¶ CapitulumC. lxxvij.

tentiale que fit cum oratōne ⁊ pſalmo. extrad̓ ſen. exco. a nobis in fi. Et hec nec debet necpoteſt cōmitti ſacerdotibus: niſi forte a papa hoc fiat. Sed pe. de ꝑuſio et Io. videnturꝑfectius dicere circa hoc. Dicunt em̄ ſuꝑ dicta decretali. ꝙ quilibet ſuꝑior etiaꝫ nō ſacerdos qui habet poteſtateꝫ excoīcandi: habet ⁊poteſtatem abſoluendi ꝙͣtum ad reſtituendūcoīoni hominū. ⁊ reddendū illum habileꝫ adactus legittimos. Sed ꝙͣtum ad tollendā culpam ratione crimīs. vel cōtumatie contracterequirit̉ abſolutio ſacerdotis. hec p̄dicti.¶ In abſolutōne a maiori. §. j.excoīcatōne quatuor obſeruanda ſūt ẜm Hoſtien. in ſūma. Primum eſt. vt excoīcatus inomī caſu anteꝙͣ abſoluat̉: iuret ſtare mandatis eccleſie. Et ꝙͣuis Hoſti. dixerit hoc eſſe deſub̓a abſolutionis: contrariū tn̄ tenet̉. Un̄ ſiomittat̉ qd̓ fieri nō debet: tenet nihilominusabſolutio. extra eo. cum deſideres. goff. ber. etguid. Et idem eſſet. ſi iuret p̄dictꝰ parere mādato ipſiꝰ qui ſuſcipit iuramentū. De puerisaūt an debeāt iurare: relinquit̉ arbitrio ep̄i.Et dicit Ricar. in. iiij. ꝙ aliqui dicūt. ꝙ ꝓ leuiiniectionē manuū nō debet exigi iuramentūꝓpter ꝑiculum ꝑiurij. alij quod eſt obſeruandum in abſolutione cuiuſcūqꝫ qui incidit ī canonē. hec Ricar. Sꝫ Hug. dicit. ꝙ debet exigiꝓ hor rēdis crimībus. vt incēdiarijs. falſatoribus ⁊ huiuſmodi: nō aūt ꝓ quibuſlibet alijsmortalibus. ꝯtra que lata ē ſentētia. et iſtudvidet̉ ſatis equū. ¶ Secūdū eſt. vt ſi excoīcatus eſt ꝓ notoria offenſa in aliquē: nō abſoluat̉: niſi prius ſufficiens emenda p̄ſtet̉. ꝓ cōtumacia aūt ⁊ ꝓ offenſa dubia ſufficit iuratoria cautio. extra d̓ verbo. ſig. ex ꝑte .ſ. vbi nulle expenſe petunt̉: ſed vbi expenſe vel ſatiſfactio damni petit̉. nō debet abſolui: niſi priusſatiſfaciat ſi poteſt. Si aūt emēdā p̄ſtare nōpoteſt: debꝫ abſolui recepta ab eo idonea cautione ꝙ ſatiſfaciat: ſi ad pinguiorē fortunaꝫꝑuenerit. ⁊ dicit̉ idonea pignoratitia vl̓ fideiuſſoria. extra de ſolu. odo ardus. et ſi illā preſtare nō poteſt: ſaltem p̄ſtet iuratoriā. abſolutio aūt neganda nō eſt. xxvj. q. vj. ſi p̄ſbitertalis qͦꝫ ad petitōnem aduerſarij tenet̉ cederebonis. vt dicit guid. Et ſi iſtud ſecūdum nō ẜuetur: tenebit tamē abſolutio: ſed peccat quiſic abſoluit ẜm guid. ¶ Tertiū quod ſeruaridebet eſt. vt abſoluat̉ ꝑ euꝫ qui tulit ſentētiāvel ꝑ ſuꝑiorem ſuum vel aliū: cui cōmiſit cūpſal. oratōne ⁊ verberibꝰ. pſal .ſ. miſerere velalio penitentiali ẜm guid. oratōne videlꝫ. deꝰcui propriū eſt ⁊cͣ. Sed vbi in oratōne ip̄a dici conſueuit: quē delictoꝝ cathena ꝯſtringitloco huius dicit̉. ⁊ hūc quem excoīcatōis cathena conſtringit. Premittit̉ autē poſt pſalmū cum gloria kÿrieleiſon. xp̄eleiſon. kÿrieleiſon. pater noſter. ſaluum fac. d̓ſi. Nihil ꝓfi-

