XXXIII

ſermo eſt. Illa cor noſtꝝ dicit. hec audit.Audiā (ait) qͥd loquat̉ in me dn̄s deꝰ. qm̄loquet̉ pacē in plebē ſuā. Itaqꝫ pacē. pietatem. iuſticiā. deus in nobis loquit̉. nectalia nos cogitamꝰ ex nobis: ſed in nobiſaudimꝰ. Ceteꝝ homicidia. adulteria. furta. blaſphemie. ⁊ his ſimilia: de corde exeunt. nec audimꝰ ea: ſꝫ dicimꝰ. Deniqꝫ dixit inſipiēs in corde ſuo: nō eſt deꝰ. Et ꝓpter hoc irritauit impiꝰ deū. qꝛ dixit ī corde ſuo nō requiret. Sꝫ eſt p̄terea qd̓ cordquidē ſentit̉: nō tamē cordis eſt verbum.nec enī de corde exit ſicut nr̄aatio: ſꝫneqꝫ illud eſt qd̓ ad cor fierꝟbuꝫvidelicet vbi: cū ſit malū. imiutē aꝯtrarijs poteſtatibꝰ: ſic̄ fiūt inſiōesangelos malos. qͣle (verbi cauſa) fuit qd̓legit̉ miſiſſe in cor diabolꝰ: vt traderet dominū iudas ſimonis ſcariothis. Ueꝝqͥsita vigil ⁊ diligēs obſeruator motionuminternaꝝ ſuaꝝ. ſiue in ſe ſiue ex ſe factaruꝫvt liqͥdo ad queqꝫ illicita ſenſu cordis ſuidiſcernat inter morbū mētis ⁊ morſuꝫ ſerpentis. Ego nulli hͦ mortalium poſſibileputo niſi qui illuminatꝰ a ſpūſancto ſpeciale accepit donū qd̓ apoſtolꝰ inter cetera chariſmata q̄ enumerat: noīat diſcretionem ſpirituū. Quātūlibet enī qͥs ẜm ſalomonē om̄i cuſtodia ſeruet cor ſuū. ⁊ omnia q̄ intra ſe mouent̉ vigilātiſſima intentione obſeruet: etiā ſi diuturnū forte ī hishabuerit exercitiū: ⁊ frequēs experimētūnō poterit tn̄ ad puꝝ in ſe dinoſcere diſcernere ve ab inuicē malū innatū ⁊ malū ſeminatū. Nā delicta qͥs ītelligit? Nec multum refert nr̄a ſcire vnde ineſt nob̓ maluꝫdūmodo ineſſe ſciamꝰ: vigilādū potius ⁊orandū vndecūqꝫ ſit ne ꝯſentiamus. Deniqꝫ orat ꝓphera ꝯtra vtrūqꝫ malū dicēsAb occultis meis mūda me dn̄e: ⁊ ab alienis parce ſeruo tuo. Et ego non poſſumtradere vobis qd̓ nō accepi. Nō aūt accepi fateor vn̄ aſſignē certā notionē int̓ partum cordis ⁊ ſeminariū hoſtis. Quippevtrūqꝫ malū. vtrūqꝫ a malo. vtrūqꝫ in corde. ſed nō vtrūqꝫ de corde. Hoc totuꝫ certum mihi in me ⁊ ſi incertū quid cordi qͥdhoſti tribuā. Et id quidem (vt dixi) abſqꝫꝑiculo. Sed ſane eſt vbi ꝑiculoſe īmo dānabiliter erratur. atqꝫ ibi merito nob̓ certa p̄figitur regula: ne quod dei eſt in nobiſdemus nobis. putantes verbi viſitatōeꝫ

noſtram eſſe cogitatōem. Ergo quantuꝫdiſtat bonū a malo tm̄ iſta duo a ſe. quoniam nec de verbo malū: nec de corde exiet bonū: niſi qd̓ pͥus forte de v̓bo ꝯceꝑit.quia non poteſt bona arbor fructꝰ malosfacere. nec arbor mala fructꝰ bonos. Atſatis dictū eſſe credo qͥd dei qͥd noſtrū innoſtro ſit corde. nec ſuꝑflue (vt arbitror) ſꝫvt ſciant inimici gr̄e: abſqꝫ gr̄a nec ad cōgitandū bonum ſufficere cor humanumſꝫ ſufficientiā ipſiꝰ ex deo eſſe: dei vocē bonum qd̓ cogitat̉: nō cordis ꝓlem exiſtere.Tu gͦ ſi vocē eius audis: iā neſcias vndeveniat aut quo vadat: ſciens qꝛ a d̓o exit.⁊ ad cor vadit. Uide aūt quō verbuꝫ qd̓egredit̉ de ore dei nō reuertat̉ ad eū vacuum. ſꝫ ꝓſperet̉ ⁊ faciat om̄ia ad que miſitillud. vt dicere poſſis ⁊ tu qꝛ gr̄a dei ī mevacua nō fuit. Felix mens cui verbū indiuiduꝰ comēs: vbiqꝫ ſe affabilem prebetcuiꝰ indeſinēter oblectata ſuauitate facundie: a carnis moleſtijs ⁊ vicijs ſeſe vēdicꝫom̄i hora redimēdo tꝑs a diebus malis.Nō laſſabit̉. nō moleſtabit̉. qm̄ ſicut dic̄ſcriptura. Non ꝯtriſtabit iuſtū quicqͥd eiacciderit. ¶ Iā ꝟo magni patriſfamiliasſeu regie maieſtatis ſcema apparere exiſtimo his qͥ accedentes ad cor altū. d̓ maiori ſpūs libertate ⁊ puritate ꝯſcientie magnanimiores facti ꝯſueuer̄t audere maiora. inquieti ꝓrſus ⁊ curioſi ſecretiora penetrare. ⁊ apprehēdere ſublimiora. ⁊ temptare ꝑfectiora: nō modo ſenſuū: ſed ⁊ virtutum. Hi enim ꝓ fidei magnitudine digniinueniunt̉ qui inducant̉ in omnē plenitūdinem. nec eſt om̄ino in om̄ibꝰ apothecꝭſapiētie a quo deꝰ ſcientiaꝝ dominꝰ arcendos cenſeat. cupidos veritatis. vanitatisnō cōſcios. Talis erat Moyſes qͥ audebat dicere deo. Si inueni gr̄am in oculiſtuis. oſtende mihi teip̄um. Talis philippus. qui ſibi ⁊ ſuis cōdiſcipulis patrē flagitabat oſtendi. Talis ⁊ Thomas. qͥ niſiſua manu tangeret vulnꝰ ⁊ foſſum latus:credere recuſabat. Puſilla fides. ſꝫ de magnitudine animi miro modo deſcendensTalis quoqꝫ dauid. qui ⁊ ip̄e dicebat d̓oTibi dixit cor meum. exquiſiuit te faciesmea: faciem tuā domine requiraꝫ. Talesitaqꝫ magna audent quoniam magni ſūt⁊ que audent obtinent. iuxta verbum promiſſionis ad ipſos. quod eſt iſtiuſmodi.