¶ Titulus¶ Viceſimuſſecūdꝰ

ſimilitudine: que inducitur. extͣ d̓ ma. ⁊ obe.ſolite. Ubi papatꝰ ſeu pōtificalis dignitas aſſimilatur ſoli et regalis pt̄as lune. Sol at̄ dr̄pater oīm planetaꝝ et dn̄s: ⁊ ſicut luna recipit lumen a ſole. ita imꝑialis dignitas ſuamiuriſditōꝫ a papa. Qd̓ aūt dicit Puguicio ſuper. c. cū ad veꝝ. di. xcvj. ꝙ imꝑator pt̄ateꝫ ⁊gladij dignitatem imꝑialē nō recipit ab apoſtolico ſed a principibꝰ ⁊ ppl̓o ꝑ electōeꝫ. dicitAug. de ancho. ꝙ ꝗcquid fuerit de p̄teritis īperatoribus: planū eſt ꝙ modernoꝝ imꝑatorū electio ꝑtinet ad ſūmū pōtificē vel immediate ꝑ ſe vel mediate ꝑ electores qͦs ip̄e ordinauit. Iteꝫ quod dicit Huguicio ibidē. ꝙ poteſtates dicte .ſ. imꝑialis et apl̓ica ſūt diſcrete et diuerſe. veꝝ eſt: quia ad diuerſa principaliter deputate. vna ad ſpūalia. alia ad tꝑalia: nō tn̄ ita diuerſe. ꝙ vna nō reducatur inaliaꝫ: utͣqꝫ em̄ eſt a deo. ſꝫ apl̓ica immediate:imꝑialis vero mediāte apl̓ica. Item quod dicit ideꝫ. ꝙ imꝑator eſt maior papa ī tꝑalibushoc nō eſt veꝝ ꝙͣtum ad iuriſditōnē: ſed ꝙͣtūad immediatū vſum et immediatā executōeꝫtemꝑaliū. ẜm quē modū imꝑator pt̄ dici maior xp̄o: quia xp̄c nō habuit immediatam executoem bonoꝝ tꝑaliū: etſi habuit plenū dominiū ꝙͣtum ad vniuerſalem iuriſditōneꝫ: etſic papa vicarius eius ī ſpūalibus ⁊ tēporalibꝰ ē maior quocūqꝫ alio rege vel imꝑatore.Et ſic intelligit̉ quod dicit Nicolaus papa īdicto. c. cū ad veꝝ. di. xcvj. ꝙ papa non debetpſurpare ea que ſūt imꝑatoris: qꝛ .ſ. non habet immediata executōne vel adminiſtratiōetꝑaliuꝫ vti eoꝝ que pertinēt ad imperatorē.¶ Ꝙ imꝑator electus debeat ꝑ papam cōfirmari. habet̉ extͣ de elec. c. venerabileꝫ. Ꝙ cōfirmatus debeat ꝑ papam inungi ⁊ cōſecrariet ꝯfirmari. ptꝫ ext de ſacͣ. vnc. c. cū veniſſꝫ.ꝙ confirmatus ⁊ inunctꝰ debeat ꝑ papaꝫ coronari. patꝫ de elect. c. venerabileꝫ. Nec ob. ꝙConſtātinus imꝑator impoſuit coronā Silueſtro pape. vt diſ. xcvj. cōſtantinus. qꝛ hocfecit nō ſicut dn̄ium ⁊ autoritatem p̄bens: ſꝫſicut miniſter obſequēs: cuius ſignū fuit.tenēs equum eius: ſtratoris officiū ſibi exhibuit. Et ī coronatōe imꝑator pape iuramentum fidelitatis p̄ſtat. vt ptꝫ di. lxiij. c. tibi domino. Item papa poteſt imꝑatorem ex ſufficiēti cauſa excōicare vt. xcvj. di. c. duo. ⁊ ip̄mdeponere et imperio priuare. ſicut Inno. iij.depoſuit Ottōnem imꝑatoreꝫ. et Innoc. qͣrtꝰFridericū. et gladio corporali ſi adminiſtrationem temꝑalium nollet dimittere perſeqͥ:et bellum ꝯtra ip̄m conuocare: et baſallos etſubditos a iuramento fidelitatis abſolue̓. xv.q. vj. c. nos ſanctoꝝ.¶ De donatione factaᵐ. §. xvj.eccleſie per Conſtātinū imꝑatorem. Utꝝ po-

