¶ Capitulū¶ Terciū

et contēptibilis aīalis viſcera: nec herbe floſculum: nec arboris foliū ſiue ſuarū partiuꝫ⁊cͣ. hec ille. Ꝙ deus ſtetit et ſtat. v. modis.Sciendum etiam ꝙ .§. iij.deus ſtetit et ſtat ſeu exiſtit ī rebꝰ quinqꝫ modis ẜm Uinc. pͥmo li. ſpec. hiſtorialis .ſ. ꝑ naturaꝫ. per gr̄am. ꝑ gloriā. ꝑ vnionem. et ꝑ loci circūſcriptionē. Et per naturā tripliciterſ. potentialiter p̄ſidendo. p̄ſentialiter cognoſcendo. eſſentialiter ſuſtentādo. et ſic ī oībusꝑ gr̄aꝫ exiſtit tripliciter .ſ. in habitatōne vt īiuſtis homībꝰ. apl̓us ad Ephe. iij. c. habitarexp̄m ꝑ fidem ī cordibus veſtris. Efficacia: vtin ſacramentis. Aiſterio: vt in columba ſuꝑxp̄m apparēte. Per gloriam tripl̓r exiſtit ī beatis .ſ. in vi rationali inqͣtū eſt veritas ꝑ cognitōeꝫ. in cōcupiſcibili inqͣtū eſt bonitas ꝑdelectationem. in iraſcibili inqͣtū eſt pt̄as vtmaieſtas ꝑ reuerētiaꝫ. Per vnioneꝫ tripliciter ineſt .ſ. ꝑ humanam naturā ī xp̄o ad carnem tm̄: vt ī ſepulchro. ad animā tm̄: vt ī inferno. Per loci circūſcriptionē ſiue corꝑaleꝫpn̄tiam tripliciter .ſ. in vtero virginis ꝑ cōceptionem. ī mūdo ꝑ eruditioneꝫ. in celo perdextere pr̄is cōfeſſionem. eſt gͦ deus ī oībꝰ nōpartialiter diuiſus: ſꝫ vbiqꝫ totus. intra oīanō incluſus. extra oīa non excluſus. ſuꝑ oīanō elatus. infra omīa nō dep̄ſſus. ẜm Greg. īmoralibus.¶ De beatitudine hoīs .ſ. ī qͦ ꝯſiſtat ¶ Ca. iij.Otandum ẜm Petrude palu. in. iiij. diſ. xlix. arti. viij.ꝙ cū beatitudo nomīet bonū perfectum illius qui dr̄ beatus: ſicutaliquid dr̄ bo̓nū alicui dupliciter. ſic beatitudo alicuius dicit̉ dupliciter. Dicit̉ em̄ bonūalicuius dupliciter. vno modo extrinſece ſolum per modū agētis vel obiecti: ſicut ignisdr̄ bonus frigeſcenti ꝑ modū agētis vel efficientis: qꝛ .ſ. cauſat calorē ī eo qui eſt ſibi bonus formalis. et viror eſt oculo bonus ꝑ modum obiecti. Alio modo dr̄ bonū aliquid alicui formaliter et intrinſece. ſicut ſanitas eſtbonū hom̄i quo ad corpus. et ſcīe et virtutesſunt bona aīe quā ꝑficiūt formaliter. Similiter beatitudo homīs dicit̉ dupliciter. Unomodo illud qd̓ beatificat hominē ſolū extrinſece ꝑ modūˡ agentis vel obiecti. Alio mō illud qd̓ beatificat hoīem formaliter ⁊ intrinſece tanꝙͣ ꝑfectio ſibi inherēs. comꝑando at̄has duas beatitudines adinuicem magis ꝓprie dr̄ beatitudo hoīs ſcd̓a .ſ. illud qd̓ bt̄ificat homineꝫ .ſ. formaliter et intrinſece ꝙͣ illd̓quod beatificat homīeꝫ ſolū extrinſece. Huiꝰratio eſt: qꝛ illud magis dr̄ bt̄itudo nr̄a quo