ciet īimicus in eo. v̓. eſto ei. v̓. domīe exaudi.⁊ dominꝰ vobiſcum. Poſt aūt ip̄am oratōnemp̄dictaꝫ deus cui propriū eſt. dicendū eſt. Auctoritate omīpotentis dei ⁊ beatorū apoſtolorū pe. ⁊ pau. ⁊ eccleſie ſancte ſue. ⁊ noſtra vl̓mihi cōmiſſa abſoluo te a tali ſentētia vl̓ abexcoīcatōne: quam incurriſti ꝓpter talem ettalem cauſam. ⁊ reſtituo te cōmunioni ⁊ ꝑticipatōni eccleſie ⁊ omniū fidelium et eccleſiaſticis ſacramentis extra eo. a nobis. ij. Uerberabit aūt abſoluens excoīcatū virgis vel corrigijs nudas habentem ſcapulas dum dicitomīa p̄dicta: iſta tn̄ ſūt ad bene eſſe ⁊ non deſubſtantia abſolutōis. ¶ Quartus eſt vt pꝰmodum abſoluens faciat illi mandata iuſta⁊ ratōnabilia. al̓s appellare poſſet. extͣ d̓ pac.ca. fi. Erit aūt mandatū ratōnabile ei factū.ſi ip̄i excōmunicato iniūgitur principaliter.ꝙ contra illum canonem nūꝙͣ veniat. vt incendiario ꝙ nunꝙͣ incendat ꝑcucienti clericum ꝙ nunꝙͣ ꝑcuciat ⁊ ſimilia. xxiij. q. fi. peſſimam. Aliquando etiā requirit̉ cautio. ꝙ decetero talia nō faciat. extra de ſen. excoī. grauem. Si aūt apparet ſententia iniuſta. nullūmandatum fiat abſoluto. ¶ Et nota ꝙ ꝓpterviolentam iniectionem manuū in clericū velreligioſum fieri ſolet ſatiſfactio pecuniaria:que applicatur monaſterio ſi ꝑcuſſus eſt religioſus. Sꝫ ſi eſſet clericus ſecularis ſibi applicaret̉: niſi in contumeliam eccleſie fuiſſet ꝑcuſſus: quia tūc eccleſie cuꝫ ipſa poſſit agereactione iniuriaꝝ ẜm goff. ⁊ Hoſti. ¶ Defunctus aūt excoīcatus ⁊ ſepultꝰ in loco ſacro cūabſoluit̉ nō exhumat̉: ſed ſepulchruꝫ eiꝰ perberet̉. vt fit circa viuos. extra de ſen. excoī. anobis. Regularis autē cum verberat regularem vel al̓s incidit in ſententiam excoīcatōnis a iure ꝓlatam nec apl̓ice ſedi reſeruatā:abſoluit̉ a ſuo prelato. Si tamē ꝑcuſſiſſet regularē alterius religionis: tūc abbas vel p̄latus ꝑcuſſi verberabit ipſum abſoluenduꝫ: qd̓erit loco ſatiſfactonis: ſꝫ iuramentū recipietet abſoluet ꝓprius abbas. conuenientiꝰ tn̄ fittotum ꝑ vnum ex cōmiſſione alteriꝰ. extra deoffi. or. ca. fi. Si aūt ꝑcuſſit clericū ſecularē:abſoluet̉ ꝑ ep̄m. de ſen. excoī. religioſo. li. vj.In caſu aūt quo regularis excoīcatus nō haberet prelatū: qui eſſet ſacerdos vl̓ ſi eſſet defunctus ip̄e p̄latus vel excoīcatus ad dioceſanū recurrendū eſt ẜm Hoſti. quod guid. ītelligit tā de exemptis ꝙͣ de nō exēptis. ¶ Etnota ꝙ ꝙͣuis abſolutio ab excoīcatōne regulariter debeat fieri cū mō declarato qn̄ cōmode p̄t. tn̄ etſi nō ſeruet̉ p̄dicta forma etiā ſinecauſa ratōnabili ip̄am dimittēdo ſimplici nudo verbo p̄t fieri ip̄a abſolutio. vt ſi dicat abſoluo te ſolū ab excoīcatōne. vel rebn̄dico te.pl̓ qd̓cunqꝫ aliquod tale intēdens ꝑ illd̓ abſoluere. extra de re iudi. oīs res. diſ. l. pōderet et