Citulus¶. xxx.

¶. xxx.

deo ꝙ beatitudo dei eſt ſūmum bonuꝫ ſimpliciter. vnde ipſa nullo modo auget̉: nec etiaꝫextenſiue quocūqꝫ ſibi addito. nā licet beatitudo diuina xp̄i ſit extenſa vſqꝫ ad aīmam etcorpus xp̄i: tamē beatitudo eius creata cumbeatitudine increata nō eſt aliquid meliꝰ. vn̄eius beatitudo nō creuit etiam extenſiue. Sꝫbeatitudo aīme eſt ſūmū bonū in genere ſpirituū ⁊ creaturaꝝ. vn̄ creſcit extenſiue: beatitudo aūt hoīs ē ſūmū bonū eius ꝓut comp̄hēdit vtrūqꝫ nō alterū tm̄. ſicut em̄ ꝑfectum bonum homīs ẜm naturā nō eſt ſola aīma ſedcompoſitū: qꝛ ꝑfectū ex oībꝰ ꝑtibus eius cōſtat. ſic ſūmū bonū eius nō niſi aggregatumex vtraqꝫ beatitudine: quod eſt vnum ꝑ accidens. ⁊ſi nō ꝑ ſe. Hoc eſt em̄ ſūmū bonū creature: quod ſibi taxatuꝫ eſt a diuina p̄deſtinatione: quia abſolute qualibet beatitudine āgelica poteſt eſſe maior: ſed nō de potētia ordinata: deus autē p̄deſtinauit homī vtramqꝫbeatitudinem. ideo ⁊cͣ. ¶ Ꝙͣtum ad ſcd̓m modum augmenti .ſ. intenſiuū. in hoc eſt triplexopinio. Prima aſſerit beatitudo eſſentialisq̄ conſiſtit in viſione dei augebit̉ intēſiue pꝰreſurrectōnem. ita ꝙ limpidius deum cognoſcent ⁊ intenſius diligēt ꝙ nūc. Secūda opi.dicit ꝙ beatitudo poſt reſurrectōnem erit ꝑfectior: nō quidē intēſiue. vt dicit prima opi.ſꝫ quia magis ꝓmpte ⁊ expedite anima exercebit ſuā oꝑatōnem reſumpto corꝑe ꝙͣ nūc:qꝛ nūc retardat̉ a quodam naturali appetituipſius aīme ad reſumendū corpus. Ratōnesvtriuſqꝫ opi. obmitto: qꝛ vtraqꝫ coīter reprobatur. vt patet ibi efficaciter. Eſt ergo tertiaopi. verior. b. tho. in. iiij. diſ. xlix. q. j. ar. iiij.q. j. ꝙ aīma reaſſumpto corpore nō intenſiusvidebit deuꝫ nec expeditius ꝙ aīma ſeparata.⁊ vltra alias rationes ibi poſitas multas adhoc: hec eſt ſatis coīs et efficax. et eſt talis. ſianime beatorū intenſius et liberius viderentdeum reſumptis corporibꝰ ꝙͣ ante: hoc eſſetvel ex parte potentie cognoſcentis: quia illaremanet penitus eadeꝫ nō intenſa nec remiſſa: nec ex parte luminis ꝓpter eandem cauſā:nec ex parte obiecti: quia tūc nō repreſentabitur aliter: nec ex parte alicuius impedimēti: quia nullum eſt in anima ſeparata pluſꝙͣconiūcta. ergo anima reſumpto corꝑe nō videbit intenſius aut liberius. Appetitus enimaīme ſeparate de adminiſtrando corpus ⁊ reunione in nullo minuit vel diſtrahit viſionē⁊ fruitōnem dei: quia illud non appetit niſi ꝓut videt placere diuine voluntati: quam ītuetur ⁊ qua fruitur. Ꝙ autem Auguſti. hoc videtur dicere ſcilicꝫ ꝙ retardet talis appetitusloquitur inquiſitiue nō aſſertiue.¶ De quatuor dotibus corporum beatorumglorificatorum. ¶ Capitulum ſeptimum.

