¶ Capitulum¶ Septimum
ſpūale reſurget ita dicit ꝙ ſeminatur aīale:ſed nūc nō dicit̉ corpus aīale: qꝛ conuerſumſit in aīmam. ergo nec tūc dicet̉ ſpūale. exeoꝙ conuerſum ſit in ſpiritū. Alius error fuitdicentiū ꝙ poſt reſurrectōnem corpora beatorū erūt ſubtilia: quia erūt rara ad modumaeris: quod patet eē erroneū: qꝛ talia corꝑanō ſūt palpabilia. Corpus aūt xp̄i pꝰ paſſionem ſuam fuit palpabile. vnde dixit diſcipul̓palpate ⁊ videte ⁊cͣ. Iteꝫ veritas humani corporis requirit carnem ⁊ oſſa: que nō comꝑatiunt̉ talem raritatē. ⁊ ideo hic error damnatur a Grego. ix. moral̓. ¶ Dicendū eſt igituraliter .ſ. ꝙ poſt reſurrectōem corpus erit plene ſubditum aīme ſpiritui. Comꝑat̉ aūt aīaad corpus tripliciter. Primo ꝙͣtū ad eſſe: qꝛaīma eſt actus ⁊ forma corꝑis. Scd̓o ꝙͣtumad oꝑatōnes quibꝰ aīa vtit̉ corꝑe vt ſubiectoſicut ſūt oꝑatōnes ſenſitiue. Tertio ꝙͣtuꝫ admotuꝫ localē: aīma em̄ nōſolū eſt actus corporis: ſꝫ etiā motor aliquo mō: poteſt igiturſubiectio corꝑis ad aīam conſiderari ꝙͣtū adeſſe ꝑtinet ad doteꝫ īpaſſibilitatis: ratōe cuiꝰnihil p̄t accidere in corpore: qd̓ fit ad ſeparationē corꝑis ab aīma: ſꝫ ꝑfecta ſubiectio corporis ad aīam. vt ad motorē: pertinet ad agilitatē. vt infra dicet̉. Perfecta vero ſubiectioeius ad aīaꝫ quo ad operatōes cognitiuas ⁊appetitiuas videt̉ pertinere ad ſubtilitatemEt hec ſubiectio p̄t intelligi vel ꝙͣtum ad operatōnes ſenſitiuas p̄ciſe. vt nihil ſit in corꝑequo puritas taliū operatōnū impediat. ſicutnūc fit in nobis ꝓpter groſſitiem ⁊ impuritatem ſpirituū deſeruientiū operatōnibus ſenſitiuis: talis em̄ impuritas omīno tollet̉ a corporibꝰ glorioſis. Uel p̄t intelligi ſubiectio ꝓpter obedientiā meram et ꝑfectam quā tunchabebunt vires ſenſitiue ad ratōem: que obdientia nō eſt mō. cū caro cōcupiſcat aduerſus ſpm̄. Et ob hoc corpus dicit̉ aīale ab animalitate: qꝛ motꝰ aīales magis ſunt in nobisẜm impetū ſenſualitatis ꝙͣ ẜm dictamē ratōnis. Sꝫ tūc dicet̉ corpus ſpūale: qꝛ om̄s tales motus erūt ſubbiti plene ſpiritui. Quocūqꝫ aūt dictorū modoꝝ accipiat̉ ſubtilitas nōvidet̉ neceſſariū ꝙ dicat aliquā qualitatē ſuꝑnaturalē inherentē corporibꝰ glorificatis:qꝛ ſubtilitas primo mō accepta p̄t eſſe ꝑ ſolāpuritatē humorū ⁊ ſpirituū. ⁊ ſcd̓o mō accepta p̄t eſſe per diuina ꝓuidentiam aſſiſtentē.Sꝫ quicquid iſti dicant videt̉ ꝓbabiliꝰ ꝙ iſtaſubtilitas ſit aliquid poſitiuū exiſtens ī ip̄ispotētijs per modū habitꝰ: qꝛ grā perficit naturā ẜm qd̓ nata ē perfici: potētie aūt aīmeinferiores nate ſūt perfici ad ſuas operatōes⁊ ad obediendū ratōni per habitꝰ naturaliteracqͥſibiles. igit̉ vt iſta fiāt perfectiꝰ ꝯueniēsē infūdi habitus ſupernaturales. ſiue ſit vnūſiue plures dotes vnius noīe deſignant̉ ꝓpter
