¶ CitulusC.xxx.
¶ De actu recto et reflexo. §. j.pidendi. diligendi. fruēdi deum: qͥ ē in patriaquo ad vnitatē vel pluralitatē. Et dicit̉ actꝰrectus quo īmediate videt̉ deꝰ diligit̉ vl̓ fruitur quis eo. Reflexus aūt actus dicit̉ quo qͥsvidet ſe videre deū .i. viſionē ſuaꝫ. dilectōnemſuā diligit. delectatōne ſua delectat̉. Et ī viaquideꝫ actꝰ rectus ⁊ actus reflexus qn̄ nō ſūtſimul tūc realiter differūt. vt cū intelligo meintellexiſſe. ⁊ volo me voluiſſe aliquid: quia īpoſſibile eſt ꝙ duo quorū vnū eſt corruptuꝫaliud ſaluum ſint vna res: ſꝫ qn̄ ſūt ſimul tūcſūt vnus actus numero. ſiue cū intelligo meintelligere ⁊ volo me velle fineꝫ ⁊ velle aliqͥdꝓpter finem: ex vnitate em̄ principalis obiecti ſūt vnus actus numero. ¶ De vnitate autem actus recti ⁊ reflexi in patria. Sciendūꝙ beatus p̄t videre viſionem ſuā dupliciter.Uno mō in deo. ⁊ tūc eſt vnus actus numeroquo videt deū ⁊ quo videt ſe videre deuꝫ. ſicutcognitio matutina rerū in verbo eſt vnꝰ actꝰcū viſiōe ip̄ius verbi. Alio mō p̄t habere experimentalē cognitōneꝫ de illa cognitōne ⁊ ītueri illā inꝓpria natura: qꝛ licet habitū ſuꝑnaturalē nō cognoſcat homo naturalit̉̓. tam̄oēm actū ſuum p̄t ꝑ exꝑientiaꝫ naturalit̓ cognoſcere. ⁊ tunc iſte actus reflexus differt abactu prīo ⁊ ab actu reflexo primo mō dct̄o.ſicut cognitio veſpertina a cognitōne beatifica ⁊ matutina. Similiter amare dilectōnempatrie ⁊ delectari in delectatōne patrie p̄t eēdupliciter: qꝛ vel dilectōne aut complacentiaſuꝑnaturali: qꝛ qui diligit deū cōſequēs ē. vtdiligat ip̄am dilectōem ⁊ ꝓpter ipſūmet deuꝫ.⁊ ſicut delectat̉ et quietat̉ in deo. ita delectat̉in ip̄a delectatōe ꝓpter deū. ⁊ hic eſt vnꝰ actusnumero. ſicut ⁊ in via. vt dictū eſt. Alio mōdiligo ⁊ cōplaceo mihi in iſtis inꝙͣtuꝫ ſūt bonū meū ꝓpriū ⁊ formale ⁊ dilectōne naturali⁊ iſte actus reflexus differt a recto ⁊ a primoreflexo. ſicut dictū ē de viſione reflexa. Qūocunqꝫ aūt accipiat̉ actus reflexus in patria īꝙͣtum huiuſmodi. in ip̄o nō conſiſtit beatitudo ꝓut em̄ dicit actū naturalē diſtinctū realiter ab actu recto videndi. diligendi. et fruēdideo. ſic in ip̄o nō conſiſtit beatitudo nec eſſentialiter nec accidentaliter nec ꝑ accidens: qꝛnō conſequit̉ primo ⁊ ꝑ ſe: ſꝫ quaſi ꝑ accidēs.Si at̄ loquamur de actu reflexo ẜm qd̓ ē vnactus cū actu recto. tūc ẜm rem cū ſit vnus ⁊idem actꝰ cuꝫ recto. ſicut conſiſtit beatitudo īactu recto. ita ⁊ ī tali reflexo. Si aūt loquamur ẜm ratōnem nō p̄t beatitudo eſſencialit̓ꝯſiſtere in actu reflexo: qꝛ eſſencialis beatitudo hꝫ deū ꝓ obiecto īmediato ⁊ termino: actꝰaūt reflexus. vt ſic habet ꝓ īmediato obiectotermino actū rectū et creatū. vn̄ ⁊cͣ. ¶ Querit̉ vtruꝫ om̄s ſūme ⁊ de neceſſitate appetantbeatitudinē. ℟. pe. de pal̓. ī. iiij. di. xlix. q. vij.
