¶ Sermo

videlicet. qua ſe aſtringi intus quibuſdaꝫbrachijs ſapientie: atqꝫ inde ſibi infundiſenſerit ſancti ſuauitatē amoris. Siqͥdeꝫdeſideriū cordis eiꝰ tribuet̉ ei. ⁊ ſi adhucperegrināti in corꝑe. Ex parte tn̄ idqꝫ adtempꝰ: ⁊ tempꝰ modicū. Nā cū vigilijs ⁊obſecrationibꝰ ⁊ multo labore ⁊ imbre lachrymaꝝ queſitꝰ affuerit: ſubito dū teneri putat̉ elabit̉. ⁊ rurſum lachrymāti ⁊ inſectanti occurrēs cōprehēdi patit̉. ſed minime teneri: dū ſubito iteꝝ quaſi e manibꝰeuolat. Et ſi inſtiterit p̄cibꝰ ⁊ fletibꝰ deuota anima: denuo reuertet̉: ⁊ volūtate labiorum eiꝰ nō fraudabit eā. ſꝫ rurſum moxdiſparebit: ⁊ nō videbit̉ niſi iteꝝ toto deſiderio requirat̉. Ita gͦ ⁊ in hͦ corꝑe pōt eſſede p̄ſentia ſpōſi frequēs leticia. ſꝫ n̄ copiaqꝛ ⁊ ſi viſitatio letificat: ſꝫ moleſtat viciſſitudo. Et hͦ tamdiu neceſſe eſt pati dilectādonec ſemel poſita corporee ſarcina molis. auolet ⁊ ip̄a leuata pennis deſiderioꝝſuoꝝ: libere iter carpēs ꝑ campos ꝯtēplationis. ⁊ mēte ſequēs expedita dilectuꝫ qͦcūqꝫ ierit. Nec tamen vel in trāſitū preſtoerit ſic om̄i aīe. niſi illi dūtaxat quā ingēsdeuotio: ⁊ deſideriū vehemēs. ⁊ p̄dulcisaffectus ſpōſam ꝓbat. ⁊ dignā ad quā gͣtia viſitādi acceſſuꝝ verbū decorē induatformā ſponſi accipiēs. Qui enī nonduminuenit̉ ita affectꝰ. ſꝫ cōpunctꝰ magꝭ actuum recordatiōe ſuoꝝ: loquēs in amaritudine anime ſuedicat deo. Noli me ꝯdemnare. aut forte etiā adhuc periculoſe tēptatur a ꝓpria ꝯcupiſcētia abſtractꝰ ⁊ illectꝰ.hic talis nō ſpōſum requirit: ſꝫ medicumac ꝑ hoc nō oſcula quidē vel amplexus. ſꝫtm̄ remedia vulneribꝰ accipiet ſuiſ: in oleovtiqꝫ ⁊ vnguentis. An nō ſine numero ſicſentimꝰ. ⁊ ſic exꝑimur orātes. nos qͥ nr̄isquotidie adhuc exceſſibꝰ temptamur preſentibꝰ. mordemur p̄teritis? A quanta meamaritudine frequēter liberaſti adueniēsIeſu bone? Quotiēs poſt anxios fletus.poſt inenarrabiles gemitus ⁊ ſingultus.ſauciā ꝯſcientiā meā vnxiſti vnxione miſericordie tue ⁊ oleo leticie ꝑfudiſti? Quotiens me orō quē pene deſperātē ſuſcepitreddidit exultantē ⁊ p̄ſumentē de venia?Qui ſimiliter afficiunt̉ ecce hi ſciunt ꝙ vere medicus ſit dominꝰ Ieſus. qͥ ſanat cōtritos corde ⁊ alligat ꝯtritōes eoꝝ. Quiexperti nō ſunt. credant inde eidē ip̄i. dicē

ti. Spūs dn̄i vnxit me. ad euāgeliſandūmāſuetꝭ miſit me. vt mederer ꝯtritos corde. Si adhuc dubitāt accedāt certe ⁊ ꝓbent. ⁊ ſic in ſemetip̄is diſcāt qͥd ſit. miſericordiā volo ⁊ nō ſacrificiū. ¶ Sꝫ videa Rmus ⁊ reliqua. Sunt qͥ in ſtudijs ſpiritalibꝰ fatigati ⁊ verſi in tēporē atqꝫ ī defectuquodā ſpūs poſiti ambulāt triſtes viasdn̄i corde arēte ⁊ tedēte accedūt ad queqꝫiniūcta. frequēter murmurāt lōgos dieslongas ꝯquerunt̉ ⁊ noctes. loquētes cumſancto Iob. Si dormiero dico. qn̄ cōſurgam. ⁊ rurſum expectabo veſpera. Ergovbi ꝯtingit tale aliqͥd pati. ſi miſertus dominꝰ appropiet nobis ī via qͣ ambulamꝰ⁊ incipiat loqui de celo qͥ de celo eſt. nec n̄fauorabile quippiā cantare nobis d̓ canticis ſyon. narrare etiā de ciuitate dei. depace ciuitatis. d̓ eternitate pacis. d̓ ſtatueternitatis. dico vobis erit ꝓ vehiculo aīedormitanti ⁊ pigritāti leta narratio. ita vtpellat om̄e faſtidiū ab animo audientis.⁊ a corꝑe fatigationē. An tibi aliud vl̓ pati vel petere ille videt̉ qui ait. Dormitauitanima mea p̄ tedio. cōfirma me in verbistuis. Et nōne cū obtinuerit clamabit. qͦmodo dilexi legē tuā dn̄e. tota die meditatio mea eſt? Sunt enī quedā verba verbi Sſponſi ad nos. nr̄e meditatiōes de ipſo eteius gl̓ia. elegātia. potētia. maieſtate. Nōſolū aūt ſꝫ ⁊ cū auida mēte verſamꝰ teſtimonia eiꝰ. ⁊ iudicia oris eius. ⁊ in lege eiꝰmeditamur die ac nocte. ſciamus ꝓ certoadeſſe ſponſum atqꝫ alloqui nos. vt nō fatigemur laboribꝰ. ſermōibꝰ delectati. Tuergo cū tibi aliqua talia volui animo ſentis. nō tuam putes cogitationē. ſed illumagnoſce loquentē. qui apud ꝓphetā dicitAgo qui loquor iuſticiā. Simillima enīſunt noſtre cogitata mentis ſermonibusveritatis in nobis loquētis. nec facile qͥsdiſcernit quid intus pariat cor ſuū. quidve audiat niſi qui prudenter aduertit dominū in euangelio loquentē. quia de corde exeunt cogitationes male. Et illud.Quid cogitatis mala ī cordibus veſtrꝭ?Et qui loquitur mendacium. de ſuo loqͥtur. Apoſtolus autē. ꝙ ſufficientes (inqͥt)ſimus cogitare aliquid a nobis tanqͣꝫ exnobis. ſubaudis bonum. ſed ſufficientianoſtra ex deo eſt. Cuꝫ ergo mala in cordeverſamuſ. noſtra cogitatio eſt. ſi bona. dei