¶ Titulus¶.xxx.
nullum eſt accidens: ſed ſapientia ⁊ bonitasſūt eſſentia ſua: ſed cū negamus deū eſſe corpus vel viſibile aut mutabile ⁊ hmōi. iſta v̓aet ꝓpͥa ſunt. Ita at̄ deus eſt vnus ī eſſentia ⁊trinus ī ꝑſonis. vnus eſt: ne differētia ꝯtrarietatem. ꝯtrarietas pugnam. pugna corruptionem inducat. Trinus at̄ ne ſolitudo autſingularitas eū vel minus potēteꝫ vl̓ minusbonū vel etiaꝫ minꝰ felicem oſtendat. Paternāqꝫ fontalis oīm bonitas: qꝛ voluit ⁊ potuit filium dilectū genuit: cui beatitudinis ſuedelitias pleniſſime cōicauit: nō em̄ inopi dādo ſubuenit: ſed ipſam copiam genuit: nō qͥdeꝫ materialiter. vt homo hoīeꝫ genuit: blaſphemiū eſt em̄ talia ī deo cogitare: ſꝫ ſic̄ ſolgenerat radium: et mens homīs eructat ſeugenerat verbum. Si ego (ait deus Iſa. vlt) qͥalijs generationem tribuo ſterilis ꝑmaneboq. d. non. filiū em̄ mihi cōſubſtātialem et coequalem ⁊ coeternū generabo: ſicut ſplendorſolis coeternus eēt ſoli ſi ſol eſſꝫ eternus: ſedgeneratōeꝫ eiꝰ quis enarrabit (Iſa. liij) certenullus ī pn̄ti .ſ. quo ad modum: hic dei filiꝰeſt. Et dicitur ſapiētia. veritas. verbū. figura. et ſplendor patris eius imago ꝑfectiſſimaꝑ quam ipſe ſecretiſſimus dignis animis innoteſcit: ꝑ hūc etiam oīa facit: nō quaſi perorganum miſteriale: ſed naturali et ſubſiſtēte nature ⁊ virtute: ſicut ignis lucꝫ eo: quiaex eo ꝓuenit lumen. Ne aūt immoderata eſſꝫgeneratō filius nō genuit: ſed ab vtroqꝫ ꝓcedit ſpūſſct̄ꝰ vt ambo ſe mutuo diligentes terciū condiculū haberent: cui caritatis ſue delitias oīo cōicarent. in quo etiaꝫ vel ꝑ quēcreature rationales ꝓ modulo ſue capacitatis eiſdeꝫ ꝑticiparēt: ip̄e em̄ ſpūſſāctus amoreſt patris ī filiū ⁊ filij in patrem vtrūqꝫ coniūgens: noſqꝫ ſubiūgēs. Nec amor iſte eſt taſis qualis eſt nr̄: ſicut nec verbū dei eſt: ſicutnoſtꝝ verbū accidens incipiens ⁊ deficiēs: ſꝫamor ꝑſona ſubſiſtens nec principiū habensnec finem: ſed eternus. Qm̄ ergo ad ſūmumbonū ꝑtinet ſumma ꝑfectio ⁊ ſūma iocunditas: filius a patre ꝓcedit ꝑ modū generationis: que eſt emanatio ꝑfectiſſima: ⁊ ſpūſſanctus ab vtroqꝫ ꝑ modū liberalitatis: hec iocundiſſima atqꝫ gratiſſima: nihil em̄ iocūdiꝰꝙͣ diligere ⁊ diligi: ſimulqꝫ delitijs frui cōibꝰnec vllius boni poſſeſſio iocunda ſine ſocio.Primū et p̄cipuum liberalitatis donū ī quoet cetera cuncta donātur: eſt amor. Eſt auteꝫſpūſſanctus eqͣlis vtriqꝫ: quia a ſūma liberalitate oportuit ſummū donū ꝓcedere vnde etſūmum bonū eſt. Eſt at̄ deus: qꝛ donū intrīſecum eſt. Non pt̄ auteꝫ aliqͣ ratione demonſtrari miſteriū trinitatis: etſi demōſtret̉ vnitas diuine eſſentie: exemplū etiaꝫ trinitatisvnius ſubſtātie nullum in creatura ſatis expreſſū inuenitur: in igne tamen maxime ap-