vniuerſitatē finis in generali. Quia ergo nōeſt dubium ꝙ per gloriā perficient̉ eaꝝ operatōnes. vt delectatōnes perfectiores ſequāt̉:ꝓbabile eſt ꝙ hoc fiat per habitus qui ⁊ facitoperatōem generaliorē. ⁊ per conſeqn̄s ꝓmptiorē. faciliorē ⁊ delectabiliorē. ¶ Iteꝫ ſciēdū ꝙ corpus glorificatū intrat domū ianuisclauſis ⁊ feneſtris. ſeu ꝙ ſit in eodem loco cūalio corpore localit̓: hoc nō pertinet ad dotēſubtilitatis: nec hoc ē poſſibile ꝑ viaꝫ naturecorporis glorificati: niſi addat̉ ſpāle miraculū: qd̓ ſic ꝓbat̉. Illud qd̓ nō tollit a corꝑe glorioſo ꝙͣtītatē eiꝰ nec actū eius īpedit: nō tollit̓ qui corpus glorioſū expellat aliud corpꝰde loco ſuo ſi illuc intrat. et ſic nō poterit ſil̓eſſe cum alio: ſꝫ dos ſubtilitatis ē hmoī. ergo⁊cͣ. Maior pꝫ. qꝛ illud qd̓ facit diſtare corpꝰ acorpore ẜm locū ⁊ ſitū eſt ſola quātitas. vn̄ ⁊ph̓us dicit. iiij. phiſicoꝝ. ꝙ ſi a corpore circūſcribant̉ om̄s paſſiones ⁊ qualitates. adhuccorpus occupabit locū ⁊ nō poterit eſſe ſiml̓cū alio: ſꝫ neceſſario diſtaret ẜm ſitū ⁊ locuꝫ.Ex parte gͦ ꝙͣtitatis ē diſtantia corpoꝝ ꝙͣtuꝫad locū: qd̓ gͦ nō tollit ꝙͣtitatē nec eius operatōnem nō tollit quī vnū corpꝰ expellat aliudde loco ſuo. Maior ꝓbat̉ .ſ. ꝙ nulla qualitastollat a corpore glorioſo ſuā quātitateꝫ neceius vſū de quātitate. patet qꝛ ſi tolleret̉ corpus maneret īdiuiſibile. Item nō haberet qͣlitates ſēſibiles q̄ requirūt ꝙͣtitatē ꝓ īmediato obiecto: q̄ omīa ſūt abſurda: nec etiā tollitactū eius. ergo ⁊cͣ. Nec dicendū eſt ꝙ in ferroignito ſint ſimul in eobē loco ignis ⁊ ferrum.aut ꝙ vipa .i. pane intincto in vino ſit ſimulpanis ⁊ vinum: quorū vtrūqꝫ eſt corpꝰ. Sedqn̄ ferrum ignit̉. vtiqꝫ ignitio nō eſt aliud ꝙͣpehemens alteratio ferri a qualitatibꝰ ignis.ita ꝙ p̄t aliud ignire: ſꝫ vbi eſt ferrū ibi nō ēignis: ſed ardor ⁊ cauma. ſi que tamē poroſitates eſſent in ferro: ibi nil ꝓhiberet eſſe ignēvel in materia aeris prius ibi exiſtentis generatus. vel in ſubtilibus partibꝰ que reſoluūtur a ferro. ⁊ ſic de vipa ⁊cͣ. Quādo ergo duocorpora ſūt ſimul in eodem loco. coīor modꝰdicendi ẜm doc. ⁊ magis concordans ſcripture ẜm ſuperficiē littere: quod ꝓbat̉ ex multis. Primo quia xp̄c natus ē de virgine clauſo vtero matris. Remanſit em̄ virgo pꝰ ꝑtū:ſꝫ illud fieri nō potuit: niſi corpꝰ xp̄i naſcēdoeſſet ſimul cū corpore virginis matris eius.ideo ⁊cͣ. Secūdo quia xp̄us ſurrexit clauſo ſepulchro: quod nō poſſet eſſe niſi corpus xp̄ieſſet ſimul cum lapidibus ſepulchri. ergo etcetera. Tertio quia xp̄us poſt reſur rectōneꝫintrauit ad diſcipulos clauſis ianuis. Quarto ꝙ cum corpus celeſte nō poſſet diuidi ſaltēꝙͣtum ad ſub̓am ſperaꝝ. ſꝫ xp̄us aſcendit ī celum empirreū. ergo ſimul fuit corpus eiꝰ cuꝫcorpore celeſti. Aodꝰ aūt quo hic ponit̉ ē ta-