tuerit face̓. ⁊ vtꝝ ſucceſſores eius poſſint reuocare? ¶ Ꝙͣtum ad primū dicit Aug. de ancho. q. xliij. ꝙ pape (cū ſit verus dei vicariꝰ īterra) eo iure tꝑalium adminiſtratio cōceditur ab imperatore et recipitur etiaꝫ ab ip̄o:quo iure p̄dictoꝝ bonoꝝ admīſtratio recipit̉a deo ⁊ datur deo. Recipitur autē tꝑaliū adminiſtratio a deo per ip̄m imꝑatoreꝫ ꝙͣtū adpſum et ꝙͣtum ad ſui officij ſtipendiationeꝫ.Nō em̄ aliter imperatores et reges tributa recipere poſſent. niſi quia ſtipendiarij ⁊ mīſtriſūt dei. Sed datur deo tꝑaliū adminiſtratioab ip̄o imperatore ꝙͣtum ad honoris venerationem ⁊ dominij recognit ionē et ſuoꝝ miniſtroꝝ ſuſtentationem. Dicendum gͦ. ꝙ Conſtantinus imꝑator ī illa donatione dedit pape ⁊ ſuis ſucceſſoribus imperij tꝑalem adminiſtratōꝫ ī honoris veneratōeꝫ et dominij recognitionem. Et papa hāc eandeꝫ immediatam admīſtrationē concedit imꝑatori: queꝫeligit ī vſū et in ſui officij ſtipendiatōꝫ ꝓ defenſione ⁊ pacifica gubernatōne eccleſie. Etad hoc optime facit quod ait Dauid. j. paralip. vlt. dicēs. In manu tua dn̄e virtus ⁊ potentia ⁊ in manu tua magnitudo et imperiūomnium. tue ſūt diuitie. tua eſt gloria. tu dominaris oīm. Ego autē ⁊ populus meus qͥdſumus: vt poſſimus tibi aliqua ꝓmittere vl̓dare cū tua ſint oīa: peregrini em̄ ſumus coram te ⁊ aduene. Sꝫ hecipſa q̄ de manu tuaaccepimus: dedimus tibi. Ad hoc etiaꝫ facitqd̓ ſcribit̉. xij. q. j. videntes. ¶ Ꝙtū ad ſecundum. ꝙ non poſſit reuocari talis donatio. ꝓbat ideꝫ dupliciter. pͥmo ſic. Qd̓ ſemel deo dedicatū eſt: hūano iudicio reuocari nō pt̄. vn̄dr̄. xij. q. ij. de rebꝰ que deo ſemel cōtribute etdedicate ſunt: ⁊ poſtea ſub occaſione cōceſſionis principum a quibuſdā inuadūt̉: ſancimus. vt pͥus conſolatis principē ad reſecādātam p̄ſumptiuam factionē: ⁊ cognoſcendumvtrū illiꝰ ſit ꝯceſſio: an inuaſoris p̄ſumptio:ꝙ ſi principis inordinata fuerit largitio: ip̄eſit pͥnceps ꝓ emēdatōne redarguendus. ſi at̄inuaſoris declarat̉ p̄ſumptio uſqꝫ ad emēdationem excōis ſit vindicta coercendus. Secūdo ꝓbatur ſic. Non alio iure admīſtratōeꝫtꝑaliū Conſtantinꝰ recepit: niſi ꝯſenſu ppl̓i etprincipum ac vniuerſi ſenatus vrbis romē:ſꝫ cū conſenſu oīm iſtoꝝ taleꝫ ꝯceſſionē Cōſtantinus fecit eccleſie. Scribit̉ em̄. xcvj. di.conſtantinus. Vtile iudicamus vnacū omībꝰſatrapis nr̄is et vniuerſo ſenatu optimatibꝰetiā et cū cūcto populo romane eccleſie ſubiacēti. vt ſicut beatꝰ Petrus ī terris vicariꝰfilij dei videt̉ eſſe conſtitutus. ita ⁊ pōtificesip̄ius principis apl̓oꝝ pt̄ateꝫ ampliuſꝙͣ terrene imperialis noſtre ſerenitatis māſuetudo habere videtur cōceſſam a nobis noſtroqꝫimperio obtineant: et uſqꝫ ī finem mundi il-