſt. vtrūqꝫ tn̄ diuini munerꝭ eſtvtrūqꝫ excedere. vtrūqꝫ teip̄m trāſcēdereeſt. ſꝫ lōge vnū. alteꝝ nō lōge ē. Beatꝰ qͥ dicere p̄t. Ecce elōgaui fugiēs: ⁊ māſi ī ſolitudine. Nō fuit ꝯtētꝰ exire niſi ⁊ lōge ſe faceret. vt poſſet qͥeſcere. Tranſiliſti carnisoblectamēta. vt mīme iā obedias ꝯcupiſcētijs eiꝰ: nec tenearꝭ illecebris. profeciſtiSeꝑaſti te: ſꝫ nōdū elōgaſti niſi ⁊ irruentia vndiqꝫ fantaſmata corꝑeaꝝ ſil̓itudinūtrāſuolare mētꝭ puritate p̄ualeas. Hucuſqꝫ noli tibi ꝓmittere requiē. Erras ſi citrainuenire te eſtimas locū qͥetꝭ. ſecretū ſolitudinis. lumīs ſerenū. habitaculū pacis.Sꝫ da mihi qͥ illuc ꝑuenerit. ⁊ incuctant̉fateor qͥeſcentē. qͥ merito dicat. Cōuertereaīa mea in requiē tuā. qꝛ dn̄s bn̄fecit tibiAtqꝫ h̓ ꝟe in ſolitudine locꝰ ⁊ ī lumīe habitatio. ꝓrſus iuxta ꝓph̓aꝫ. tabernacl̓m īvmbracl̓m diei ab eſtu. ī ſecuritatem ⁊ abſcōſionē a turbine ⁊ a pluuia. De qͦ ⁊ ſctūſdauid. Abſcōdit me (inqͥt) ī tabernaculoſuo ī die maloꝝ: ꝓtexit me ī abſcōdito tabernacl̓i ſui. Puto gͦ ī ſolitudinē hāc ſeceſſiſſe ſpōſaꝫ. ibiqꝫ p̄ amenitate loci int̓ āplexus ſponſi ſuauiter obdormiſſe. id eſt. inſpiritu exceſſiſſe. quando prohibite ſuntadoleſcentule expergefacere illā qͦaduſqꝫ