ar. ij. de appetitu beatitudinis actu elicito: ſūtcirca hoc tres opiniones. Prīa ē ꝙ volūtasnō vult ex neceſſitatē beatitudinē ſibi ꝓpoſitāſiue in vniuerſali ſiue in ꝑticulari: ſꝫ libere.⁊ ꝓbatōem huiꝰ opi. cauſa breuitatis obmitto ibi potes videre. Scd̓a opi. eſt ꝙ voluntasduplex eſt .ſ. creata ⁊ increata. ⁊ volūtas creata dupliciter accipi p̄t .ſ. ꝓut ē in patria velꝓut ē in via. Si loqͥmur d̓ voluntate diuinaſeu īcreata. dicendū ꝙ ip̄a neceſſario bult ſuābeatitudinē: qꝛ ſi eā poſſet nō velle. poſſet deꝰnō eſſe ꝑfecte beatus. delectatō em̄ ꝑficit beatitudinē: ſicut pulcritudo iuuentutē. vt dicit̉iiij. ethicorū. Si aūt deꝰ poſſet nō velle ſuambeatitudinē: poſſet nō delectari de ea. qͣre ⁊cͣ.Preterea ſi deus poſſet nō amare beatitudinē ſuā: poſſet nō amare ſeipſū qͥ eſt ſua beatitudo: qd̓ eſt incōueniens qͣre ⁊cͣ. Si aūt loqͥmur de volūtate creata ꝓ ſtatu patrie. adhuctalis volūtas vult neceſſario bt̄itudinē. Cuiꝰratio ē. qꝛ ſi talis poſſet nō velle bt̄itudinempoſſet nō delectari. cū delectatō ſit actꝰ volūtatis de bono volito. Iſtud aūt nō ē poſſibileẜm naturā .ſ. ꝙ vidēs deū. ſicut beati vident n̄delectet̉ de deo viſo: qꝛ ꝙͣꝙͣ forte deus de potētia abſoluta poſſet a tali viſione d̓lectatōemſuſpendere: hoc tn̄ nō p̄t facere creatura. Itēbeatꝰ Augu. ꝓbat in. xiij. de trinitate. ꝙ nō ēbeatitudo quā aliquis amittere p̄t volēs autnolens: ſꝫ nō p̄t quis eā amittere ſiue volēsſiue nolens. Sꝫ ſi beatus nō vellet neceſſarioſuam beatitudinē: ſꝫ poſſet eam nolle aut ſuſpendere ſuum velle: ſequeretur ꝙ beatitudopoſſet amitti a volente vel nō volente. gͦ impoſſibile eſt ꝙ beatitudo nō ſit neceſſario volita a beatis. Si aūt loquamur de volūtate ꝓſtatu vie. ſic diſtinguendū eſt d̓ beatitudine:qꝛ beatitudo p̄t accipi duplicit̓. Uno mō ī ſpeciali ꝓ eo in quo vere bt̄itudo ꝯſiſtit. vt ē viſio diuina. Alio mō p̄t accipi generalit̓ ⁊ ẜmcoēm ratōeꝫ beatitudinis q̄ eſt bene habere ⁊malo carere: quod Anſhelmus vocat comodū. Si ergo primo mō .ſ. in ſpeciali ꝓ eo ī quovere beatitudo cōſiſtit. ſic voluntas viatorisnō neceſſario vult beatitudinē: ſed p̄t nō velle negatiue ⁊ etiam nolle. Ꝙ poſſit non vellenegatiue patet: quia qd̓ omīno incognitū ē:eſt omīno nō volitū ẜm Augu. ſꝫ beatitudoẜm illud in quo vere ꝯſiſtit eſt multis ignota omīno ⁊ valde paucis nota. gͦ a multis eſtnō volita. Ꝙ aūt poſſit eſſe nolita pꝫ ſic. omēillud cuiꝰ aſſecutoni adiūcta eſt difficultas etmulta q̄ hn̄t ratōem mali p̄t eſſe nolitum. Etratio eſt: qꝛ ſicut voluntas fert̉ in bonum ꝑvolitōnem: ꝓpter quod vbi malū ē coniūctuꝫbono: volūtas p̄t ferri in illud volendo vl̓ nōvolendo: ſꝫ aſſecutioni beatitudinis eſt adiūcta multa difficultas ⁊ multa mala pene: quecoīter horrent homīes. ergo ī beatitudine ꝙͣ-