magis ꝓp̓e dicimur bt̄i: ſꝫ ꝑ illud qd̓ formaliter nos bt̄ificat magis ꝓpͥe dicimur beati ꝙͣꝑ qd̓cunqꝫ extrinſecū. Denoīatio em̄ formal̓ſꝑ eſt magis ꝓp̄a ꝙͣ quecūqꝫ alia: qꝛ ī eo ꝙ ſicnoīat̉ eſt vere ⁊ ꝓpe res noīs: ſicut aīal ꝓprijſſime dr̄ ſanum: qꝛ in eo eſt ſanitas a qͣ denomīat̉ ſanū: nō ita ꝓpͥe dr̄ medicina ſana: necanimal dicit̉ ſanū rōne medicine: ſed hō denoīat̉ beatus formali denoīatōe a beatitudine: que perfectio ī eo exiſtens. ab obiecto at̄et ab efficiēte nō dr̄ formali denoīatione beatus: quia beatitudo q̄ eſt obiectū vel cā agēsnō eſt in noīe ſed eſt denoīatio ſolū extrinſeca. gͦ ⁊cͣ. Iteꝫ qꝛ illud ꝓpͥe dicit̉ nr̄m qd̓ eſt nōbis magis vnitū: ſꝫ beatitudo q̄ eſt ī nob̓ formaliter et intrinſece eſt nob̓ magis vnita ꝙͣbeatitudo que ſolū ht̄ ſe ad nos extrinſece etobiectiue: qꝛ illa nō attingit̉ a nobis niſi mediante beatitudine formali. gͦ illa formalis ⁊intrinſeca eſt magis beatitudo nr̄a: et ẜm eāmagis dicimur bt̄i: ꝙͣuis tn̄ illa formal̓ magis dicatur beatitudo nr̄a ꝙͣ obiectiua q̄ deꝰeſt: tn̄ abſolute loquēdo magis illa obiectiuaeſt: ⁊ dicit̉ beatitudo: qꝛ deus eſt obiectū noſtre beatitudinis: eſt magis ꝓprie ⁊ vere beatitudo ꝙͣ beatitudo nr̄a illa formalis intrinſeca. ¶ Secūdo ſciendū ẜm Pe. vbi ſupͣ. ꝙ beatitudo formalis et ſubiectiua eſſētialiter dicta non ꝯſiſtit in aliqͣ ꝑfectōne corꝑali. et rōhuius eſt: qꝛ de rationē huiꝰ beatitudinis ſicaccepte eſt. ꝙ ip̄a ſit optima perfectio homīsad queꝫ omēs ille ꝑfectōnes ordinātur ſic utad finem: ſic em̄ noīe beatitudinis vel felicitatis omēs vtunt̉ tam ph̓i ꝙͣ theologi. Dicitem̄ ph̓us primo ethicorū. ꝙ felicitas eſt oīmoꝑatoꝝ ſūmū bonū et infra dicit. ꝙ ip̄aꝫ volumus ꝓpter ſe: alia at̄ ꝓpter ip̄aꝫ. Exquo pt̄ſic argui. illa ꝑfectio q̄ nō eſt ſūme bona necꝓpter ſe volita: ſed ꝓpter aliam melioreꝫ nonpoteſt hr̄e rationem beatitudinis: ſed oīs ꝑfectio corꝑalis eſt huiuſmōi. gͦ ⁊cͣ. Maior declarata eſt: ſed minor ꝓbat̉: quia ſicut ſe habet corpus ad aīam: ſic ſe habent ꝑfectōnescorporis ad perfectiones aīe: qꝛ ſicut ſe hn̄tperfectibilia adinuicē: ſic ſe habēt perfectōeseoꝝ: ſed corpus ꝓpter aīaꝫ ⁊ naturaliter ip̄amateria ꝓpter formā tanꝙͣ ꝓpter aliqͥd melius: et hec fuit minor. et ſic patet cōcluſio ⁊per idem patꝫ ꝙ aīe perfectōnes ꝙͣtum ad ꝑtem ſenſitiuam que eſt totius coniuncti nonpoſſunt habere rationem beatitudinis: quiaſicut ſe habet ſenſus ad intellectum: ſic ſe hꝫꝑfectio ſenſitiue ꝑtis et appetitus correſpōdentis ad perfectionem intellectus et voluntatis: ſꝫ ī hoīe ſenſus eſt ꝓpter intellectū tāꝙͣꝓpter aliquid melius ⁊ nobilius. gͦ ꝑfectōesſenſitiue ꝑtis ſūt ꝓpter ꝑfectiones intellectiuas tanꝙͣ ꝓpter nobiliores et meliores. ergoin eis nō poteſt cōſiſtere beatitudo hominis.