paruiſſe legit̉: quia ī eo ſimul tria cōſiſtuntſ. ignis ſplendor et calor et vnum lumen ſūt:que cū inſeꝑabiliter oꝑent̉. igni tn̄ attribuit̉pſtio. ſplendori illumīatio. calori calefactio.ſic at̄ tota trinitas ſui ꝑfectōne equalis ē vtexceptis ꝓpͥetatibꝰ ꝑſonalibꝰ .ſ. gignere naſciꝓcedere et huiuſmōi. quicqͥd de vna ꝑſona dr̄digne de tribus intelligatur: vt creare. iuſtificare. illuminare. ſaluare et hmōi. ſapiētiapotentia. bonitas et huiuſmōi. Notiones at̄ꝑſonaꝝ ſūt pr̄nitas filiatio et ꝓceſſio. addūt̉⁊ alie due .ſ. innaſcibilitas ⁊ cōis ſpiratō. Hecautem q̄ de miſterio ſancte trinitatis veriſſime dicta ſunt: nulla efficaci rōne demonſtrari poſſūt vel aliqua ꝓpͥa ſimilitudine declarari: ſed neceſſario credi debent quia ī hoc meritum fidei conſiſtit. ⁊ inquiſitio ꝑ ratōeꝫ adtemeritatem ꝑtinet. Unde Ger. trinitatem īvnitate inueſtigare teme̓itas eſt: credere pietas eſt: noſſe vita eterna eſt. Non ſolū autēvtiliter hoc creditur: ſed ⁊ valde rationabiliter nō leuiter. Unde ī li. de tri. Ricar. ait vtinam attenderent iudei: vtinā aduerterēt pagani cū quāta ſcientie ſeueritate al̓s ſerenitate ꝓ hac ꝑte ad iudiciū diuinū poterimusaccedere: nōne cum om̄i confidētia deo dicere poterimus: dn̄e ſi error eſt .ſ. in hac noſtracredulitate a teipſo decepti ſumꝰ: nā iſta tātis ſignis et ꝓdigijs confirmata ſūt et talibꝰque nō niſi ꝑ te fieri poſſūt. Et certe a ſūmoſanctitatis viris ſūt nobis tradita: cū ſūmaet autētica atteſtatione ꝓbata teip̄o cooperante ⁊ ſermone cōfirmāte ſequētibꝰ ſignis.hec ille. ¶ Ꝙ aūt ip̄a trinitas vnus deus creauerit oīa et habeat ꝓuidentiam de oībꝰ etiāde viliſſimis rebꝰ: maxime de regibus hoīm:patet ꝑ Aug. de ciui. dei li. vij. Deus ſummꝰet verus cum verbo ſuo ⁊ ſpūſācto: que triavnū ſūt: deus vnus oīpotens creator et factoroīs anime atqꝫ omīs corꝑis cuiꝰ ſūt ꝑticipatione felices omēs qui ſūt in veritate nō vanitate felices. Qui fecit hoīeꝫ rationale aīalex aīa ⁊ corpore. Qui eum peccātē nec impunitum eſſe ꝑmiſit: nec ſine miſericordia eumdereliquit: qui bonis et malis etiaꝫ eſſentiaꝫcum lapidibꝰ vitaꝫ ſeminalem cū arboribus:vitam ſenſualem cū pecoribꝰ: vitā intellectualem cum ſolis angelis dedit. a quo eſt omīsſpes et omīs ordo: a quo eſt mēſura numerꝰet pondus: a quo eſt quicqͥd naturaliter eſt:cuiuſqꝫ generis eſt: cuiuſqꝫ eſtimationis eſt:a quo ſūt ſemina formaꝝ ⁊ forme ſeminum:motus ſeminū atꝫ formaꝝ: qui dedit et carnioriginem ⁊ pulchritudinem valitudineꝫ ꝓpagationis fecunditatem: mēbroꝝ diſpoſitōeꝫ:ſalutē concordie. Qui ⁊ aīe irrōnali dedit ſēſum. memoriā ⁊ appetitū. rōnali inſuꝑ mētēintelligētiā et volūtatē. qͥ nō ſolū celū ⁊ terram nec ſolū angelū ⁊ hoīem: ſed nec exigui