Otes corporum beatorum reſurgentiuꝫ. iiij. aſſignant̉ſ. claritas. impaſſibilitas. ſubtilitas ⁊ agilitas: que notari poſſūtin quatuor ꝓprietatibus ſolis: cui comꝑant̉ſancti glorificati in aīma ⁊ corꝑe. Dicit̉ em̄math̓. xiij. tūc .ſ. in vltima reſurrectōne fulgebunt iuſti ſicut ſol ī regno patris ſui. Et adhoc poteſt adaptari illud p̄s. Thronus eiusſicut ſol in conſpectu meo ⁊ ſicut luna ꝑfectaineternum. Thronus xp̄i de quo ibi loquit̉ſūt ſancti in quibus requieuit et requieſcit ꝑgraciam ⁊ gloriam qui ſub eo ſūt. vt thronſub ſedente. ⁊ iſti ſunt reſplendentes etiaꝫ ꝙͣtum ad corpora glorificata. vt ſol ⁊ ſicut luna ꝑfecta que tota eſt plena: ſꝫ illuminata aſole. ita eccleſia a xp̄o indeficienter glorificata. Sol in ſe ⁊ ī radio ſuo primo habet maximam claritatem: quid em̄ lucidius ſole. dicit̉Eccͣi. vij. q. d̓. nihil. Secundo habet ī eſſentiaſua impaſſibilitateꝫ: nō em̄ corrumpi poteſt⁊ radius eius ꝑ immūda tranſiens nō cōinqͥnat̉: ait Augu. Tertio habet ſol ī ſuo effectuſubtilitatem: nam ⁊ radius penetrat feneſtrāvit ream ſine aperitōne. ⁊ virtus eius tranſitad viſcera terre ad generandum metalla ⁊ p̄ſtandum vigorem herbis ⁊ arboribus. Quarto habet ſol etiaꝫ in ſuo motū ⁊ diſcurſu agilitatem ſeu velocitatem. naꝫ ⁊ ipſum corpusſolare velociſſime mouetur. ⁊ radius eius demane cuꝫ in ſubito oritur: extendit̉ ab oriēte in occidente. ¶ Correſpondent auteꝫ quatuor virtutibus cardinalibus ẜm Tho. ī. iiij.que habent homīem bene regulare in ſe ⁊ adꝓximū. ſicut tres dotes anime. de quibꝰ dictūeſt ſupra correſpōdent tribus virtutibꝰ theologicis. de quibus infra Corin. xiij. nunc manēt fides. ſpes. caritas tria hec. De cardinalibus aūt dicit̉ ſapientie. viij. ſobrietatē .i. tēꝑantiā ⁊ ſcientia docet .i. prudentiā. iuſtitiaꝫſpālem ⁊ virtutem .i. fortitudinem: quibꝰ nimelius in vita homībus. Et quia ẜm vnā acceptōnem iuſtitia eſt omnis virtus ꝓut .ſ. generaliter accipit̉. ⁊ ideo dicit̉ iuſti fulgebunt⁊cͣ .ſ. per virtutes quatuor que comp̄hendūt̉in iuſtitia generali qua ꝑuenit̉ ad gloriam ⁊dotes corporis. Claritas correſpondet prudētie que ē recta ratio agibiliū. ⁊ ſic facit mēteꝫclaram. Impaſſibilitas correſpondet fortitudini ⁊ pacientie: per quam quis reddit̉ quaſiimpaſſibilis. ita ſciliꝫ vt nō deducatur homoin paſſiones ire. Subtilitas correſpondet iuſtitie qua quis ſubtilit̓ examinat quid cuiqꝫtribuendum. Agilitas temperantie que facithoīem facilem ⁊ ꝓmptuꝫ ad obediendū ⁊ bn̄faciendum. ¶ Poſſunt etiaꝫ iſte quatuor dotes elici ex auctoritate ſapientie. iij. fulgebūtiuſti et tanꝙͣ ſcintille in arundineto diſcurrent. vt em̄ dicit Robertus holcoth ſuꝑ illo